Την Ομολογία Πίστεως υπο­γράφουν (περίπου 24000 άτομα)

Την Ομολογία Πίστεως υπο­γράφουν οι ακόλουθοι (περίπου 24000 άτομα) ενδει­κτικώς. Την υπέγραψαν και θα την υπογράψουν πολλοί περισσότεροι:

Τελευταία ενημέρωση (5/5/2012)

Η λίστα υπογραφών που εμφανίζεται παρακάτω συμπεριλαμβάνει ονόματα κληρικών και μοναχών μόνο. Για να δείτε την πλήρη λίστα πατήστε εδώ.

The list of signatures shown below consists of names of clerics and monastics only.For the complete list press here.

Μητροπολίτης Νευροκοπίου (Βουλγαρίας) Ναθαναήλ
Μητροπολίτης Ράσκας καί Πριζρένης, Κοσσόβου καί Μετοχίας Ἀρτέμιος
Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων
Μητροπολίτης Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων Σεραφείμ   
Μητροπολίτης Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς   
Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ       
Bishop George (Schaefer) of Mayfield, Abbot of Holy Cross Monastery, Wayne, West Virginia   
Ἀρχιεπίσκοπος πρώην Ἀσκάλωνος Νικηφόρος
                                    
Ἀρχιμ. Χριστόδουλος, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὄρους
Ἀρχιμ. Ἰωσήφ, Καθηγούμενος Ἱ. M. Ξηροποτάμου Ἁγίου Ὄρους
Ἀρχιμ. Ἀμβρόσιος, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ζωγράφου Ἁγίου Ὄρους
Ἀρχιμ. Φιλόθεος, Καθηγού μενος Ἱ. Μ. Καρακάλλου Ἁγίου Ὄρους
Αρχίμ. Νικόδημος, Καθηγούμενος Ι.Μ. Φιλοθέου Αγίου Όρους
Ἀρχιμ. Ἀγάθων, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Κωνσταμονίτου Ἁγίου Ὄρους
               
Πρωτοπρ. Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμότ. Καθηγητής Θεολ. Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Ὁμότ. Καθηγητής Θεολ. Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος, Καθηγούμενος Ἱ. M. Σταυροβουνίου, Κύπρος
Ἀρχιμ. Τιμόθεος Σακκᾶς, Καθηγούμενος Ἱ. M. Παρακλήτου, Ὠρωπός
Ἀρχιμ. Κύριλλος Κεχαγιόγλου, Καθηγούμενος Ἱ. M. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου Λαγκαδᾶ
Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος, Ἐφημέριος Ἱ. N. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου Ἀττικῆς
Ἀρχιμ. Μάξιμος Καραβᾶς, Καθηγούμενος Ἱ. M. Ἁγ. Παρασκευῆς Μηλοχωρίου Πτολεμαΐδας
Ἀρχιμ. Γρηγόριος Χατζηνικολάου, Καθηγούμενος Ἱ. M. Ἁγ. Τριάδος Ἄνω Γατζέας Βόλου
Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμενος Ἱ. M. Μεγ. Μετεώρου
Ἀρχιμ. Θεόκλητος Μπόλκας, Καθηγούμενος Ἱ. Ἡσυχ. Ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκου, Χαλκιδική
Ἀρχιμ. Χρυσόστομος, Καθηγούμενος Ἱ. Κοιν. Ὁσίου Νικοδήμου, Πεντάλοφος, Γουμένισσα
Ἀρχιμ. Θεόδωρος Διαμάντης, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Παναγίας Μολυβδοσκεπάστου, Κόνιτσα
Ἀρχιμ. Παλαμᾶς Κυριλλίδης, Καθηγούμενος Ἱ. M. Γενέσεως Θεοτόκου, Καλλίπετρα Βεροίας
Ἀρχιμ. Εὐδόκιμος, Πνευματικός Ἱερᾶς Λαύρας Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου, Ἱεροσόλυμα,
Ἀρχιμ. Χρυσόστομος, Ἡγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, Ἱεροσόλυμα
Ἀρχιμ. Πολύκαρπος, Ἡγουμενεύων τῆς Ἱ. Μ. Κομνηνείου, Στόμιον Λαρίσης
Ἀρχιμ. Εἰρηναῖος, Ἱ. Μ. Κομνηνείου, Στόμιον Λαρίσης
Ἀρχιμ. Βενέδικτος, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίων Ἀρχαγγέλων Πριζρένη, μετά τῆς συνοδείας
Ἀρχιμ. Γεράσιμος, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίου Γεωργίου Τζούρτζεβι Στούποβοι, μετά τῆς συνοδείας
Ἀρχιμ. Νικόλαος, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίων Ἀρχαγγέλων Μαυροποτάμι, μετά τῆς συνοδείας
Ἀρχιμ. Ρωμύλος, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου Ντούμποκι Πότοκ, μετά τῆς συνοδείας
Ἀρχιμανδρίτης Συμεών, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίου Στεφάνου Μπάνισκα, μετά τῆς συνοδείας
Ἀρχιμ. Στέφανος, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίων Ἀναργύρων Ζότσιτσε, μετά τῆς συνοδείας
Ἀρχιμ. Ἰωαννίκιος Κοτσώνης, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, Σοχός Θεσσαλονίκης
Ἀρχιμανδρίτης Παΐσιος Παπαδόπουλος, Ἡγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ Φιλώτα Μητρ. Φλωρίνης
Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Ἀνδριτσόπουλος, Καθηγούμενος Ἱ. Μονῆς Μυρτιᾶς τῆς ῾Ι. Μ. Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας
Ἀρχιμ. Ἱερόθεος Σκιαδᾶς, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Κοιμήσεως Θεοτόκου Βλοχοῦ, Ἀγρίνιο
Ἀρχιμ. Σεβαστιανός Ἀμανατίδης, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγ. Παρασκευῆς Βασιλιάδος, Καστοριά
Ἀρχιμανδρίτης Αἰμιλιανός Καζαντζίδης, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίου Παντελεήμονος Ἁγιᾶς Λαρίσης
Ἀρχιμ. Φιλόθεος Παπαδέλης Ἡγούμενος Ἱ. Μ. Μεταμ. Σωτῆρος Ἱ. Μητρ. Ἐδέσσης
Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Λέλος, Ἡγούμενος Ἱ. Μ. Μεγάλης Παναγίας, Σάμος
Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Πανταζῆς, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Παναγίας Γιατρίσσης Ταϋγέτου Λακωνίας
Ἀρχιμ. Νικηφόρος Ἀσπρογέρακας, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Φανερωμένης Λευκάδος
Ἀρχιμ. Κοσμᾶς Σιῶζος, Καθηγούμενος  Ἱ.Μ. Παναγίας Στομίου Κονίτσης
Ἀρχιμανδρίτης Τιμόθεος Παπασταύρου, Ἱεροκήρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν
Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Πῆχος, Καθηγούμενος Ἱ. Κοινοβιακῆς Μονῆς «Ἡ Ζωοδόχος Πηγή» Λογγοβάρδας Πάρου
Ἀρχιμανδρίτης Χριστόφορος Μεϊντανᾶς, Προηγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς Γηροκομείου Πάτρας
Ἀρχιμ. Ἰουστῖνος Πίρβου, Ἡγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγίων Ἀρχαγγέλων, Πέτρου Βόντα, Ρουμανία
Ἀρχιμανδίτης Ἰγνάτιος, Ἡγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ποιμένων, Ἱεροσόλυμα
Ἱερομόναχος Ἀθανάσιος Χατζῆς Καθηγούμενος Ἱερᾶς Μονῆς Γενθλίου της Θεοτόκου Δουραχάνης, Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἰωαννίνων

