«ΘΑΝΑΤΟΝ ΘΑΝΑΤΩ ΣΥ ΘΑΝΑΤΟΙΣ ΘΕΕ ΜΟΥ»!

«ΘΑΝΑΤΟΝ  ΘΑΝΑΤΩ

ΣΥ ΘΑΝΑΤΟΙΣ ΘΕΕ ΜΟΥ»!

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ

 Θεολόγου - Καθηγητού

   Το γεγονός του θανάτου αποτελεί την πιο συγκλονιστική και συνάμα την πιο φοβερή κατάσταση στην ανθρώπινη φύση. Μέσα από την μελέτη της παγκόσμιας ανθρωπολογίας  διαπιστώνουμε  ότι η αγωνία  του θανάτου  είναι από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας το μόνιμο και το πιο επώδυνο άγχος του ανθρώπου. Η επί γης ζωή  του  είναι  μια  συνεχής  και ανελέητη  μάχη  κατά  του  θανάτου,  την  οποία  οι ειδικοί  ονοματίζουν  ως  «ένστικτο αυτοσυντηρήσεως».  Το  πρώτο πράγμα  που προμηνάει  η  γέννησή  μας  είναι  ο  αναπόφευκτος θάνατός  μας!  Η γέννηση  και ο θάνατος   είναι   οι δυο σταθερές   της   υπάρξεώς   μας. Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα, έστω και αν δεν επιθυμούμε, για λόγους  ψυχολογικούς, να την παραδεχτούμε. Ο θάνατος, ο «έσχατος εχθρός» (Α΄Κορ.15,26) με τα προμηνύματά του είναι  το  υφάδι  της  ανθρώπινης  κακοδαιμονίας  και  του  ατέλειωτου  δράματος, διότι αυτός είναι το αναπόφευκτο της ζωής!

 Ενώ  για  την  θύραθεν  διανόηση  το  πικρό  γεγονός  του  θανάτου  είναι  ένα ανεξήγητο μυστήριο, για την χριστιανική μας πίστη το πρόβλημα έχει την εξήγησή του. Ο θάνατος υπήρξε το τραγικό αποτέλεσμα της εισόδου του κακού στον κόσμο και την ανθρώπινη φύση. Είναι η νομοτελειακή κατάληξη του αυτονομημένου από το Θεό ανθρώπου. Είναι το προϊόν της εθελούσιας αποκοπής του από την πηγή της ζωής, όπως η αποκοπή του λαμπτήρα από την πηγή της ηλεκτρικής ενέργειας.

Φυσικά  ο  άνθρωπος  δεν  πλάστηκε  φύσει  θνητός,  αλλά  δυνάμει  αθάνατος.  Η έννοια  της  θνητότητας  και  της  φθοράς  είναι ασυμβίβαστη  με  τις  έννοιες  της αιωνιότητας του Θεού. Η υπέρτατη ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου μπορούσε να καθορίσει  την μελλοντική  του  κατάσταση.  Δυστυχώς  προτίμησε  τη  θνητότητα. Έτσι μετά από την μοιραία πτώση κανένας θνητός δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτή τη φοβερή κατάληξη. Προορισμός του σώματος είναι το υγρό χώμα της γης και της ψυχής ο παμφάγος και τυραννικός άδης. Εκεί «κατέρχονται» όλοι οι ζώντες, χωρίς καμιά   διάκριση   (Ησ.38,18.   Ιεζ.3114),   εκεί   όπου   βασιλεύει   αιώνιο   σκοτάδι (Ψαλμ.87,7), όπου «έσται κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.13,42), όπου «ο σκώληξ ου τελευτά και το πυρ ου σβέννυται» (Μαρκ.9,43), κάτω   στα έγκατα της γης (Δευτ.32,22, πέρα από την άβυσσο (Ιώβ 26,5). Οι τρομακτικές αυτές παραστατικές εικόνες ίσως και να μην αποδίδουν απόλυτα τη φρίκη του Άδη!

 Ο Σωτήρας μας Χριστός ήρθε στον κόσμο να επαναφέρει τον άνθρωπο στην πρότερη της πτώσεως κατάστασή του. Αυτό σημαίνει ότι ήρθε στον κόσμο να πραγματοποιήσει την «διακονίαν της καταλλαγής» (Β΄Κορ.5,18), να κηρύξει το «ευαγγέλιο της ειρήνης» (Εφ.6,15), να καταργήσει την αμαρτία και να νικήσει το θάνατο,  καθ’  ότι  «τούτον  ο  Θεός  αρχηγόν  και σωτήρα ύψωσε  τη  δεξιά  αυτού δούναι μετάνοιαν… και άφεσιν αμαρτιών» (Πραξ.5,31).

Κατά τρόπο όμως παράδοξο νίκησε το θάνατο με το θάνατο το δικό Του. Νίκησε τη  φθορά,  που  προκαλεί  η  ταφή  στο  χώμα,  με  τη δική Του ταφή. Ανέτρεψε  τον αιώνιο νόμο του θανάτου. Ο Χριστός δέχτηκε να τεθεί στους φυσικούς  νόμους, προκειμένου να επιτελέσει με ακρίβεια τη σωτηρία του κόσμου. Όμως η φύση δε δέχτηκε να εφαρμόσει τους άτεγκτους νόμους της για το Δημιουργό της. Σύμφωνα με  τη βιβλική  διδασκαλία της  Εκκλησίας  μας, το  νεκρό  σώμα  του  Κυρίου  δεν υπέστη  φθορά,  δεν  το  άγγιξε  δηλαδή οντολογικά το γεγονός του θανάτου:  «ου κετελήφθη η ψυχή  αυτού  εις  άδου  ουδέ  η  σάρξ  αυτού  είδε  διαφθοράν» (Πραξ.2,31). Η  ενυπάρχουσα  θεότητα  του  Κυρίου  στο  νεκρό  και  άχραντο  σώμα Του δεν επέτρεψε να υποστεί τη φυσική φθορά, διότι αυτό είχε πια αυθαρτοποιηθεί, είχε θεωθεί από η στιγμή που είχε προσληφθεί από Αυτόν.

Επίσης η ψυχή του Κυρίου δεν κρατήθηκε στον παμφάγο Άδη, όπως οι ψυχές όλων  των  ανθρώπων.  Διάλυσε  τις  αλυσίδες και  γκρέμισε τις αιώνιες  πύλες  του τόπου  των  βασάνων.  Ο  άγιος  Ιωάννης  ο Δαμασκηνός  αναφέρει πως  ο Χριστός, αφού έλυσε τους πεπεδημένους, απήλθε  εκ μέσου των νεκρών, έχοντας ανοίξει για μας την  οδό της  αναστάσεως (Δαμ. Έκδ.Ορθ.Πιστ.Migne PG94,1101A). Δεν υπάρχει πια θάνατος για τους πιστούς του! Ο ιερός συγγραφέας του εσχατολογικού βιβλίου της Αποκαλύψεως αναφωνεί: «Μακάριοι   οι   νεκροί   οι   εν   Κυρίω αποθνήσκοντες  απ’  άρτι» (Αποκ.14,13).  Ο θάνατος  των  δικαίων  είναι  είσοδος στην ειρήνη  του  Θεού  (Σολ.3,3)!  Ο ιερός  Χρυσόστομος  διακηρύττει  πανηγυρικά την αγία νύχτα της Αναστάσεως: «Μηδείς φοβείσθω θάνατον, ηλευθέρωσεν ημάς ο  του  Σωτήρος  θάνατος.  Έσβεσεν  αυτόν,  υπ’  αυτού  κατεχόμενος.  Εσκύλευσε τον Άδην ο κατελθών  εις τον Άδην. Επίκρανεν αυτόν γευσάμενον της σαρκός αυτού» (Migne P.G.59,721).

Σύμφωνα  με  τον  απόστολο  Παύλο: «ο  εγείρας  τον  Χριστόν  εκ  νεκρών ζωοποιήσει  και  τα  θνητά  σώματα  ημών»  (Ρωμ.8,11). «Χριστός  εγήγερται  εκ νεκρών,  απαρχή των κεκοιμημένων  εγένετο…  εντω  Χριστώ  πάντες ζωοποιηθήσονται»   (Α΄Κορ.15,20-23). Προσδοκούμε   λοιπόν   και   τη   δική   μας ανάσταση, ως προϊόν της αναστάσεως του Κυρίου, διότι η ζωή είναι συνώνυμη με το Χριστό. «Έρχεται ώρα και νυν εστιν, ότι οι νεκροί ακούσουσι της φωνής του Υιού  του  Θεού  και  οι ακούσαντες ζήσονται» (Ιωάν.5,25).  Ο  δικός  μας  Θεός,  ο μόνος αληθινός Θεός, «ουκ έστιν ο Θεός νεκρών,  αλλά ζώντων» (Μαρκ.12,27), άλλοι  έχουν  την  ατυχία  να  έχουν  «θεούς»  νεκρών,  οι  οποίοι  αποπνέουν  οσμή θανάτου!

Ως πιστοί του Χριστού, μόνοι εμείς, έχουμε το αποκλειστικό προνόμιο να μην βιώνουμε το άγχος του θανάτου και τις παρεπόμενες συνέπειές του. Ο αρχηγός της πίστεώς μας νίκησε το θάνατο και καθαίρεσε την εξουσία του για τους πιστούς Του. Αυτό  δεν  είναι  ένα θεωρητικό  σχήμα  ή  μια  ονειρική  ουτοπία,  αλλά  μια  απτή πραγματικότητα.  Έχουμε  γίνει  αθάνατοι,  διότι  πάψαμε  να  ζούμε αυτονομημένοι από το Θεό. Είμαστε αθάνατοι διότι είμαστε πια οργανικά κύτταρα του αθανάτου σώματος του Χριστού μας. Τρεφόμαστε με το ακήρατο Σώμα Του και ποτιζόμαστε

με το τίμιο Αίμα Του, τα οποία μας μεταγγίζουν την αφθαρσία και την αθανασία. Ο δικός  μας  λεγόμενος  θάνατος  είναι  πια  κοίμηση χωρίς  ουσιαστικές  οντολογικές επιπτώσεις,  διότι  «ει  δε  απεθάνομεν  συν  Χριστώ,  πιστεύομεν  ότι  συζήσομεν αυτώ,  ειδότες  ότι Χριστός  εγερθείς  εκ  νεκρών  ουκέτι  αποθνήσκει,  θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ.6,9). Αντίθετα οι πολέμιοι του Θεού, οι αρνητές του Χριστού και οι «μη υπακούοντες τω ευαγγελίω… τίσουσιν όλεθρον αιώνιον από προσώπου Κυρίου και από της δόξης της ισχύος αυτού» (Β΄Θεσ.1,8),  κι’ αυτό όχι από θεία εκδίκηση, αλλά από δική τους συνειδητή επιλογή. Δεν τους θανατώνει ο Θεός, αλλά οι ίδιοι καταδικάζουν και θανατώνουν τον εαυτό τους.

