Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν πριν από τον ορατό κόσμο και
τον άνθρωπο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο
Θεός «έπλασε τούς αγγέλους πρίν από εμάς για χάρη μας για να
αποστέλλονται ως διάκονοι, όπως λέγει ο Παύλος, στους μέλλοντας να
κληρονομήσουν την σωτηρία» (Ε.Π.Ε., τόμ. 9ος, σελ. 80, 81)
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη θεολογία, όπως συνοψίζεται στην διδασκαλία
του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, οι άγγελοι είναι υπάρξεις πνευματικές,
αεικίνητες, ελεύθερες, ασώματες, που υπηρετούν τον Θεόν και είναι κατά
χάριν αθάνατες.
Το σχήμα και την κατάσταση των υπάρξεων αυτών, μόνον ο Θεός τα
γνωρίζει. Είναι όμως ασώματοι και αεικίνητοι οι άγγελοι σε σχέση με τούς
ανθρώπους. Σέ σύγκριση με τον Θεό, τον μόνον ασώματο, είναι δυσκίνητοι
και υλικοί. Είναι πλασμένοι από λεπτή ύλη.
Μόνον ο Θεός είναι αληθινά άϋλος και ασώματος. Δεν έχουν ανάγκη από
γλώσσα και ακοή, αλλά πληροφορούνται μεταξύ τους τα προσωπικά διανοήματα
και τις αποφάσεις τους, χωρίς τον προφορικό λόγο. Όταν επικοινωνούν με
τούς ανθρώπους, τότε λαμβάνουν σχήμα και μορφή για να μπορούν οι
άνθρωποι να τούς βλέπουν. Η θέα τους είναι φωτεινή και τα ρούχα τους
είναι συνήθως λευκά, πράγμα που φανερώνει την καθαρότητά τους. Τροφή
τους είναι η θέα του Θεού, τον Οποίο βλέπουν, κατά το μέτρο της
δυνατότητός τους.
Οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι, διαφυλάττουν τα μέρη της γής, είναι
άρχοντες των λαών και των χωρών, όπως τούς όρισεν ο Δημιουργός,
τακτοποιούν τα ανθρώπινα και προστατεύουν όσους τούς επικαλούνται,
κυρίως από το μίσος και την μανία του διαβόλου.
«Όπου επισκιάσει η χάρις σου
Αρχάγγελε, εκείθεν του διαβόλου διώκεται η δύναμις, ου φέρει γάρ τώ φωτί
σου προσμένειν ο πεσών εωσφόρος…». (Δοξαστικό των αίνων, 8ης
Νοεμβρίου).
Σέ κάθε θεία Λειτουργία, η οποία είναι Σύναξη ουρανού και γής,
συλλειτουργούν με τον Αρχιερέα ή τον Ιερέα άγγελοι. Στήν μικρή είσοδο, ο
Λειτουργός παρακαλεί τον Κύριο να στείλη αγγέλους, για να
συλλειτουργήσουν μαζί του και θα συνδοξολογήσουν την αγαθότητα του Θεού.
Ο Διάκονος, επίσης, δέεται: «άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των
ψυχών και των σωμάτων ημών παρά του Κυρίου αιτησώμεθα».
«Εννέα είναι τα ουράνια τάγματα και τρείς τάξεις ή τρία συστήματα, που το καθένα αποτελεί τριάδα».
Η πρώτη τριάς είναι αυτή που είναι πάντοτε γύρω από τον Θεό και είναι
έτοιμη να ενωθή με αυτόν αμέσως, χωρίς την μεσολάβηση κανενός. Είναι η
τάξη των εξαπτερύγων Σεραφίμ και των πολυομμάτων Χερουβίμ και των
αγιοτάτων Θρόνων.
Δευτέρα τάξη είναι εκείνη των Κυριοτήτων, των Δυνάμεων και των
Εξουσιών. Έργο της είναι οι διευθετήσεις των μεγάλων πραγμάτων, οι
ενέργειες των θαυμάτων και ο Τρισάγιος ύμνος, το Άγιος, Άγιος, Άγιος.
Τρίτη και τελευταία είναι η τάξη των Αρχών, των Αρχαγγέλων και των
Αγγέλων, το χαρακτηριστικό γνώρισμα της οποίας είναι το «λειτουργικόν εν
διακονίαις και τέλος ο ιερός ύμνος του Αλληλούϊα»» (Φιλοκαλία, τόμ.
3ος, σελ. 354, 355).
Από την ώρα που βγήκαμε από την μήτρα της Εκκλησίας, την Κολυμβήθρα
του βαπτίσματος, μάς παραστέκει ένας άγγελος, ο οποίος είναι φύλακας των
ψυχών και των σωμάτων μας. Δέν φεύγει από κοντά εάν εμείς δεν τον
διώξουμε με την αμαρτωλή ζωή μας. Εκείνο που τον ξαναφέρνει κοντά μας
είναι η αληθινή μετάνοια. Οι άγγελοι χαίρονται και πανηγυρίζουν, όταν
κάποιος μετανοή ειλικρινά.
Στό τέλος του «Μικρού Αποδείπνου», μιάς κατανυκτικής ακολουθίας που θα
πρέπει να την διαβάζουμε όλοι μας κάθε βράδυ, υπάρχει μιά θαυμάσια
προσευχή στον φύλακα άγγελό μας.
Ο άγιος Παΐσιος έλεγε ότι πρέπει να προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε φιλία με τούς αγίους και τούς αγγέλους.
Ιδιαίτερα, με τον άγιο του οποίου φέρουμε το όνομα και με τον φύλακα άγγελό μας.
Καί αυτό μπορεί να γίνη με την οργανική ένταξή μας στην πνευματική
ατμόσφαιρα της Εκκλησίας, με την αδιάλειπτη προσευχή, την μυστηριακή ζωή
και την άσκηση, ήτοι την βίωση των εντολών του Χριστού.
Πρωτ. π. Γεωργίος Παπαβαρνάβας
