Ιωάννης ο Καρπάθιος, Άγιος: Λόγος Ασκητικός και Παρηγορητικός, συμπληρωματικός των εκατό κεφαλαίων

Ποτέ μη θελήσεις πάνω από το μοναχό, να μακαρίσεις τον κοσμικό που έχει γυναίκα και παιδιά και ευφραίνεται γιατί ευεργετεί πολλούς και σκορπά άφθονα την ελεημοσύνη και δεν πειράζεται διόλου από τους δαίμονες, και νομίζεις ότι εσύ είσαι κατώτερος από αυτόν στην ευαρέστηση του Θεού. Ούτε να ελεεινολογείς τον εαυτό σου, γιατί τάχα πηγαίνεις για την απώλεια.

Δεν λέω ότι ζεις άμεμπτα με το να παραμένεις ανάμεσα στους μοναχούς, αλλά και αν είσαι πάρα πολύ αμαρτωλός, η θλίψη της ψυχής σου και η κακοπάθεια έχει πιο μεγάλη τιμή για το Θεό από την υπερβολική αρετή του κοσμικού. Η μεγάλη σου λύπη, η αθυμία, οι στεναγμοί, η ψυχική στενοχώρια, τα δάκρυα, ο βασανισμός της συνειδήσεως, η αμηχανία του λογισμού, η κατάκριση της διάνοιας, το κλάμα, ο θρήνος του νου, οι κρυαγές της καρδιάς, η συντριβή, η ταλαιπωρία, η κατήφεια, η καταφρόνηση, όλα αυτά και τα όμοια, τα οποία πολλές φορές συμβαίνουν σ' εκείνους που ρίχνονται στο σιδερένοιο καμίνι των πειρασμών, είναι απείρως πιο πολύτιμα και πιο ευπρόσδεκτα από την ευαρέστηση του κοσμικού.

Πρόσεχε λοιπόν να μην πέσεις στην κατάκριση που λέει για λογαριασμό σου η Αγία Γραφή: "Τι ωφεληθήκατε που πήγαμε ως ικέτες στον Κύριο και μένομε πάντοτε στο Ναό Του;"(Μαλ. 3, 14). Είναι φανερό ότι κάθε δούλος που μένει κντά στον οικοδεσπότη, κάποτε δέχεται και μαστιγώσεις και γρονθοκοπήματα και κατηγορίες και ονειδισμούς. Όσοι όμως μένουν έξω, πάντως αποφεύγουν τα χτυπήματα, σαν ξένοι δούλοι που δεν ενδιαφέρουν. "Τι ωφεληθήκαμε λοιπόν, λένε, εμείς να υποφέρουμε θλίψεις στην ψυχή και στο σώμα, που πάντοτε προσευχόμαστε και ψάλλομε; Και οι κοσμικοί που μήτε προσεύχονται, μήτε αγρυπνούν, χαίρονται και ευφραίνονται και προοδεύουν και περνούν με ευθυμία και χαρά;". Και όπως λέει ο προφήτης: "Να, ανοικοδομούνται ξένα σπίτια, κι εμείς καλοτυχίζουμε τους άλλους;". Και προσθέτει: "Αυτά τα είπαν οι δούλοι του Θεού, που έχουν την γνώση"(Μαλ. 3, 15-16). Αλλά όμως πρέπει να γνωρίζουν (οι μοναχοί) ότι τίποτε το παράδοξο δεν πάσχουν με το να θλίβονται και να δοκιμάζουν διάφορες λύπες υποφέροντας τα παθήματα του Κυρίου, που λέει στο Ευαγγέλιο: "Σας βεβαιώνω ότι θα κλάψετε και θα θρηνήσετε εσείς που είστε κοντά μου, ενώ ο κόσμος θα χαρεί. Αλλά περιμένετε λίγο ακόμη και θα σας επισκεφθώ μέσω του Παρακλήτου, θα διώξω την αθυμία σας και θα σας φέρω κοντά μου με λογισμούς ουράνιας ζωής και αναπαύσεως και με γλυκά δάκρυα, τα οποία στερηθήκατε για λίγες ημέρες εξαιτίας των πειρασμών. Και θα σας δώσω τον μαστό της χάρης μου, όπως η μητέρα στο βρέφος που κλαίει, και θα σας ενισχύσω με ουράνια δύναμη, εσάς που εξασθενήσατε με τον πόλεμο που σας έγινε· και θα καταγλυκάνω εσάς που πικραθήκατε, όπως λέει ο Ιερεμίας στους Θρήνους για την "Ιερουσαλήμ που είναι μέσα σου"· και θα σας δω και θα χαρεί η καρδιά σας με την κρυφή επίσκεψή μου, και η θλίψη σας θα μεταβληθεί σε χαρά· και αυτή τη χαρά κανείς δεν θα μπορέσει να σας την πάρει"(Iω. 16, 20-22).