 Όταν  εκείνοι  γρυλλίζοντας  «διακηρύττουν»  το  θάνατό  τους, εμείς πανηγυρίζουμε  το  θάνατο  του  θανάτου  μας  και ψάλλουμε ακατάπαυτα  κατά  την λαμπροφόρο παννυχίδα της Αναστάσεως: «Θανάτου εορτάζωμεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν»!

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον      www.egolpion.com 

Read more: http://www.egolpion.com/310B7EE5.el.aspx#ixzz2zF4dKqtj

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ (Λουκ. 22,39-23,49)

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

ΤΩΝ  ΠΑΘΩΝ  ΤΟΥ  ΚΥΡΙΟΥ

(Λουκ. 22,39-23,49)

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ

Μετά το τελευταίο δείπνο με τους μαθητές Του, και το διάλογο μαζί τους, οι μαθητές ακολούθησαν τον Ιησού στο όρος των Ελαιών, χωρίς να συμμετέχουν στον πνευματικό προβληματισμό του και την αγωνία του. Έμειναν μαζί Του σαν σε συντροφιά (και εκεί επίσης απέτυχαν), και δεν έδειξαν πνεύμα συν-οδοιπορίας και συσ-σταύρωσης. Χωρίς προσευχή (μόνο με τις δικές τους δηλαδή δυνάμεις και το λογικό τους) δεν κατάφεραν τότε να τον αναγνωρίσουν στο έργο Του και την ερμηνεία του προσώπου Του. Φιλία εξάλλου σημαίνει ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ στις οδύνες των φίλων σου και να τους συνδράμεις στις δυσκολίες τους, όχι να τους συναντάς εξωτερικά μόνο και επιφανειακά. Φίλοι είμαστε αν παρουσιάζουμε την αλήθεια ενώπιον των άλλων, αν αγωνιζόμαστε μαζί τους, και όχι εκεί που τους χρησιμοποιούμε για να περνάμε καλά εμείς. Αυτό σημαίνει εξάλλου και αγάπη, που είναι σταυρο-αναστάσιμη και παρεξηγημένη έννοια σ’ όλη την ιστορία, και που απέχει ριζικά από την ιδιοτέλεια και τον εγωκεντρισμό.     

ΣΤΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Ενώ μιλούσε ακόμη ο Ιησούς στους μαθητές Του, μετά την προσευχή προς τον Πατέρα Του, και εν μέσω μεγάλης αγωνίας για την σύλληψή Του, φάνηκε πλήθος ανθρώπων. Τους οδηγούσε ένας από τους δώδεκα μαθητές που ονομαζόταν Ιούδας. Αυτός πλησίασε τον Ιησού για να τον φιλήσει. Γιατί αυτό το σημάδι τούς είχε δώσει: “Όποιον φιλήσω, αυτός είναι”. Ο Ιησούς όμως του είπε: «Ιούδα, με φίλημα προδίδεις τον Υιόν του Ανθρώπου;».

(α) Αν και τιμήθηκε από τον Ιησού με την ευθύνη να ετοιμάζεται για να γίνει κήρυκας της αναστάσεώς Του, αν και άκουσε μαζί με τους υπολοίπους αποστόλους τα καλύτερα λόγια και ευεργετήθηκε τόσο πολύ απ’ Αυτόν, ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΑ κινήθηκε ο Ιούδας εναντίον Του. Και μάλιστα τον πρόδωσε με φίλημα. Την προαίρεση, την θέληση του ανθρώπου, ΔΕΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ για να αλλάξει θετικά ούτε ο ίδιος ο Θεός, αν και κάνει συνεχώς γνωστή την παρουσία Του προς τούτο, μέσω της Εκκλησίας και των μυστηρίων της, της Αγίας Γραφής, των αγίων Του, της διδασκαλίας τους και των θαυμάτων που επιτελούν, κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Διακριτικά και με αγάπη οφείλουμε και εμείς να πράττουμε το ίδιο. Άλλωστε κατασκεύασε τον άνθρωπο ΕΛΕΥΘΕΡΟ, και όχι μαριονέτα, τον οποίον ζητεί να γίνει συνεργάτης Του στην θετική ανοικοδόμηση των ψυχών και της κοινωνίας. Τελικά κρινόμαστε πάνω στην ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ. Ο Θεός παρέχει ως δώρο τη ζωή, την αγάπη και την ομορφιά, ενώ εμείς τα μετατρέπουμε σε φιλαυτία, σε μίσος και σε ασχήμια πολέμου και συγκρούσεων. Βλαστημάμε Αυτόν και τους γύρω μας, με σκέψεις, με λόγια και με έργα.

(β) Δεν έχουν σημασία μόνο οι πράξεις στον Χριστιανισμό, το να παράγουμε δηλαδή πλήθος καλών έργων, αλλά τα ΚΙΝΗΤΡΑ, αν είναι ή όχι υγιή. Το τι κρύβεται πίσω από τις πράξεις. Για ποιο σκοπό γίνονται, και αν πραγματοποιούνται από αγάπη. Τον άνθρωπο σώζουν η αλήθεια της καρδιάς, η ταπείνωσή του, και τα άδολα αισθήματα, που γίνονται πράξη από το ξεχείλισμα της αγάπης του, και όχι γιατί ΠΡΕΠΕΙ τυπολατρικά να γίνουν.

(γ) Όπου βλέπουμε πλήθος ανθρώπων, έναν όχλο, να επιτίθενται και να προβαίνουν σε βανδαλισμούς και τραυματισμούς, εκεί υπάρχει μεγάλη ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ στις ψυχές πολλών, συναισθηματική ΚΡΑΥΓΗ για βοήθεια, ανάγκη υπαρξιακής καταφυγής σε λιμάνι σωτηρίας, αλλά δεν το αναγνωρίζουν οι περισσότεροι, και συχνά δεν το ανακαλύπτουν. ΥΠΟΚΑΘΙΣΤΟΥΝ λοιπόν αρκετοί το υπαρξιακό τους κλάμα με την καταφυγή σε κάποια ομάδα, που ελπίζουν να παρέχει καλά αποτελέσματα στο κενό που νιώθουν. Εις μάτην όμως. Η μεταμόρφωση του ανθρώπου από άτομο σε πρόσωπο είναι έργο επίπονο και υπεύθυνο, όχι άμοιρο από την ΑΣΚΗΣΗ, την τιθάσευση και θυσία του εγωισμού, την αγάπη προς τους άλλους και την πλάση, και την μυστηριακή ζωή, όπως δίδαξε ο Ιησούς.

(δ) «Όταν είδαν οι μαθητές το τι έμελλε να γίνει, του είπαν: ‘Κύριε, να τους χτυπήσουμε με μαχαίρι;’ Ένας μάλιστα απ’ αυτούς χτύπησε το δούλο του αρχιερέα και του έκοψε το δεξί αυτί. Ο Ιησούς γύρισε σ’ αυτούς και τους είπε: ‘Φτάνει, έως εδώ!’ Άγγιξε ύστερα το αυτί του δούλου και τον γιάτρεψε». Τι διαπιστώνουμε εδώ; 1. Αρχικά ότι μας τρομάζει πολύ το παρόν και μέλλον, και ΑΝΤΙΔΡΑΜΕ ΣΠΑΣΜΩΔΙΚΑ, άνευ ωρίμου σκέψεως και αποτυχημένα πολλές φορές, αν δεν είμαστε δια της προσευχής και δια της Θ. Μεταλήψεως ενωμένοι με τον Θεό. 2. Έπειτα γνωρίζουμε πως κανένα αντικείμενο δεν είναι καλό ή κακό από μόνο του. Στα χέρια μας γίνεται καλό ή κακό, ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ που κάνουμε, και σε κάθε ξεχωριστή στιγμή. Το μαχαίρι, για παράδειγμα, αν χρησιμοποιείται για κοπή και μοίρασμα ψωμιού είναι καλό. Αν με αυτό αφαιρούμε ζωές, είναι φυσικά κακό. 3. Ακόμη, δίνουμε (και θα δώσουμε) ΛΟΓΟ ΣΤΟΝ ΘΕΟ: Τι κάνουμε σε κάθε στιγμή του χρόνου (ζούμε ως ‘εξαγοραζόμενοι τον καιρόν’;), πώς χρησιμοποιούμε τα αντικείμενα-δώρα Του προς εμάς, πώς φερνόμαστε απέναντι στους συν-ανθρώπους μας, τι λέμε ή εάν διαστρέφουμε τον λόγο Του και τους λόγους των όντων, και με ποια αισθήματα πολιτευόμαστε στη ζωή, αν είναι γνήσια ή όχι. 4. Και τέλος, ο Θεός απαντά στην έλλειψη χάριτος, και στις απορρυθμισμένες ενέργειες των διασπασμένων εσωτερικά ανθρώπων, με το ΘΑΥΜΑ. Όπως ο Κύριος αντέδρασε, ακόμα και εκείνη τη στιγμή της άμεσης σύλληψής Του, με τη θεραπεία του δούλου. Εκτός από τις ξεχωριστές επεμβάσεις του Θεού, θαύμα είναι η ίδια η ζωή μας, η συνεργασία απείρων συστατικών και παραγόντων για τη λειτουργία και καλυτέρευσή της, η ομορφιά της Δημιουργίας, τα μοναδικά θαύματα του μικρόκοσμου και μεγάκοσμου, η αναπνοή, η σύλληψη και τεκνοποίηση, η θαυμαστή ποικιλία των εμβίων όντων, που όλα προσανατολίζουν προς Αυτόν και την λυτρωτική παρουσία Του.      

(ε) Η χειρότερη εικόνα είναι να συνοδεύονται αρχιερείς ή πρεσβύτεροι από ‘μπράβους’ με ρόπαλα και μαχαίρια, όπως κατά τη σύλληψή του Ιησού. Αυτό και μόνο δείχνει τον συσχηματισμό του ιουδαϊκού τότε ιερατείου με το ΚΟΣΜΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ, και την πλήρη έλλειψη πνευματικότητας. Την προάσπιση τού κακώς εννοούμενου επαγγελματικού συμφέροντος, και όχι την διδαχή της αληθείας και της υγιούς πίστεως και εμπιστοσύνης στο θέλημα του Θεού. Την θρησκευτική ανασφάλεια και όχι την θεολογική συνάντηση μαζί Του. Εκεί που μετατρέπεται η Εκκλησία (και οι ιερείς) σε κόσμο, και αντιδρά κοσμικά, οξύθυμα και νευρικά απέναντι στο κακό (πραγματικό ή υποτιθέμενο), προσπαθώντας να δώσει λύσεις άμεσες, χρήσιμες και αποτελεσματικές, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΝΩΘΕΝ ΒΟΗΘΕΙΑΣ, εκεί ξεπέφτει από το σκοπό της, και είναι ώρα για μετάνοια ή αντικατάσταση. Το δεύτερο συνέβη στα χρόνια του Ιησού.    

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

«Αφού συνέλαβαν τον Ιησού, τον έσυραν και τον έβαλαν μέσα στο σπίτι του αρχιερέα. Ο Πέτρος ακολουθούσε από μακριά. Άναψαν φωτιά στη μέση της αυλής και κάθισαν όλοι γύρω. Ανάμεσά τους κάθισε και ο Πέτρος. Κάποια υπηρέτρια που τον είδε να κάθεται κοντά στη φωτιά, τον κοίταξε και είπε: “Ήταν κι αυτός μαζί Του”. Εκείνος όμως αρνήθηκε λέγοντας: “Δεν τον γνωρίζω Αυτόν, κόρη μου”. Ύστερα από λίγο τον είδε κάποιος άλλος και είπε: “Και συ είσαι ένας απ’ αυτούς”. Ο Πέτρος όμως είπε: “Άνθρωπέ μου, δεν είμαι”. Αφού πέρασε περίπου μία ώρα, κάποιος άλλος επέμενε λέγοντας: “Ασφαλώς ήταν κι αυτός μαζί Του, γιατί είναι και Γαλιλαίος”. Είπε τότε ο Πέτρος: “Άνθρωπέ μου, δεν καταλαβαίνω τι λες”. Κι αμέσως, ενώ ακόμη μιλούσε, λάλησε ο πετεινός. Τότε ο Κύριος γύρισε, έριξε μια ματιά στον Πέτρο, κι ο Πέτρος θυμήθηκε τα λόγια που του είχε πει: ‘Προτού λαλήσει ο πετεινός, θα αρνηθείς τρεις φορές πως με ξέρεις’. Ύστερα απ’ αυτό, ο Πέτρος βγήκε έξω και έκλαψε πικρά».

Η έλλειψη χάριτος κάνει τον άνθρωπο να χάνει την αυτοεκτίμησή του, να υποχωρεί στην αδικία και να μην προστατεύει το συνάνθρωπό του από την κακία των άλλων. Για την υποχώρηση της χάριτος του Θεού, φταίμε συνήθως εμείς. Προβάλλουμε πολύ το εγώ μας, και δεν αφήνουμε χώρο στον άλλο να σταθεί. Όταν είμαστε σίγουροι για τον εαυτό μας, εκεί είναι που έχουμε ήδη αποτύχει. «Μαζί σου Κύριε ΕΓΩ είμαι έτοιμος να πάω και στη φυλακή, ακόμη και στο θάνατο», είχε πει ο Πέτρος στον Ιησού, πριν αλέκτωρ λαλήσει, πριν διαισθανθεί δηλαδή την ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ. Την σιγουριά να την έχουμε μόνο στον Θεό. Αυτός είναι η ασφάλειά μας, ο υποστηρικτής και προστάτης μας. Όχι η άγνοια και η μικρότητά μας. Μαζί Του μπορούμε τα πάντα. Χωρίς Αυτόν, και χωρίς τον πλησίον μας επίσης ως Εκκλησία και σώμα Του, είμαστε αποτυχημένοι. Αυτό αποκαλύπτουν τα λόγια Του: «Κανείς δεν πηγαίνει στον Πατέρα παρά μόνο αν περάσει από μένα» (Ιω. 14,6), καθώς και τα λόγια του αποστόλου Πέτρου: «Από κανέναν άλλον δεν μπορεί να προέλθει  η σωτηρία, ούτε υπάρχει άλλο πρόσωπο κάτω από τον ουρανό δοσμένο στους ανθρώπους, με το οποίο να μπορούμε να σωθούμε» (Πράξ. 4,12).     

ΟΙ ΕΜΠΑΙΓΜΟΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

«Οι άντρες που κρατούσαν τον Ιησού, τον περιγελούσαν και τον έδερναν. Του είχαν καλύψει το κεφάλι, τον χτυπούσαν στο πρόσωπο και τον ρωτούσαν: “Μάντεψε, ποιος σε χτύπησε;” Και άλλα πολλά του έλεγαν, βλαστημώντας Τον».

Μόνο όποιος είναι βαριά τραυματισμένος από αποτυχημένα συναισθήματα και έλλειψη κατανόησης κατά το παρελθόν, ή όταν υποφέρει από ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΚΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΓΑΠΗΣ, μπορεί να κάνει τέτοιες αρνητικές ενέργειες. Η λύση για μια κοινωνία αγάπης είναι όταν εμείς πρώτοι δείχνουμε αγάπη στα παιδιά και τους ανθρώπους γύρω μας, όταν τους αποδεχόμαστε και θεωρούμε φίλους, και όχι όταν τους αποδιώχνουμε, ή τους ‘πετάμε’ ένα πιάτο φαγητό και μόνο, καλύπτοντας την πνευματική μας ένδεια με φιλανθρωπικές κινήσεις. Οι άνθρωποι αντιδρούν, ενίοτε με βία, γιατί δεν τους αγαπούν οι γύρω τους και τους απωθούν, δεν τους αναγνωρίζουν τη ανάγκη για συν-ύπαρξη και διάλογο. Πνευματικά είναι τα αίτια λοιπόν για τη βία και την επιθετικότητα, και ευθύνη έχουμε όλοι μας, καθώς και οι φορείς της Εκκλησίας, οι γονείς και κηδεμόνες, οι σύλλογοι, οργανισμοί και παιδαγωγοί, αλλά και τα πολιτικά κόμματα, εκπρόσωποι των οποίων νομίζουν ότι θα αλλάξει ο κόσμος με ιδεολογικές-θεωρητικές κατευθύνσεις (ή αγκυλώσεις) και μόνο, χωρίς να έχουν αλλάξει οι ίδιοι, εσωτερικά και πνευματικά.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

«Όταν ξημέρωσε, συγκεντρώθηκαν οι πρεσβύτεροι του λαού, οι αρχιερείς και οι γραμματείς, και τον έσυραν στο συνέδριό τους. Εκεί τον ρωτούσαν: “Πες μας, εσύ είσαι ο Χριστός;”. Εκείνος τούς απάντησε: ‘Αν σας το πω, δεν θα με πιστέψετε. Και αν σας ρωτήσω δεν θα μου απαντήσετε, ούτε θα με ελευθερώσετε. Από τώρα όμως, ο Υιός του Ανθρώπου θα κάθεται στα δεξιά του παντοδύναμου Θεού’. Είπαν τότε όλοι: “Εσύ λοιπόν είσαι ο Υιός του Θεού”; Κι αυτός τους αποκρίθηκε: ‘Εγώ Είμαι, όπως ακριβώς το λέτε’. Κι εκείνοι είπαν: “Τι μας χρειάζονται πια οι μάρτυρες; Το ακούσαμε οι ίδιοι από το στόμα του”».

(α) Οι πρεσβύτεροι του λαού, οι αρχιερείς και οι γραμματείς, οι άνθρωποι δηλαδή του τότε Ιουδαϊκού ιερατείου, εξευτέλισαν τον Ιησού, αντί να του σταθούν και συμπαρασταθούν. Δεν έχει σημασία λοιπόν αν φοράει κάποιος ράσο,  αλλά ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ, για να είναι αληθινός και στη φύση του καλός. Έπειτα, χρησιμοποιούσαν το όνομα του Θεού για να του υφαρπάξουν ομολογία, με σκοπό να τον εξοντώσουν. Αυτό κι αν είναι βλασφημία, να ξεγελάς κάποιον (ο οποίος μάλιστα μπροστά τους έκανε και δίδαξε τα καλύτερα θαύματα και νοήματα) προτάσσοντας το όνομα του υπερένδοξου Θεού. Δήθεν θρησκευόμενοι άνθρωποι μπορούν επομένως να γίνουν πολύ επικίνδυνοι, αν δεν διαθέτουν καλή συνείδηση. Και σ’ αυτές τις περιπτώσεις συγκαταλέγονται και οι παρα-θρησκείες ως οργανώσεις με θρησκευτικό κάλυμμα και άνομα συμφέροντα.

(β) Επιπλέον οφείλουμε, όπως ο Ιησούς το έδειξε με τη στάση του, ΝΑ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ με παρρησία την αλήθεια που πρεσβεύουμε, και να μην δειλιάζουμε μπροστά στο κακό ή όταν αδικείται ο πλησίον.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΙΛΑΤΟ

«Τότε όλα τα μέλη του συνεδρίου σηκώθηκαν και έσυραν τον Ιησού στον Πιλάτο. Εκεί άρχισαν να τον κατηγορούν λέγοντας: “Αυτόν εδώ τον πιάσαμε να ξεσηκώνει το λαό μας, να τον εμποδίζει να πληρώνει τους φόρους στον αυτοκράτορα, και να ισχυρίζεται για τον εαυτόν του πως είναι ο βασιλιάς, ο Μεσσίας”. Ο Πιλάτος τότε τον ρώτησε: “Ώστε εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;” Και ο Ιησούς τού αποκρίθηκε: ‘Ναι, όπως το λες’. Τότε ο Πιλάτος είπε στους αρχιερείς και στον όχλο: “Δεν βρίσκω καμία αιτία καταδίκης αυτού του ανθρώπου”. Εκείνοι όμως επέμεναν, και έλεγαν ότι αναστατώνει το λαό με όσα διδάσκει σε όλη την Ιουδαία».