Η Θεανθρώπινη Εξέλιξη (Γέροντας Ιουστίνος Πόποβιτς)

Η Θεανθρώπινη εξέλιξη του  οσίου πατρός  Ο όσιος πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1884 στην πόλη Βράνε της νοτίου Σερβίας. Εκοιµήθη οσιακά στις 25 Μαρτίου το 1979. Σπούδασε Θεολογία στη Σερβία, Ρωσία και Αγγλία και ανεκηρύχθη το 1926 διδάκτωρ της Θεολογίας υπό της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών. Το 1935, εξελέγη υφηγητής και µετά καθηγητής της Δογµατικής της Θεολογικής Σχολής του Βελιγραδίου. Το 1945, επικρατήσαντος του κοµµουνιστικού καθεστώτος υπεχρεώθη να εγκαταλείψει το Πανεπιστήµιο και έζησε στην Ιερά Μονή των Αρχαγγέλων Τσέλε, κοντά στο Βάλιεβο ως πνευµατικός, συνεχίζοντας εκεί, κάτω από δυσχερείς συνθήκες, το πνευµατικό και συγγραφικό του έργο. Συνέγραψε τρίτοµο έργο «Ορθόδοξος φιλοσοφία της Αληθείας», την γνωστή Δογµατική του, επτά τόµους ερµηνεία της Καινής Διαθήκης και Δώδεκα τόµους Βίους Αγίων και πολλά άλλα Θεολογικά και Φιλοσοφικά. Εφέτος συµπληρώνονται τριάντα χρόνια από την οσιακή κοίµησή του. Θεωρείται από τους µεγαλύτερους Θεολόγους του 20ου αιώνος, ακολούθησε κατά πάντα την Θεολογική εµπειρία και άσκηση των µεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, είναι η κρυφή συνείδηση της Σερβικής Εκκλησίας. Μαΐου 2009.
Ζητάς να σου απαντήσω στο ερώτηµα, αν µπορεί η επιστηµονική αντίληψη περί της εξελίξεως του κόσµου και του ανθρώπου να συνυπάρξει µέ την παραδοσιακή Ορθόδοξη αίσθηση και γνώση. Ακόµη, ρωτάς ποιά, το ποιά είναι στην περίπτωση αυτή η στάση των Πατέρων και για τον αν υπάρχει γενικώς η ανάγκη για µία τέτοια συνύπαρξη. Με πολλή συντοµία λοιπόν γράφω τα εξής:Η ανθρωπολογία της Καινής Διαθήκης στήκει και πίπτει επάνω στην ανθρωπολογία της Παλαιάς. Όλο το Ευαγγέλιο της Παλαιάς Διαθήκης ο άνθρωπος εικόνα του Θεού! Όλο το Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης ο Θεάνθρωπος εικόνα του ανθρώπου. Ο,τι επουράνιο, θείο αιώνιο, αθάνατο και αµετάβλητο στον άνθρωπο αποτελεί µέσα του την εικόνα του Θεού, το θεοειδές του ανθρώπου.
Αυτό το θεοειδές στον άνθρωπο κακοποιήθηκε µέ την εθελούσια αµαρτία εκείνου, µέ την σύµπραξη µέ τον διάβολο, µέσω της αµαρτίας και του θανάτου ως απόρροιας της παραβάσεως. Γι’ αυτό και ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να ανακαινίσει την εφθαρµένη από την αµαρτία εικόνα Του. Γι’ αυτό ενηνθρώπησε και έµεινε στον κόσµο των ανθρώπων ως Θεάνθρωπος, ως Εκκλησία, για να προσφέρει στην εικόνα του Θεού, τον άνθρωπο, όλα τα απαραίτητα µέσα, ώστε αυτός ο παραµορφωµένος θεόµορφος άνθρωπος να µπορέσει µέσα στο Θεανθρώπινο σώµα της Εκκλησίας, µέ την βοήθεια των Ιερών Μυστηρίων και των αρετών, να ωριµάσει «εις άνδρα τέλειον, εις µέτρον ηλικίας του πληρώµατος του Χριστού» (Εφ. 4,13). Αυτή είναι η θεανθρώπινη ανθρωπολογία. Ο σκοπός του θεοειδούς όντος που λέγεται άνθρωπος είναι ένας: να γίνει σταδιακά τέλειος, όπως ο Θεός Πατήρ, να γίνει Θεός κατά χάριν, να επιτύχει την θέωση, την θεοποίηση, την Χριστοποίηση, την Τριαδικοποίηση. Κατά τους Αγίους Πατέρες, «Θεός ενηνθρώπησε, ίνα ο άνθρωπος Θεός γένηται» (Μέγας Αθανάσιος).