(α) ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ είναι να έχεις προκαταλάβει το αποτέλεσμα και να ψάχνεις για ψεύτικους λόγους ώστε να εξοντώσεις κάποιον ή κάποιους, όπως έκαναν τα μέλη του συνεδρίου μπροστά στον Πιλάτο. Εκεί κατηγόρησαν τον Χριστό ότι δεν πληρώνει φόρους και ότι ανακηρύσσει τον εαυτόν Του ως τον Μεσσία, με σκοπό να πετύχουν καταδικαστική ενέργεια εναντίον Του (Λουκ. 23,1-2). Μπροστά στα συμφέροντα λίγων, πολλοί αθώοι βαπτίστηκαν ένοχοι και κινήθηκαν παράνομες δίκες εναντίον τους, όπως έγινε και με τη δίκη του Ιησού, που αποδείχτηκε παράνομη πέρα για πέρα. Μπροστά στο κέρδος, αλλά και την ατομιστική και ιδιοτελή ερμηνεία της ιστορίας, πολλοί έγραψαν και γράφουν χωρίς στοιχεία εναντίον της αλήθειας, του Θεού και του Υιού Του. Είναι γεμάτες οι σελίδες του διαδικτύου από τέτοιες, ανώδυνες απ’ αυτούς, προσπάθειες κατασπίλωσης της Εκκλησίας και του σωτηρίου μηνύματός της, ενός μηνύματος ελπίδας και τελείας αγάπης, που υπογράφηκε και υπογράφεται με το αίμα των αποστόλων του Χριστού, των μαθητών Του, των αγίων και ομολογητών, και του λαού του Υψίστου, όπου γης. Ας μην αναζητούν την αλήθεια πλέον κάποιοι μεταξύ καφέ και τσιγάρου και από το κρεβάτι τους. Διότι η αλήθεια είναι γεγονός επίπονο και πρέπει να δώσει κανείς αίμα (με την εντιμότητα και υπευθυνότητά του: στην οικογένειά του, στην εργασία του, στην φιλία του, στον έρωτά του, στην οργάνωση της κοινωνικής ζωής κ.λπ.) για να πάρει Πνεύμα Θεού. Δεν είναι η εύρεση της αλήθειας ιδεολογικό αποτέλεσμα αναπαυτικής και ανώδυνης ζωής.

(β) Δαιμονικό τέχνασμα, άλλωστε, ΜΠΟΡΕΙ να γίνει και η καθιέρωση (ήδη σε ορισμένες χώρες) ως νόμιμης της ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ. ΜΠΟΡΕΙ πράγματι να γίνει εξόντωση κάποιου ή κάποιων ΜΕ ΝΟΜΙΜΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ. Θέλει μεγάλη προσοχή μήπως και αντικρίζουμε τον άνθρωπο ως ευτελές υλικό πλέον, ως προϊόν, που αχρηστεύθηκε και πρέπει πια να πεταχτεί ή αντικατασταθεί, μήπως και οι ιατρικοί σύλλογοι χάσουν την ευαισθησία τους μπροστά στη ίδια την αξία της ζωής, μήπως συμφεροντολογικά επωφελούνται τρίτοι με το θάνατο των βαριά ωδυνόμενων συνανθρώπων μας ή συγγενών τους (ιδεολογικές εκκαθαρίσεις από δικτάτορες, υφαρπαγές περιουσιών κ.α.).

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΤΟΝ ΗΡΩΔΗ

(α) «Όταν ο Πιλάτος άκουσε για Γαλιλαία, ρώτησε να μάθει αν ο άνθρωπος αυτός είναι Γαλιλαίος. Κι όταν διαπίστωσε ότι υπαγόταν στη δικαιοδοσία του Ηρώδη, τον παρέπεμψε στον Ηρώδη, που ήταν κι αυτός στα Ιεροσόλυμα εκείνες τις ημέρες». Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που πετάμε το “μπαλάκι” της ευθύνης στους άλλους, νίπτοντες τα χέρια μας. Το κάνουμε και το κάναμε ως άτομα και ως υπηρεσίες και οργανώσεις ανά τον κόσμο. Σε κρίσιμες όμως και προσωπικές καταστάσεις περισσότερο, θα κριθούμε αυστηρά από τον ακριβοδίκαιο Θεό αν δεν δώσουμε σίγουρες, νόμιμες και ανθρωπιστικές λύσεις.   

(β) «Όταν ο Ηρώδης είδε τον Ιησού, χάρηκε πολύ. Γιατί από αρκετό καιρό ήθελε να τον δει, ύστερα από τα πολλά που άκουγε γι’ αυτόν. Έλπιζε μάλιστα να τον δει να κάνει και κανένα θαύμα. Του έκανε πολλές ερωτήσεις, αυτός όμως δεν του έδινε καμίαν απάντηση». Τι βλέπουμε εδώ; Η απλή περιέργεια -και χωρίς βάθος εσωτερικό αλλά με ρηχότητα και νωθρότητα πνευματική- δεν προκαλεί εκ Θεού το θαύμα. Ο Θεός απαντά θαυματουργικά για να σώσει το πλάσμα Του, τον άνθρωπο, με προϋποθέσεις υπαρξιακές, επώδυνες και θεολογικές. Εκεί που τον αναζητούν οι άνθρωποι εναγώνια και με περισσή πίστη. Όχι σε θεατρινίστικες και περιπαικτικές περιπτώσεις.

(γ) «Τότε ο Ηρώδης, με τους στρατιώτες του, αφού τον εξευτέλισε και τον περιγέλασε, τον έντυσε με μια μεγαλόπρεπη στολή και τον έστειλε πίσω στον Πιλάτο. Εκείνη την ημέρα μάλιστα ο Ηρώδης και ο Πιλάτος συμφιλιώθηκαν μεταξύ τους. Πρωτύτερα οι σχέσεις τους ήταν εχθρικές». 1. Οι στολές και τα ακριβά ντυσίματα και ο ανάλογος ρουχισμός δεν δείχνουν το ποιόν κάποιου, όπως συνέβαινε κάποτε με τους πρίγκιπες, κόμητες και βαρόνους. Ο έσω άνθρωπος και το έργο του μετράει έμπροσθεν των θείων οφθαλμών. Μπορεί βέβαια να είναι κάποιος πτωχός και ταυτόχρονα αποτυχημένος ως προσωπικότητα, ή πλούσιος και να είναι πραγματικά φιλάνθρωπος και Φωτισμένος. 2. Έχει χρέος ένας στρατιώτης να υπακούσει σε ΑΔΙΚΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ανωτέρων του; Έχει ή δεν έχει προσωπική ευθύνη για εκείνα που του ανατίθενται; Φρονούμε ότι αν ένας μισθοφόρος στρατιώτης γνώριζε από πριν σε τι άδικο καθεστώς θα εντασσόταν, και παρ’ όλα αυτά εντάχθηκε οικειοθελώς, τότε φυσικά η ενοχή του είναι μεγάλη. Αν όμως ένας στρατιώτης υπηρετεί την θητεία του, και αναγκαστικά του δίνονται άδικες και αντι-ανθρώπινες εντολές, η ενοχή του, χωρίς να εξαφανίζεται, είναι λιγότερη. Εν τούτοις, μάρτυρας στα μάτια του Θεού θα ονομαστεί και συγκαταλεχθεί εκείνος, που αρνείται το κακό και το άδικο με κίνδυνο της προσωπικής του ζωής. 3. Πολλές φορές συμφιλιώνονται κλέφτες και δολοφόνοι και ανήθικοι άνθρωποι μεταξύ τους, διαπράττοντας και συνεργαζόμενοι σε παρανομίες και αδικίες. Αυτού του είδους οι σχέσεις είναι για το Θεό μισητές, αφού στοχεύουν όχι στην δικαιοσύνη και συναλληλία, αλλά στη διάπραξη της αμαρτίας και κακίας.    

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ

«Ο Πιλάτος, λοιπόν, επειδή ήθελε να ελευθερώσει τον Ιησού, τους μίλησε ξανά. Αυτοί όμως φώναζαν κι έλεγαν: “Σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον!” Ο Πιλάτος τούς είπε για τρίτη φορά: “Τι κακό έκανε ο άνθρωπος; Δεν του βρήκα τίποτα που να επισύρει τη θανατική καταδίκη. Θα τον βασανίσω, λοιπόν, και θα τον ελευθερώσω”…..  και έτσι ο Πιλάτος αποφάσισε να κάνει δεκτό το αίτημά τους… και τον Ιησού τούς τον παρέδωσε να τον κάνουν ό,τι ήθελαν».

(α) Το ποιος ήταν ο ΠΙΛΑΤΟΣ, πόσο σκληρός ήταν, πόσους είχε άδικα και άγρια ξυλοκοπήσει ή στείλει στο θάνατο, χωρίς δίκες και αιτία, είναι γνωστά από τον ιστορικό Ιώσηπο (στην Αρχαιολογία και τους Ιουδαϊκούς Πολέμους του), τον Φίλωνα (Πρεσβεία προς Γάϊον), αλλά και τον ευαγγελιστή, γιατρό και αγιογράφο Λουκά (13,1). Για να παρουσιάζεται εδώ να κάνει ό,τι μπορεί για να ελευθερώσει τον Ιησού και να τον γλυτώσει από τον θάνατο, προσπάθειες αντίθετες με τη φύση του και το χαρακτήρα του, φανερώνει ότι ο Ιησούς όχι μόνο ήταν αθώος πραγματικά, αλλά και ότι το παρουσιαστικό του απέπνεε έντονα το άρωμα βαθειάς και συγκροτημένης πνευματικότητας, της θεότητάς Του και της Θεανθρώπινης αποστολής Του.

(β) Ο Επίτροπος αυτός της Ιουδαίας παρέδωσε τελικά τον Ιησού σε θάνατο, και έχει μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό, διότι καταπάτησε σφόδρα την αλήθεια, αν και την γνώρισε στο πρόσωπο του Κυρίου πολύ καλά. Αντρισμός είναι να παίρνεις πάνω σου την ΕΥΘΥΝΗ (όχι να νίπτεις τα χέρια σου με ανευθυνότητα), να διαλαλείς και απομακρύνεις το άδικο, άσχετα αν οι δίκαιες κινήσεις σου θα έχουν επιπτώσεις εναντίον σου.

(γ) Το ΠΛΗΘΟΣ φώναζε “Σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον!”, και σίγουρα μέσα σ’ αυτούς θα ήσαν και αρκετοί που έστρωναν βάγια και ρούχα για να περάσει από πάνω τους ο Ιησούς, κατά την είσοδό Του στην άγια πόλη. Αυτό που μισεί ο Θεός είναι να είμαστε δίψυχοι και ΜΑΖΕΣ, να πηγαίνουμε ‘όπου φυσάει ο άνεμος’, ανάλογα με τα συμφέροντά μας. Οφείλουμε να μην είμαστε ‘βάτραχοι’, δηλαδή αμφίβια παντός καιρού, εδάφους η νερού, αλλά να γνωρίζουμε τι πιστεύουμε, τι επιζητούμε, να εμμένουμε σταθερά στις απόψεις μας περί δικαίου και αληθείας. Άλλωστε στην Αποκάλυψη, ο Κύριος αναγγέλλει στον επίσκοπο της Εκκλησίας της Λαοδικείας, ότι πρόκειται να τον εμέσει από το στόμα Του (αν δεν μετανοήσει), επειδή ακριβώς δεν είναι ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, αλλά χλιαρός (Αποκ. 3,14-16).   

 Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

(α) «Καθώς πήγαιναν για να τον σταυρώσουν, έπιασαν κάποιον Σίμωνα Κυρηναίο, που γύριζε από το χωράφι του, και του φόρτωσαν το σταυρό να τον μεταφέρει πίσω από τον Ιησού». 1. Να μην φοβόμαστε να μεταφέρουμε το δικό μας σταυρό, όπου και όσο ο Θεός το επιτρέπει, διότι συμμετέχουμε έτσι επάξια στα Πάθη του Κυρίου και καταξιωνόμαστε ως πρόσωπα. 2. Ο Σίμωνας δεν μπορούσε βεβαίως να φανταστεί τι θα συναντούσε και τι θα αναγκαζόταν να κάνει, γυρίζοντας από τους αγρούς, υπολογίζοντας στις εργασίες μιας συνηθισμένης μέρας. Δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα κουβαλούσε τον σταυρό του Υιού του Θεού στην πλάτη του, και πως θα έμενε το όνομά του στην ιστορία, αποτυπωμένο μέσα στην Αγία Γραφή. Ο Θεός ΕΧΕΙ ΑΛΛΑ ΣΧΕΔΙΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ. «Όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, τόσο απέχουν οι δρόμοι μου από τους δρόμους σας, και οι σκέψεις μου από τις δικές σας» (Ησ. 55,8-9) λέγει Κύριος. Και πάντα όλα γίνονται για τη δόξα Του και την σωτηρία μας. Για να είμαστε ικανοί να αφουγκραζόμαστε τους καιρούς και να περιμένουμε με θάρρος και υπομονή το αναπάντεχο, απαιτείται πίστη και στροφή της θέλησης προς τον Τριαδικό Θεό. Είναι ανάγκη να αφήνουμε χώρο στο Άγιο Πνεύμα να μας επισκέπτεται και να καθαρίζουμε την ψυχή μας με την ιερά Εξομολόγηση, τη Θ. Κοινωνία και την αγάπη. Μόνο έτσι η έκπληξη της κάθε στιγμής θα έχει θετικές επιπτώσεις πάνω μας και όχι απευκταίες.

(β) «Τον ακολουθούσε πολύς κόσμος και πολλές γυναίκες, που τον θρηνούσαν χτυπώντας τα στήθη τους. Ο Ιησούς γύρισε σ’ αυτές και τους είπε: Γυναίκες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για μένα. Κλάψτε μάλλον για τον εαυτόν σας, και για τα παιδιά σας, γιατί έρχονται μέρες που θα λέτε ‘καλότυχες οι άτεκνες, όσες δεν γέννησαν κι όσες δε θήλασαν παιδιά’. Τότε θ’ αρχίσουν να λένε στα βουνά: ‘πέστε πάνω μας’. Και στους λόφους: ‘σκεπάστε μας’». 1. Το να κλαίμε για τους άλλους, ή να ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΜΕ τρίτους, πολλές φορές δείχνει μετάθεση του προβλήματος. Φανερώνει ενίοτε ότι δεν γνωρίζουμε τον εαυτόν μας, ότι δεν είμαστε άξιοι να προβούμε σε ενδοσκόπηση και αυτοέλεγχο (πατερικά: αυτομεμψία), αλλά στρέφουμε την ευθύνη ή τις ενοχές μας αλλού, αποσκοπώντας σε λιγότερο ψυχικό πόνο. Δεν είναι η λύση αυτή για τα προβλήματά μας, ούτε τα χαπάκια ελάφρυνσης του άλγους, αλλά η ΕΚΚΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ στη ρίζα του, στο βάθος του είναι μας, με την καθοδήγησή μας από έναν έμπειρο πνευματικό και με τη μυστηριακή ζωή. 2. Ο Ιησούς έλαβε την αφορμή και προφήτεψε, και πάλι (Λκ. 13,34-35), για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, που ΟΝΤΩΣ ΣΥΝΕΒΗ το 70 μ.Χ., από τα ρωμαϊκά στρατεύματα του Τίτο. Αποδεικνύεται και μόνο από αυτό Θεός επί της γης, εφόσον ΔΕΝ θα μπορούσε: να προφητεύει αληθινά, να τελεί τόσο μοναδικά θαύματα, να διδάσκει όπως ουδείς άλλος στην ιστορία, να ισχυρίζεται ότι είναι Θεός (λ.χ. Ιω. 14,8-10/ 20,28-29), και να μην είναι. Απλούστατα γιατί ο Θεός δεν θα το επέτρεπε!

(γ) Στον ‘Κρανίου τόπο’, σταύρωσαν εκ δεξιών και αριστερών Του δύο κακούργους. Ο Ιησούς έλεγε: “Πατέρα, ΣΥΓΧΩΡΗΣΕ ΤΟΥΣ (για τους σταυρωτές του και όσους συνέργησαν), δεν ξέρουν τι κάνουν”. Το γεγονός αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι ο Ιησούς ήταν αληθινός πέρα για πέρα. Διότι είναι απόδειξη ήθους και μοναδικής ποιότητας του προσώπου.   

(δ) Ο ένας από τους κακούργους, που ήταν επί σταυρού κρεμασμένος, τον βλασφημούσε …. Ο άλλος προσευχήθηκε στον Ιησού και του ζήτησε να τον συμπεριλάβει στην βασιλεία Του. 1. Όλος ο κόσμος και η ιστορία πορεύονται ανάμεσα στη βλασφημία και ευλογία, με κέντρο το όνομα του Ιησού. Διότι Αυτός είναι το νόημα του χρόνου και του σύμπαντος και κατέχει τα κλειδιά της ιστορίας, της λύτρωσης ή της καταδίκης, του παραδείσου και της αιώνιας ζωής. Αυτός είναι «ΣΗΜΕΙΟΝ ΑΝΤΙΛΕΓΟΜΕΝΟΝ» (Λκ. 2,34-35), δηλαδή συμφωνίας ή διαφωνίας επί της θεότητας του προσώπου Του, και «η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14,6). Κανείς δεν μπορεί να καρποφορήσει αν δεν είναι ενωμένος μαζί Του (Ιω. 15,4), γιατί «χωρίς εμένα», λέγει ο ίδιος, «δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» (το ουσιαστικό και Πνευματοφόρο) (Ιω. 15,5). 2. «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έλθεις στην βασιλεία σου», του έλεγε ο δεξιός συσταυρωθείς στον λόφο του Γολγοθά ληστής. Όλο το νόημα της ζωής είναι να μας θυμηθεί ο Θεός, ζώντες ή κεκοιμημένους, και να μας συγκαταριθμήσει στα υιοθετημένα εν Χριστώ παιδιά Του, εις αιώνας αιώνων. Αυτό ζητάμε και για τους προσωρινά νεκρούς συγγενείς και φίλους μας, προσευχόμενοι με τα λόγια «Αιωνία η μνήμη αυτών», σε κάθε μνημόσυνο που τελεί η ενοριακή σύναξη των πιστών. Η Εκκλησία δεν μας εγκαταλείπει ούτε και στο θάνατό μας. Μας συνοδεύει με ψαλμούς και προσεύχεται ανελλιπώς για τον καθένα ξεχωριστά.

(ε) «ΠΑΤΕΡΑ, ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΠΑΡΑΔΙΔΩ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ», είπε ο Ιησούς και εξέπνευσε. Αυτή να είναι και η θύμησή μας, το τελικό αποτέλεσμα των προσπαθειών μας και η βραδινή προσευχή μας. Διότι, αν και από τα χέρια του Θεού ξεφύγαμε, τα χέρια Του ήταν που άπλωσε επί του Σταυρού για να μας ενώσει και πάλι με τον εαυτόν Του, και όλα προς αυτόν συντείνουν και προς την Δευτέρα Του Έλευση και Παρουσία. Εξάλλου, το πνεύμα της Εκκλησίας και η συνείδησή της είναι που συνεχώς αναφωνεί «Μαράν Αθά», «Έλα Κύριε Ιησού», και σώσον ημάς. Αμήν.

Ιστότοπος για την εικόνα: www.koolnews.gr

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον      www.egolpion.com 

18  ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2014

Read more: http://www.egolpion.com/37072BCC.el.aspx#ixzz2zF4BV6Bi

Όταν η Παναγιά συνάντησε τη Μάνα του Ιούδα

Οι δύο Μητέρες
Με αργό το βήμα η Παναγιά, με αμέτρητο τον πόνο
την νύχτα από τον Γολγοθά κατέβαινε με μόνο
τον Ιωάννη πλάι της μες στο σκοτάδι εκείνο
και οι πέτρες ανατρίχιαζαν στον μυστικό της θρήνο.
Γύρω, τριγύρω σιγαλιά, βουβός είναι ο δρόμος
θαρρείς τον κόσμο νέκρωσε κάποιος μεγάλος τρόμος.
Και όσο βαδίζουν σαν σκιές στα άχαρα εκείνα μέρη
και μοιρολόγια η Παναγιά τα πιο όμορφα που ξέρει τα λέει
και ο αντίλαλος από όπου και αν διαβαίνει
κάθε λουλούδι τρυφερό που βρίσκεται μαραίνει.
Πώς να μην κλάψει που “γινε για αυτήν σκοτάδι η μέρα;
Κ’αν είναι Αυτός θεάνθρωπος, εκείνη είναι μητέρα.
Και να που ακόμη μια φωνή την ερημιά ταράζει.
Αχ,τι φωνή λυπητερή. Ποιος και γιατί στενάζει;
Ποιος σαν Αυτή άλλος πονεί και μοιρολόγια λέγει
μη του παιδιού της το χαμό και άλλη μανούλα κλαίει;
Ναι, κάποια μάνα είναι αυτή,
που μονάχη στην άκρη απαρηγόρητα θρηνεί και χύνει μαύρο δάκρυ
Και τούτη σαν τη Μαριάμ, τον γιό της έχει χάσει
και δεν μπορεί τέτοιο κακό ποτέ να το ξεχάσει.
Η Μαριάμ τον Ιησού τον είδε σταυρωμένο
και τούτη είδε τον γιόκα της στο δέντρο κρεμασμένο
Και κλαίει, μα το κλάμα της δεν συγκινεί κανέναν,
νιώθει όμως τον πόνο της η Παναγιά η Παρθένα,
που την ακούει τραβά και πάει να την γνωρίσει
λόγια αγάπης να της πεί, να την παρηγορήσει
Με ένα γλυκό χαμόγελο συμπόνοια γεμάτο
μάνα της κράζει, δύστυχη μη σέρνεται εδώ κάτω.
Δεν είσαι μόνη που έχασες το φώς των ματιών σου,
είμαι κ’εγώ, μην δέρνεσαι ποιος ήταν πες μου ο γιός σου;
Και αυτή δειλά, σαν ένοχος της απαντά:
αδελφή μου, Ιούδας ονομάζεται το σπλάχνο το παιδί μου.
Μόνο μια μανα μόνο αυτή, σε όλο τον κόσμο ξέρει
ποιο κοφτερό νιώθει βαθιά στα σπλάχνα της μαχαίρι
Στους πέντε δρόμους ρίχτηκα, παιδί μου σαν ζητιάνα,
Αχ κάλλιο να μην έσωνα Θεέ να γίνω μάνα
Η Παναγιά κατάλαβε, τον γιό της τον γνωρίζει
μα σαν μητέρα του Χριστού, δεν φεύγει, δεν γογγύζει.
Τον δικό της τον καϋμό ξεχνά την ώρα εκείνη
και για τη μάνα τώρα αυτή τα δάκρυά της χύνει
Σκύβει και την ασπάζεται, χαιδεύει τα μαλλιά της,
και την κρατάει με στοργή πιστά στην αγκαλιά της
Της λέει λόγια της καρδιάς και την γλυκομερώνει,
της δίνει θάρρος, δύναμη και απάνω την σηκώνει.
Έλα και μείνε σπίτι μου την νύχτα να περάσεις,
εκεί και οι δυό τον πόνο μας, τον μητρικό να πούμε,
το δάκρυ μας να σμίξουμε και να προσευχηθούμε.
Η μια στης άλλης το πλευρό σκυφτές συλλογισμένες,
οι δυό μανάδες περπατούν αδελφαγκαλιασμένες.
Ο Ιησούς που στον Γολγοθά κρεμάται έδωσε τέτοια εντολή:
Αλλήλους ν” Αγαπάτε!
Πηγή: Αγία Βαρβάρα Σιδηροκάστρου Σερρών