Οµως οι αποκαλούµενες «επιστηµονικές» ανθρωπολογίες διόλου δεν αναγνωρίζουν το θεοειδές της ανθρώπινης υπάρξεως. Με αυτό, αρνούνται προκαταβολικά την θεανθρώπινη εξέλιξη του ανθρωπίνου όντος.
Αν ο άνθρωπος δεν αποτελεί την εικόνα του Θεού, τότε ο Θεάνθρωπος και το Ευαγγέλιό Του αποτελούν κάτι το αφύσικο για έναν τέτοιον άνθρωπο, κάτι το µηχανικό και απραγµατοποίητο. Τότε ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι ένα ροµπότ, που κατασκευάζει άλλα ροµπότ. Ο Θεάνθρωπος γίνεται ένας δυνάστης, αφού θέλει από τον άνθρωπο, δια της βίας, να πλάσει ένα ον τέλειο, όπως ο Θεός. Στην ουσία µιλάµε για µία δικανική ουτοπία, µία αυταπάτη και ένα απραγµατοποίητο «ιδανικό». Στο τέλος τέλος, πρόκειται για ένα µύθο, για µία αφήγηση.
Αν ο άνθρωπος λοιπόν, δεν είναι µία θεοειδής ύπαρξη, τότε και ο ίδιος ο Θεάνθρωπος είναι περιττός, αφού οι επιστηµονικές θεωρίες περί εξέλιξης δεν δέχονται ούτε την αµαρτία, αλλά ούτε και τον Σωτήρα της αµαρτίας. Στον επίγειο κόσµο της «εξέλιξης» τα πάντα είναι φυσικά και χώρος για αµαρτία δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και είναι κωµικό να γίνεται λόγος περί Σωτήρος και σωτηρίας, από την αµαρτία. Σε τελική ανάλυση τα πάντα είναι φυσικά: η αµαρτία, το κακό και ο θάνατος. Γιατί, αν όλα στον άνθρωπο συµβαίνουν και δίδονται ως αποτέλεσµα της εξέλιξης, τότε δεν υπάρχει κάτι το οποίο χρειάζεται να σωθεί σε αυτόν, αφού τίποτε το αθάνατο και αµετάβλητο δεν έχει µέσα του, παρά όλα είναι γήινα και χοϊκά και σαν τέτοια είναι παροδικά, φθαρτά και νοητά.
Μέσα σε έναν τέτοιο κόσµο της «εξέλιξης» δεν έχει θέση ούτε η Εκκλησία, η οποία είναι το σώµα του Θεανθρώπου Χριστού. Η θεολογία πάλι η οποία θεµελιώνει την ανθρωπολογία της επάνω στην «επιστηµονική» θεωρία της εξέλιξης δεν είναι τίποτε περισσότερο από µία αυτοαναίρεση. Πρόκειται στην ουσία για θεολογία δίχως Θεό και ανθρωπολογία δίχως άνθρωπο. Αν ο άνθρωπος δεν είναι η αθάνατη αιώνια και θεανθρώπινη εικόνα του Θεού, τότε όλες οι θεολογίες και όλες οι ανθρωπολογίες δεν είναι παρά µία ανόητη φάρσα, µία τραγική κωµωδία.
Η ορθόδοξη θεολογία και η σχέση, που έχουµε µέ τους Αγίους Πατέρες, είναι η οδός και ανάβασή µας προς την Θεανθρώπινη, την Ορθόδοξη Παναλήθεια. Αυτό είναι κάτι, που θέλει ανάλυση, είναι για όσους ασχολούνται µέ τα ευαγγελικά ζητήµατα επάνω στον πλανήτη. Όλα πάλι τα ευαγγελικά προβλήµατα επικεντρώνονται ουσιαστικά σε ένα µόνο πρόβληµα, εκείνο του Θεανθρώπου. Μονάχα ο Θεάνθρωπος αποτελεί την λύση στο καθολικό αίνιγµα που λέγεται άνθρωπος. Δίχως Θεάνθρωπο και έξω από τον Θεάνθρωπο, ο άνθρωπος πάντα –συνειδητά η όχι– µεταλλάσσεται σε υπάνθρωπο, σε οµοίωµα ανθρώπου, σε υπεράνθρωπο, σε διαβολάνθρωπο. Απόδειξη και αποδείξεις για τούτο; Όλη η ιστορία του ανθρωπίνου γένους!
Το κείµενο δηµοσιεύθηκε από τον µακαριστό Αρχιµ. π. Μάρκον Μανώλην στο Περιοδικό που ο ίδιος δηµιούργησε, στα «Ενοριακά Νέα», του Αγίου Γεωργίου Διονύσου Αττικής, στο τεύχος «ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αριθ. Τεύχους 135   Νοέμβριος  2013
http://orthodoxanswers.gr