Γεώργιος Ζερβός, Εκφράζουν νέαν αίρεσιν ή παρενόησαν κυριολεκτικώς; Αγία Γραφή.jpg

Γεώργιος Ζερβός, Εκφράζουν νέαν αίρεσιν ή παρενόησαν κυριολεκτικώς;

Ἐκφράζουν νέαν αἵρεσιν ἢ παρενόησαν κυριολεκτικῶς; 

Ζερβός Γεώργιος

Ἕνα νέον θεολογικὸν «φροῦ τον» κυκλοφορεῖ εἰς τοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὀρθόδοξοι καθηγηταὶ τῆς θεολογίας διατυπώνουν τὴν ἄποψιν ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀναθεώρησιν κάποιων ἀποφάσεων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ διατάξεων τῶν Ἱερῶν Κανόνων, θὰ πρέπη νὰ ἀναθεωρηθῆ τὸ Εὐαγγέλιον, νὰ καταργηθῆ ἡ νηστεία, νὰ σμικρύνη ἡ θεία Λειτουργία, νὰ ἀλλάξουν τὰ Ἱερὰ Μυστήρια κ.λπ.
Οἱ θεολόγοι αὐτοὶ προβάλλουν τὰς ἀπόψεις αὐτάς, ὑποστηρίζοντες ὅτι ὁ κόσμος διέρχεται πολλὰ προβλήματα (οἰκονομικά, περιβάλλοντος, ὑγείας κ.λπ.), τὰ ὁποῖα ἐπιτάσσουν ἀκόμη καὶ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Εὐαγγελίου. Οἱ ἄνθρωποι εἴτε ὑπηρετοῦν τὰς αἱρετικὰς θέσεις ἑνὸς παγκοσμίου αἱρετικοῦ κινήματος ἢ παρεφρόνησαν κυριολεκτικῶς. Διότι τὸ νὰ ζητῆς τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Εὐαγγελίου, ὅταν αὐτὸ περιλαμβάνη τὴν διδασκαλίαν τοῦ Θεανθρώπου συνιστᾶ προωθημένην αἵρεσιν ἢ παραφροσύνην. Τὸ αὐτὸ ἰσχύει καὶ διὰ τὴν κατάργησιν τῆς νηστείας, τὴν ὁποίαν καθιέρωσε μαζὶ μὲ τὴν Κυριακὴν Προσευχὴν ὁ Κύριός μας. Τὰ σημερινὰ προβλήματα τῶν κοινωνιῶν ἀπαιτοῦν τὴν πλήρη ἐφαρμογὴν τοῦ Εὐαγγελίου, τὸν ἐκκλησιασμὸν (τοὐλάχιστον κατὰ τὰς Κυριακὰς) καὶ τὴν νηστείαν. Δὲν ἀποροῦμεν ὅμως διὰ τὰς αἱρετικάς των θέσεις. Διότι Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς εἰς τὸ Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας καὶ εἰς τὸ Πουσὰν τῆς Νοτίου Κορέας ἀπεδέχθησαν θέσεις τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν ἢ Αἱρέσεων, αἱ ὁποῖαι ἐξισώνουν τὴν Ὀρθοδοξίαν μὲ τὴν αἵρεσιν καὶ ἀποδέχονται ὅτι εἰς τὴν Χριστιανικὴν πίστιν δὲν ἰσχύ ουν δόγματα. Ἑκάστη «Ἐκκλησία» ἔχει τὸ ἰδικόν της δόγμα καὶ ὅλαι σώζουν καὶ εἶναι κανονικαί. Ἀλλὰ ὡς ἔλεγε καὶ ὁ μακαριστὸς Φώτιος Κόντογλου ποίαν σχέσιν ἔχουν οἱ Ἀρχιερεῖς αὐτοὶ μὲ τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας;

Γ.Ζ.

Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 2018, 11 Απριλίου 2014

Αναρτήθηκε από Κατάνυξις Ιστολόγιο στις 4/16/2014 07:26:00 μ.μ.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ διά τις αντιχριστιανικές θέσεις του κ. Ν. Δήμου

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ διά τις αντιχριστιανικές θέσεις του κ. Ν. Δήμου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4518476 e-mail: impireos@hotmail.com

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ διά τις αντιχριστιανικές θέσεις του κ. Ν. Δήμου

Πειραιεύς, 15 Ἀπριλίου 2014

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ἀναφορά τοῦ κ. Ν. Δήμου στό «δῆθεν» Ἅγιο Φῶς πού τό ἐξομοιώνει μέ εἰδωλολατρικό σύμβολο θέτει ἀναπόδραστα γιά ἐκεῖνον καί τούς ἀναγνῶστες του κάποια πολύ σημαντικά ἐρωτήματα:

1. Ἐνῶ ὁ ἀξιότιμος κ. Δήμου δηλώνει στό ἄρθρο του ἄνθρωπος «ἐλεύθερος ἀνοικτός καί ἀδογμάτιστος» ὑπηρετεῖ μέ τήν δημοσιοποιηθεῖσα θέση του τόν πιό σκληρό δογματισμό τοῦ οἰηματία καί παντογνώστη γιατί ὅπως προκύπτει ἀπό τό κείμενό του οὐδέποτε παρηκολούθησε τήν τελετή τοῦ Ἁγίου Φωτός καί συνεπῶς δέν ἔχει μήτε ἰδίαν ἀντίληψι μήτε ἰδίαν γνῶσι καί ἑπομένως ἀποφθέγγεται ὑβρίζων «ὁρμώμενος ἐξ ἐμπαθοῦς καί μόνον προαιρέσεως» καί βυθιοτάτου δογματισμοῦ Αὐτό δέν ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ κειμένου σας κ. Δήμου;

2. Εἶναι πασίδηλο γεγονός πού δέν χρειάζεται ἀπόδειξη ὁ σαφής καί διαχρονικός ἀντιχριστιανισμός τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καί εἶναι ἐπίσης «δεδομένο» ὅτι ὁ πανίερος Ναός τῆς Ἀναστάσεως ἐντός τοῦ ὁποίου ἐπί αἰῶνες τελεσιουργεῖται τό μεγαλειῶδες θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτός εὑρίσκεται ἐντός τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ, τό ὁποῖο θά εἶχε κάθε λόγο νά «ἀποκαλύψει» τήν ἀπάτη τοῦ Χριστιανισμοῦ καί ἀσφαλῶς νά καταδείξει τοιουτοτρόπως τήν «ἀλήθεια» τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ἡ τελετή ἁφῆς τοῦ Ἁγίου Φωτός γίνεται ἐπί παρουσία τῶν δημοσίων ὀργάνων τοῦ Κράτους τοῦ Ἰσραήλ καί μετά ἐνδελεχῆ ἔλεγχο γιά τήν δυνατότητα ὑπάρξεως φυσικοῦ τρόπου ἁφῆς. Γιά ποιό λοιπόν λόγο τό σαφῶς ἀρνητικό στό Χριστιανισμό Ἰσραήλ ἀνέχεται μιά ἀπάτη πού εὐτελίζει καί ἀποδεικνύει ἀνυπόστατη τή δική του πίστη;

3.  Τό Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο πού μόνο αὐτό ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εὐλογεῖται ἀπό τόν Πανάγιο Θεό διά τήν θαυματουργικῆς ἁφῆς τοῦ ἀκτίστου Ἁγίου Φωτός «συγκατοικεῖ» στήν Ἁγία Γῆ μετά τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν δογμάτων καί ὁμολογιῶν, τά ὁποῖα ἔχουν κάθε προφανῆ λόγο νά ἐλέγχουν ἐπισταμένως ὅπως προβλέπεται τήν γνησιότητα τοῦ γεγονότος καί γιά λόγους δικῆς τους αὐτοσυνειδησίας. Γιά ποιούς λόγους λοιπόν τά ἄλλα Χριστιανικά δόγματα ἀνέχονται μία πρόδηλη «ἀπάτη» πού ἐμποιεῖ τιμή καί δόξα στό Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων καί ἀναδεικνύει θεόθεν τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως τήν στιγμή κατά τήν ὁποία οἱ μέν Ρωμαιοκαθολικοί ἀτέχνως ἀποπειρῶνται διαχρονικά νά καλύψουν τήν ἔλλειψη τῆς θείας χάριτος ἀπό τήν παρασυναγωγή τους ἀνάβοντας τεχνητή φωτιά ἀπό θειάφι στόν λίθο τῆς ἀποκαθηλώσεως, οἱ δέ Ἀντιχαλκηδόνιοι, Ἀρμένιοι καί λοιποί προσέρχονται καί ἀσπάζονται τήν χεῖρα τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριάρχου καί λαμβάνουν ἀπό ἐκεῖνον τό Ἅγιο Φῶς;