Πηγή: http://www.hristospanagia.gr/?p=18055

Ιουστίνος Πόποβιτς:Δούλος του φόβου, δούλος του θανάτου

Φωτο:ramnousia.com

Θάνατος
Μπροστά στον θάνατο οι άνθρωποι είναι αδύναμοι σαν τα κουνούπια, σαν τα πετραδάκια.
Για ποιό πράγμα καυχάσθε ω άνθρωποι;
Για τον πλούτο, την επιστήμη, την φιλοσοφία και την κουλτούρα;
Όλα αυτά είναι σκύβαλα – συ και εγώ δούλοι του θανάτου! Κάθε άνθρωπος είναι δούλος του φόβου, δούλος του θανάτου.

Μπορεί να γίνει άνθρωπος σε αυτό τον κόσμο με χαρά;
Όχι δεν μπορεί.
Ο άνθρωπος που θα αντικρίσει σοβαρά τον εαυτό του και με σοβαρότητα θα κοιτάξει τον θάνατο σαν τον έσχατο σταθμό αυτής της ζωής, αυτός ο άνθρωπος δεν έχει χαρά σε αυτό τον κόσμο, δεν υπάρχει γι’ αυτόν καμιά απόλαυση εδώ. Όλες οι απολαύσεις είναι ένα ψέμα, εάν ο θάνατος αποτελεί για μένα και για σένα τον τελευταίο σταθμό αυτού του κόσμου.

Ποιός εισήγαγε τον θάνατο σε αυτό τον κόσμο;
Ποιός άλλος από την αμαρτία;
Στον άνθρωπο ανήκει δυστυχώς, αυτός ο γεμάτος ντροπή ρόλος αυτής της ζωής, της εισαγωγής δηλ. της αμαρτίας και του θανάτου και του διαβόλου σε αυτό τον κόσμο.
Δεν το έπραξαν αυτό μήτε οι τίγρεις μήτε οι αλεπούδες, το έπραξε ο άνθρωπος.
Γι’ αυτό και ο άνθρωπος είναι πλάσμα ντροπιασμένο μπροστά σε όλα τα ζώα και όλα τα φυτά και όλα τα πετούμενα.
Πρέπει να ντρέπεται ο άνθρωπος και να εκλιπαρεί για συγνώμη από το κάθε πουλί για το ότι αυτός είναι που έφερε τον θάνατο στον κόσμο αυτό, έφερε τον θάνατο και στα πουλιά και στα ζώα και στα φυτά.
Τα πάντα φθείρονται και αποθνήσκουν.

Μέχρι πότε όμως;
Μέχρι την ανάσταση των νεκρών, όταν ο Κύριος θα κρίνει τον κόσμο και, στη θέση της παλαιάς γης, θα δώση καινή γη, όταν όλα θα γίνουν αθάνατα επάνω της.
Αυτό είναι κάτι που εμείς δεν μπορούμε μα ούτε και ξέρουμε να το συλλάβουμε, αλλά αυτό είναι η καλή είδηση του Κυρίου και Χριστού μας.
Πηγή: orthodoxfathers.com 

Φοβερή αμαρτία η φιλαρχία μέσα στην Εκκλησία

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς
Πουθενά η φιλαρχία δεν είναι τόσο φοβερή αμαρτία όπως στην Εκκλησία. Εάν περάσει στην καρδιά του ανθρώπου, διώχνει απ’ αυτήν την αγάπη, και μαζί με την αγάπη την αλήθεια. Και στην θέση τους ενθρονίζει κάθε κακό.
Η Εκκλησία κυβερνάται με την αγάπη και με την αλήθεια. Ο μεγαλύτερος διακονεί με αγάπη τον μικρότερο. Ο πρεσβύτερος είναι υπηρέτης όλων, πάντα κατά το παράδειγμα του παν-τέλειου Κυρίου Ιησού που δεν ήρθε στο γήινο κόσμο μας «διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Ματθ. Κ’, 26-28).
Αυτό διακρίνει την Εκκλησία απ’ όλες τις οργανώσεις του κόσμου. Αυτό είναι που την κάνει όχι αυτού του κόσμου και που δείχνει ότι είναι όλη απ’ τον άλλον κόσμο, απ’ τον κόσμο της θεϊκής αγάπης και της αλήθειας του Χριστού.
Πηγή: π. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ερμηνεία των Επιστολών του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, εκδόσεις εν Πλώ
Πηγές:makkavaios.blogspot.gr- hristospanagia3.blogspot.gr