4. Πῶς ἑρμηνεύεται τό ἱστορικῶς πλήρως ἐξακριβωμένο γεγονός γιά τήν θαυματουργική κάθοδο τοῦ Ἁγίου Φωτός πού συναντᾶμε τό Πάσχα του 1634 ὁπότε θέλησαν οἱ Ἀρμένιοι δωροδοκώντας τούς Τούρκους κατακτητές νά ἐμποδίσουν τούς Ἑλληνορθοδόξους νά διεξάγουν τήν τελετή ἁφῆς τοῦ Ἁγίου Φωτός καί νά τήν τελέσουν ἐκεῖνοι. Μέ δωροδοκία τῶν διοικητῶν τῆς Παλαιστίνης καί τοῦ σατράπη τῆς Δαμασκοῦ Κουτζούκ Ἀχμέτ πασᾶ κατόρθωσαν νά ἀπαγορευθεῖ στούς Ἑλληνορθοδόξους ἡ εἴσοδος στόν Πανάγιο Τάφο καί τότε τό Ἅγιο Φῶς ὡς κεραυνός ἐξῆλθε ἐκ τοῦ ἀριστεροῦ πεσοῦ τῆς Κεντρικῆς Θύρας τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως χαράσσοντας ἀνεξίτηλα τόν μαρμάρινο πεσό ἐνώπιον τοῦ ἐκδιωχθέντος Ἑλληνορθοδόξου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων σημεῖο πού ἐμφαίνεται καί σήμερα;

5. Εἶναι γνωστή ἡ ἐμπάθεια τῶν αἱρετικῶν μονοφυσιτῶν Ἀρμενίων κατά τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου καί τά συνεχῆ βίαια ἐπεισόδια τῶν Κληρικῶν τους. Γιά ποιό λόγο οἱ συγκεκριμένοι δέν ἐπαναλαμβάνουν τό τόλμημα τοῦ 1634; Γιά ποιό λόγο ἑκόντες ἄκοντες σύρονται ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Πατριάρχου, ἐνῶ ἐάν ἐπρόκειτο περί ἀπάτης θά ἦτο εὐχερέστατο καί οἱ ἴδιοι νά τήν ἐπαναλάβουν;

6. Εἶναι πανθομολογούμενο τό γεγονός ὅτι μία ἀπό τίς ἰδιότητες τοῦ Ἁγίου Φωτός πού μέ ἀστραπές κατέρχεται στόν Πανάγιο Τάφο καί ἀνάπτει αἰφνιδίως καί μυστηριωδῶς καντήλια καί λαμπάδες πού κρατοῦν οἱ πιστοί σέ ὅλο τό εὗρος τοῦ Πανιέρου Ναοῦ εἶναι ἡ ἰδιότης τῆς ἀκαΐας γιά τά πρῶτα λεπτά τῆς ἐμφανίσεώς Του, πῶς ἑρμηνεύεται αὐτό τό πασίδηλο καί αὐταπόδεικτο γεγονός ἐάν πρόκειται κατά τόν κ. Δήμου γιά εἰλωλολατρικό σύμβολο;

Στά παραπάνω ἐρωτήματα θά πρέπει νά ἀπαντήσει ὁ ἀξιότιμος κ. Δήμου ἄν σέβεται τόν ἑαυτό του καί τούς ἀναγνῶστες του, ἄλλως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν λόγων του καί δογματικός καί ἐμπαθής καί ὑλοποιεῖ στό χῶρο καί τόν χρόνο τό ἀξίωμα τοῦ Μ. Βασιλείου «Ἄνθρωπος, ἀποστάς τοῦ Θεοῦ, θηριώδης ἤ δαιμονιώδης γίνεται!» Καί ἐπειδή ὁ ἀξιότιμος κ. Δήμου καί ἡλικιακῶς καί σωματικῶς δέν κέκτηται τά στοιχεῖα τοῦ θηριώδους μᾶλλον θά ἰσχύει τό δεύτερο.

Ο  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ 

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Αναρτήθηκε από Κατάνυξις Ιστολόγιο στις 4/16/2014 07:04:00 μ.μ.

Γ. Παπαθανασόπουλος, Ο Θεάνθρωπος Ιησούς, νικητής του θανάτου

Γ. Παπαθανασόπουλος, Ο Θεάνθρωπος Ιησούς, νικητής του θανάτου

Ο Θεάνθρωπος Ιησούς, νικητής του θανάτου

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

        Για μιαν ακόμη χρονιά βιώνουμε το Μυστήριο της απέραντης αγάπης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού προς τον άνθρωπο. Για τη σωτηρία του πλάσματός Του ο «αχώρητος παντί εχωρήθη εν γαστρί» και στη συνέχεια εδέχθη τον φθόνο, την απιστία, τη συκοφαντία, τα ραπίσματα, τους κολαφισμούς, τις ειρωνίες, την άδικη καταδίκη και τον σταυρικό θάνατο. Οι εχθροί του πίστεψαν πως με την ταφόπλακα τέλειωσαν με τον ενοχλητικό. Όμως ο Χριστός, Υιός και Λόγος του Θεού, που τόσο ταπεινώθηκε για τη σωτηρία μας, νίκησε τον θάνατο, τον κατήργησε και βασιλεύει στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων.

        Οι γραμματείς, οι φαρισαίοι, ο όχλος και οι Πιλάτοι δεν έπαυσαν ποτέ να υπάρχουν. Είναι όσοι ζουν μέσα στον εγωκεντρισμό τους, όσοι είναι αιχμάλωτοι της ηδονής και όσοι είναι εγκλωβισμένοι στη θνησιμαία λογική τους και δεν αφήνουν στον εαυτό τους χρόνο να βιώσει το μήνυμα του Χριστού. Όλοι αυτοί είτε είναι απέναντι στον Θεάνθρωπο και δεν πιστεύουν στη θεότητά του, είτε είναι αγνωστικιστές και «νίπτουν τας χείρας των» ενώπιον του υπαρξιακού προβλήματος.

        Κάνει εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια συστηματικά τη Μεγάλη Εβδομάδα παρουσιάζονται διάφορα θέματα, υβριστικά και συκοφαντικά για τον Θεάνθρωπο Ιησού. Όλα επιδιώκουν να τον παρουσιάσουν ως ένα κοινό άνθρωπο. Να θυμηθούμε τις μυθιστορίες του Νταν Μπράουν, τα παραμύθια περί της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, τα απόκρυφα ευαγγέλια του Θωμά και άλλων αποστόλων, τις πλάκες που βρίσκονται εδώ κι εκεί. Και η φετινή χρονιά δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Βρέθηκε λέει χειρόγραφο του 6ου αιώνα, που παρουσιάζει τον Θεάνθρωπο με γυναίκα και παιδιά...Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Δεν μπορεί όλες οι επιθέσεις σε βάρος του Χριστού να συμβαίνουν κάθε χρόνο τις ημέρες του Πάσχα. Φέτος τη μόδα των αμερικανών και των συμπολιτών μας Ευρωπαίων αρνητών και υβριστών του Χριστού  ακολούθησε στην Ελλάδα ο 79χρονος επικοινωνιολόγος, ο οποίος προκαλεί θόρυβο γύρω από τον εαυτό του, βάλλοντας κατά του Ιησού και της Εκκλησίας Του, καθώς είναι υποψήφιος για τις Ευρωεκλογές. Είναι και αυτό σημείο των καιρών, να υπάρχουν σήμερα υποψήφιοι, που να διακηρύσσουν την ομοφυλοφιλία τους, ή την αθεΐα τους, πιστεύοντας ότι έτσι αποκομίζουν ψήφους.  

             Οι αρνητές του Χριστού δεν καταλαβαίνουν αυτό που τονίζει ο Γιώργος Σαραντάρης,  πως «όποιος δεν κατέχει πίστη είναι σαν να μην κατέχει τίποτε». Ο σημαντικός ποιητής και στοχαστής σημειώνει πως «δεν έχουν  νικήσει το θάνατο εκείνοι που τον λησμόνησαν» και πως μόνο όποιος με την πίστη στον Θεάνθρωπο Χριστό και στην Ανάστασή Του νικήσει το φόβο του θανάτου μπορεί να διδάξει στους άλλους ( σ’ ένα άτομο ή σ’ ένα λαό) τη λύση δευτερευόντων προβλημάτων, όπως είναι λ.χ. το λεγόμενο σεξουαλικό ή το οικονομικό πρόβλημα! Φτάνει να υφίστανται αυτιά που ν’ ακούνε». Και προσθέτει ο Γ. Σαραντάρης: « Εκείνοι που ανάγουν το σεξουαλικό ή το οικονομικό πρόβλημα σε προβλήματα συνολικά, μπορούν να χαμογελάσουν. Δεν μιλάω σ’ αυτούς, εφ’ όσον δυστυχώς συναντούν ψυχολογικά εμπόδια να πιστεύουν, εφ’ όσον ένας ψευδοπολιτισμός κατάστρεψε τη διανοητική τους υγεία κ’ εστείρεψε  τις πηγές του αισθήματός τους».  Και ο ψευδοπολιτισμός αυτός προέρχεται από την Ευρώπη της οποίας, όπως πάλι γράφει ο Γ. Σαραντάρης, « η φιλοσοφία της είναι φτωχή και ανεπαρκής για την τωρινή νεότητα, ακριβώς γιατί σα φιλοσοφία δεν νίκησε το φόβο του θανάτου».

        Η άποψη που εκφράζεται από τους αρνητές της Θεότητας του Ιησού Χριστού είναι  διαστροφή τη πραγματικότητας, υποβάθμιση της ύπαρξης, στρουθοκαμηλισμός ως προς τον θάνατο και έκφραση της υλιστικής σκέψης της Δύσης, της οποίας οι θεμελιωτές, Μοντεσκιέ, Γίββωνας και άλλοι «σύμφρονές τους», όπως γράφει ο Σπ. Ζαμπέλιος στις «Βυζαντινές Μελέτες» του, «ευρίσκουσιν παρ’ ημίν  - Σημ. στους Έλληνες Ορθοδόξους Χριστιανούς - θάνατον αντί ζωής, ευρίσκουσι βασιλείαν τυφλής Ανάγκης, αντί νόμων προόδου και θείας συνεργίας. Τί παράδοξον; Η Ελληνική Αναγέννησις, θυγάτηρ Ορθοδόξου πίστεως, δεν επεφάνη εις αιώνα σεσοφισμένης απιστίας και πυρρωνισμού. Ανέτειλεν εις ημέρας αποκαταστάσεως, ευσεβείας επιστημονικής...Η συγγραφή του Γίββωνος, εκ του οποίου σήμερον η Ευρώπη αντλεί τας περί μεσαιώνος γνώσεις και κρίσεις όζει γαιώδες τι και νεκριμαίον και επιτύμβιον, αναμιμνήσκον την πένθιμον Μούσαν του Τακίτου».