Η ειδωλολατρεία δεν είναι μόνο προσκύνημα σε ψεύτικους θεούς…

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

«Οίδαμεν δε ότι ο υιός του Θεού ήκει και δέδωκεν ημίν διάνοιαν, ίνα γινώσκωμεν τον αληθινό∙ και εσμέν εν τω αληθινώ, εν τω υιώ αυτού Ιησού Χριστώ. Ούτος εστιν ο αληθινός Θεός και ζωή αιώνιος. Τεκνία, φυλάξατε εαυτούς από των ειδώλων. Αμήν.» (Α’ Ιωάν. 5,20-21)
Σε αυτό το στίχο (στ. 20) συνοψίζεται ολόκληρο το Ευαγγέλιο του αγίου Θεολόγου και ολόκληρη η θεολογία του. «Ο υιός του Θεού ήκει και δέδωκεν ημίν διάνοιαν», ώστε σ’ Αυτόν να γνωρίζουμε τον αληθινό Θεό. Και μας έδωσε και την δύναμη, με την οποία γίναμε δικοί Του, και κατοικήσαμε εν Αυτώ. Ώστε είμαστε μ’ όλο μας το «είναι» μέσα σ’ Αυτόν, στον αληθινό Θεό και δι’ Αυτού στην αιώνια ζωή, επειδή Αυτός είναι και αληθινός Θεός και ζωή αιώνια.
«Ημείς εσμεν εν Ιησού Χριστώ», είναι η ορθή απάντηση των πραγματικών χριστιανών στην ερώτηση: που είστε, που βρίσκεστε; Αν και ζούμε στον κόσμο που «όλος εν τω πονηρώ κείται», «ημείς εσμέν εν Ιησού Χριστώ»: στον αληθινό Θεό και στην αιώνια ζωή. Εάν δεν μας έδινε ο αληθινός Θεός «διάνοια», εμείς δεν θα αναγνωρίζαμε τον πραγματικό Θεό και για πάντα θα παραμέναμε ασεβείς.
Επειδή μόνο ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι ο αληθινός Θεός. Όποιος δεν το βλέπει και δεν το ομολογεί είναι ασεβής, επειδή δεν γνωρίζει τον αληθινό Θεό. Παρόμοια εάν αναγνωρίζει κάποιον άλλον ή ό,τι άλλο για Θεό, πάλι είναι ασεβής, επειδή δεν αναγνωρίζει τον μόνο αληθινό Θεό και Κύριο Ιησού Χριστό. Και ότι Αυτός είναι ο αληθινός Θεός μάς το έδειξε και το απέδειξε με το ότι όχι μόνο έχει την αιώνια ζωή αλλά είναι και Αυτός ο ίδιος ζωή αιώνια και τη χαρίζει σ’ όλους όσους πιστεύσουν σ’ Αυτόν. Εξ αυτού αναγνωρίζεται ο αληθινός Θεός, που είναι ο Ίδιος ζωή αιώνια και την παρέχει σ’ όλους του ακολούθους του. Τούτο είναι το πιο σίγουρο μέτρο για την διάκριση του αληθινού Θεού από τους ψεύτικους θεούς. Ψεύτικος είναι κάθε Θεός που δεν μπορεί να δώσει στους ανθρώπους και να εξασφαλίσει την αιώνια ζωή. Κι αυτό δεν το μπορεί κανείς που δεν είναι σε θέση να νικήσει τον θάνατο.
Ο Θεάνθρωπος είναι ο μόνος που νίκησε το θάνατο με την Ανάστασή Του. Γι’ αυτό είναι ο αληθινός Θεός και η αιώνια ζωή. Όλα τ’ άλλα είναι ψεύτικοι θεοί. Η αναγνώριση, η ομολογία, το κήρυγμα οποιουδήποτε άλλου θεού, εκτός του Χριστού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ασέβεια και ειδωλολατρεία. Κάθε ειδωλολατρεία στην πραγματικότητα είναι ασέβεια, εφόσον το προσκύνημα σ’ οποιοδήποτε είδωλο είναι ασέβεια.
Στην ειδωλολατρεία ανήκουν όλα: από τον πιο χονδροειδή φετιχισμό μέχρι το πιο λεπτό συμβολισμό. Η ειδωλολατρεία είναι όχι μόνο προσκύνημα σε ψεύτικους Θεούς, αλλά και στις πέτρες, στα δέντρα, στα ζώα, στους πλανήτες, στα αγάλματα, αλλά και στους ανθρώπους και στους ήρωες και στους ιδιοφυείς και στις εφευρέσεις και στις ιδέες και στα πάθη και στην κουλτούρα και στον πολιτισμό και στην επιστήμη και στη φιλοσοφία, και στην τέχνη, ή σε ο,τιδήποτε άλλο που θέλει να αντικαταστήσει με τον εαυτό του το αληθινό Θεό και Κύριο Ιησού Χριστό. Γι’ αυτό και ο άγιος Θεολόγος τελειώνει την επιστολή του με τα λόγια: «Τεκνία, φυλάξατε εαυτούς από των ειδώλων»: να φυλάγεστε από την ειδωλολατρεία, να φυλάγεστε από την ασέβεια. «Αμήν».
π. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ερμηνεία των Επιστολών του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, εκδόσεις εν Πλώ
Πηγή:  makkavaios.blogspot.gr

Μα τί να την κάνω την Τεχνολογία και την Επιστήμη όταν με μεταβάλουν σε σκουλήκια και λάσπη;(Αγ.Ιουστίνος Πόποβιτς)

Το χειρότερο πράγμα για τους ανθρώπους είναι ο θάνατος: το να γίνω λάσπη, να μεταβληθώ σε σκου­λήκια, σε πηλό! Αξίζει τάχα να είναι κανείς άνθρω­πος; Γιατί να σε αγαπήσω, Θεέ μου, αφού αύριο θα μεταβληθώ σε σκουλήκια και πηλό; Να, όμως, που ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε σώζει από τον θάνατο δια της Αναστάσεως Του, εξασφαλίζει την Αιώνιο Ζωή για την ψυχή σου και το σώμα, όταν εκείνο θα ανα­στηθεί λαμπερό και θα ενωθεί με την ψυχή.
Γι’ αυτό και ο Κύριος Ιησούς έχει το δικαίωμα να αποκαλείται ο Μόνος Φιλάνθρωπος, ο Μόνος από κα­τασκευής κόσμου μέχρι της Φοβεράς Κρίσεως. Μονά­χα Εκείνος, που νίκησε τον θάνατο είναι ο Μόνος Φι­λάνθρωπος και όλα τα άλλα είναι άπλες φλυαρίες. Και οι κουλτούρες, οι πολιτισμοί, οι επιστήμες και οι τέχνες;
Τί αστεία πράγματα! Μα τί να την κάνω την Τεχνολογία και την Επιστήμη όταν με μεταβάλουν σε σκουλήκια και λάσπη; Εκείνος είναι ο Μόνος Φιλάν­θρωπος, Αυτός που με ελευθερώνει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο. Γιατί ο διάβολος είναι ο εφευρέτης της αμαρτίας και μαζί μ’ αυτήν και του κα­κού.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.
Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Η Εκκλησία είναι μία, οι αιρέσεις είναι πολλές! (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

«Η Εκκλησία δεν είναι μόνον μία, αλλά και μοναδική. Εν τω Κυρίω Ιησού δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν πολλά σώματα κατά τον ίδιον τρόπον δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν εν αυτώ πολλές Εκκλησίες.
Εν τω θεανθρωπίνω αυτού σώματι η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ο Θεάνθρωπος, ο Χριστός, είναι ένας και μοναδικός.
Δι’ αυτόν τον λόγον διαίρεσις, σχίσμα της Εκκλησίας είναι πρωτίστως ένα πράγμα οντολογικώς αδύνατον.
Δεν υπήρξε ποτέ διαίρεσις της Εκκλησίας, και δεν είναι δυνατόν να υπάρξη, πλην υπήρξε και θα υπάρξη έκπτωσις εκ της Εκκλησίας, κατά τον τρόπον, που πίπτουν τα ξερά και άγονα κλήματα από την θεανθρωπίνην και αιωνίως ζώσαν άμπελον, που είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός (Ιω. 13,16). Κατά καιρούς απεσπάσθησαν και εξεβλήθησαν από την μοναδικήν αδιαίρετον Εκκλησίαν οι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έκτοτε έπαψαν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και μέρη του θεανθρωπίνου σώματός της.
Έτσι έχουν κατ’ αρχήν αποκοπή οι Γνωστικοί, κατόπιν οι Αρειανοί, κατόπιν οι Πνευματομάχοι, κατόπιν οι Μονοφυσίται, κατόπιν οι Εικονομάχοι, κατόπιν οι Ρωμαιοκαθολικοί, κατόπιν οι Προτεστάνται, κατόπιν οι Ουνίται και εν συνεχεία όλα τα άλλα μέλη των αιρετικών και σχισματικών λεγεώνων».

(Ιουστίνου Πόποβιτς, «Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας», (Γαλλική μετάφραση) Τόμος 4ος, σελ. 181, Lausanne 1995 – Αναδημο σιεύτηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο» στις 29/6/2007).
agioritikovima.gr