Η διαστροφή της πραγματικότητας και η απολυτοποίηση αυτής της διαστροφής είναι ο λόγος που με τη βία και από τον 11ο αιώνα και μετά οι Παπικοί και οι Δυτικοί γενικώς επιδιώκουν με κάθε μέσο να μας «εκπολιτίσουν», βρίσκοντας κάποιους γραικύλους για βοηθούς. Όμως προς κέντρα λακτίζουν. Ο θριαμβευτής του θανάτου και ζωοδότης Χριστός είναι κυρίαρχος της Ιστορίας, ενώ οι αρνητές Του είτε χάνονται στη λήθη με το θάνατό τους, είτε παραμένουν ως θλιβερά στίγματα στην Ιστορία και παραδείγματα προς αποφυγήν.-

Αναρτήθηκε από Κατάνυξις Ιστολόγιο στις 4/16/2014 06:43:00 μ.μ.

Σάρκωση του Λόγου και ανάσταση του ανθρώπου

Σάρκωση του Λόγου και ανάσταση του ανθρώπου

Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Π. Μπρούσαλη, σχετικά με την θεολογία του αγίου Γρηγορίου Νύσσης για την σχέση της σάρκωσης του Θεού Λόγου και της ανάστασης του ανθρώπου.

Από το βιβλίο «Μυστική Θεολογία», σελ. 22-25.

Επειδή λοιπόν θεληματικά υποδουλώθηκε ο άνθρωπος, «αυτομολήσας» προς το αντίπαλο στρατόπεδο, θεληματικά έπρεπε και να επιστρέψει, γιατί το σχέδιο του Θεού είναι η εξομοίωση του ανθρώπου με τον Πλάστη του. Γι’ αυτό εκείνος ανέλαβε και θέωσε την ανθρώπινη φύση. Και έτσι αυτό που χάθηκε στο πρόσωπο του Αδάμ, ανακτάται δια μέσου του δεύτερου Αδάμ, του Χριστού. 

Το δεύτερο σημείο που πρέπει να εξετάσουμε τώρα είναι οι συνέπειες της πτώσης του ανθρώπου στην αμαρτία και ειδικότερα σε σχέση με το ανθρώπινο σώμα. Πριν από την πτώση μετείχε και αυτό στη μακαριότητα και στολίζονταν με την απάθεια και την αφθαρσία. Μετά την πτώση βυθίστηκε στην αθλιότητα των παθών, έγινε φθαρτό και θνητό. 

Όπως είπαμε και πιο πριν ο θάνατος κατά τον άγιο Γρηγόριο δεν είναι τιμωρία, αλλά μέσον θεραπείας και ανόρθωσης. Είναι ένας τρόπος για την οριστική απαλλαγή του ανθρώπου από την αμαρτία. Αυτό όμως είναι οπωσδήποτε καλό, αλλά αποτελεί την αρνητική μόνο πλευρά, αφού δεν αποκαθιστά τον άνθρωπο στην αρχική του κατάσταση. Γι’ αυτό ο Χριστός προσέλαβε και ένωσε στο πρόσωπό του τον άνθρωπο που βρισκόταν εξαιτίας του θανάτου σε κατάσταση διάλυσης. Επανένωσε τα διαχωρισμένα συστατικά του ανθρώπου σαν με μία κόλλα, δηλαδή με τη δύναμη της θεότητας, και συνήρμοσε σε μία αδιάσπαστη ενότητα αυτά που είχαν χωρισθεί. Αυτό είναι η ανάσταση: «η των συνεζευγμένων μετά την διάλυσιν επάνοδος εις αδιάλυτον ένωσιν, αλλήλοις συμφυομένων», για να ανακληθεί η αρχική χάρη στον άνθρωπο και για να επανέλθουμε στην αιώνια ζωή (ΒΕΠ. 68,404). 

Γίνεται φανερό από το απόσπασμα που παραθέσαμε, ότι για τον άγιο Γρηγόριο η Σάρκωση και η Ανάσταση του Κυρίου βρίσκονται πολύ κοντά η μία με την άλλη, με την έννοια του σκοπού στον οποίο απέβλεπαν. Η Σάρκωση είναι η ένωση του Υιού και Λόγου με την πεσμένη ανθρώπινη φύση, η οποία είχε καταλήξει στον θάνατο. Επομένως ο Χριστός αναδέχτηκε το θάνατο ως ανάγκη, αφού εσαρκώθη: «Τον γαρ άπαξ μετασχείν εγνωκότα της ανθρωπότητος (της ανθρωπίνης φύσης) δια πάντων έδει γενέσθαι των ιδιωμάτων της φύσεως». Και επειδή η ανθρώπινη φύση περικλείεται από δύο όρια, της γέννησης και του θανάτου, αν ο Χριστός έφθανε μόνο στο ένα από αυτά και όχι και στα δύο, η πρόθεσή του θα έμενε ημιτελής και ανεκπλήρωτη, εφόσον δεν θα πλησίαζε και «του ετέρου των ιδιωμάτων της φύσεως ημών». Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Σάρκωση έγινε για τον θάνατο, αλλά το αντίθετο· «ο θάνατος παρελήφθη χάριν της γενέσεως». Και αυτό είναι ευνόητο. Γιατί «ο αεί ων» δεν αναδέχεται τη σωματική γέννηση, επειδή είχε ανάγκη της ζωής, αλλά επειδή ήθελε να ανακαλέσει τον άνθρωπο από το θάνατο στη ζωή. Γι’ αυτό και άπλωσε το χέρι στον πεσμένο άνθρωπο, και τόσο μόνο πλησίασε το θάνατο, «όσον άψασθαι της νεκρότητος και δούναι τη φύσει αρχήν της αναστάσεως» με το δικό του Σώμα, «όλον συναναστήσας τον άνθρωπον» (ΒΕΠ. 68, 420-421). Γιατί όπως ακριβώς η αρχή του θανάτου ξεκίνησε από ένα, τον Αδάμ, και απλώθηκε σ’ ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, έτσι και «η αρχή της αναστάσεως δι’ ενός (του Χριστού) διατείνει επί πάσαν την ανθρωπότητα» (ΒΕΠ. 68, 404). 

Αυτή η αλήθεια, που αναφέρεται στην ενότητα του ανθρωπίνου γένους, τονίζεται ιδιαίτερα από τον άγιο Γρηγόριο: «Εν ενί σώματι όλον το πλήρωμα της ανθρωπότητος» περιέκλεισε ο Θεός και όχι μόνο σε ένα πρόσωπο, «αλλ’ εφ’ άπαν το γένος η τοιαύτη διήκει δύναμις» του κατ’ εικόνα (ΒΕΠ. 65Α, 50-51). Συνεπώς στο πρόσωπο του Χριστού ενώθηκε με τη θεότητα όλο το ανθρώπινο γένος και με όλα τα συστατικά του, δηλαδή με την ψυχή και το σώμα. Επειδή πολλοί συνέχεαν τότε τους όρους φύση και υπόσταση ο άγιος Γρηγόριος δηλώνει κατηγορηματικά ότι η ανθρώπινη φύση είναι μία ενώ οι υποστάσεις πολλές. Η λέξη υπόσταση «επιδέχεται τον διαμερισμόν» και εμφανίζεται ως σύνολο. «Η δε φύσις εστίν αυτή προς εαυτήν ηνωμένη και αδιάτμητος ακριβώς μονάς», χωρίς να αυξάνει με προσθήκη ούτε να μειώνεται με αφαίρεση, «αλλ’ όπερ εστίν ούσα και εν διαμένουσα» ακόμη και όταν εμφανίζεται μέσα στο πλήθος. Παραμένει «άσχιστος και συνεχής και ολόκληρος» και δεν διαιρείται στα επί μέρους πρόσωπα και στις επί μέρους υποστάσεις που μετέχουν σ’ αυτήν (ΒΕΠ. 68, 173). 

Το τελευταίο σημείο τονίζεται ιδιαίτερα από τον άγιο Γρηγόριο με τρόπο πολύ παραστατικό. Ο άνθρωπος είναι χαμένο πρόβατο που απομακρύνθηκε από τα ενενήντα εννέα, τα αγγελικά πνεύματα. Ο Χριστός, ο καλός ποιμήν, ήλθε για να αναζητήσει και να βρει το χαμένο πρόβατο. Το βρίσκει και το παίρνει στους ώμους του όλο το πρόβατο, και όχι μόνο το δέρμα, επειδή «η πλάνη του προβάτου ουκ εν μέρει ην, αλλ’ επειδή όλον απεφοίτησε, και όλον επανάγεται». Γιατί άνθρωπος δεν είναι μόνο το σώμα, «αλλ’ το εξ αμφοτέρων συγκείμενον». Γι’ αυτό «αναλαμβάνει επί των ιδίων ώμων όλον το πρόβατον, ου μόνην την του προβάτου δοράν, ίνα άρτιον ποιήση τον του Θεού άνθρωπον, ανακραθέντα προς την θεότητα δια ψυχής και σώματος» (ΒΕΠ. 68, 226.139). Εξυπακούεται βέβαια ότι αυτή η ανάκραση έγινε κατά τρόπο ασύγχυτο και άτρεπτο.

Ο Χριστός με την ανάσταση «ωδοποίησε πάση σάρκι την εκ νεκρών ανάστασιν, καθ’ ότι ουκ ην δυνατόν κρατείσθαι υπό της φθοράς τον αρχηγόν της ζωής» (Μ. Βασίλειος στη Θεία Λειτουργία του, ευχή της Αναφοράς) και έγινε πρωτότοκος εκ των νεκρών, δίνοντας τη δυνατότητα της αναστάσεως στον κάθε άνθρωπο. Η απόκτηση αυτού του αγαθού γίνεται με τη συμμετοχή στα μυστήρια του βαπτίσματος και της Θείας Ευχαριστίας. Η περί των μυστηρίων διδασκαλία του αγίου Γρηγορίου αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο της θεολογίας του. Η δύναμη του χριστιανισμού δεν έγκειται σε καλοδιατυπωμένες φιλοσοφικές θεωρίες, αλλά στην πίστη που οδηγεί «εις κοινωνίαν των μυστικών συμβόλων (των μυστηρίων) και εθών», γιατί με αυτά «κυρούται το της ευσεβείας μυστήριον και τη κοινωνία των μυστικών εθών και συμβόλων κρατύνεται η σωτηρία» (ΒΕΠ. 68,76). 

Αναρτήθηκε από Stelios Bafitis στις 7:34 μ.μ.