Ομολογία πίστεως κατά του Οικουμενισμού

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

Κατά του Οικουμενισμού

Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών
Απρίλιος 2009

       Όσοι με τη Χάρη του Θεού ανατραφήκαμε με ευσεβή δόγματα και ακολουθούμε σε όλα την Μία, Αγία, Καθολική, και Αποστολική Εκκλη­σία πιστεύουμε ότι:

       Ή μοναδική οδός σωτηρίας των ανθρώπων¹ είναι ή πί­στη στην Αγία Τριάδα, στο έργο και στη διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου, τα συνεχιζόμενα εις το σώμα Αυτού, την Αγία Εκκλησία. Ο Χριστός είναι το μόνο αλη­θινό φως² δεν υπάρχουν άλλα φώτα για να μας φωτίσουν, ούτε άλλα ονόματα που μπορούν να μας σώσουν «Ουκ εστίν εν άλλω ούδενί ή σωτηρία^. ουδέ γάρ όνομα εστίν έτε­ρον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις, εν ω  δει σωθήναι ημάς»³. Όλα τα άλλα πιστεύματα, όλες οι θρη­σκείες, που αγνοούν και δεν ομολογούν τον Χριστό «εν σαρκί έληλυθότα»⁴ είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και έργα του Διαβόλου⁵, δεν οδηγούν στην αληθινή θεογνω­σία και στην δια του θείου βαπτίσματος αναγέννηση, αλλά πλανούν τους ανθρώπους και τους οδηγούν στην απώλεια. Οι Χριστιανοί πιστεύοντες εις την Άγια Τριάδα, δεν έχου­με τον ίδιο Θεό με καμία άλλη θρησκεία· ούτε με τις λεγό­μενες μονοθεϊστικές θρησκείες, τον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό, οι όποιες δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα.
       Επί δύο χιλιάδες χρόνια η ιδρυθείσα από το Χριστό και καθοδηγούμενη από το Άγιο Πνεύμα Εκκλησία έμεινε σταθερή και ακλόνητη στην διδαχθείσα από το Χριστό, παραδοθείσα από τους Άγιους Αποστόλους και φυλαχθείσα από τους Άγιους Πατέρες σωτηριώδη Αλήθεια. Δεν κάμφθηκε από τους σκληρούς διωγμούς των Ιουδαί­ων αρχικά και των ειδωλολατρών στη συνέχεια κατά τους τρεις πρώτους αιώνες· ανέδειξε πλήθος μαρτύρων και εξήλθε νικήτρια, αποδείξασα την θεϊκή της προέλευση. Όπως λέ­γει θαυμάσια ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Ουδέν Εκκλησίας δυνατώτερον... "Ανθρωπον εάν πολεμής, ή ένίκησας ή ενικήθης, έκκλησίαν δε εάν πολεμης, νικήσαί σε άμήχανον ό Θεός γάρ έστιν ό πάντων ισχυρότερος»⁶.
       Μετά την κατάπαυση των διωγμών και τον θρίαμβο της Εκκλησίας επί των εξωτερικών εχθρών, των Ιουδαίων δη­λαδή και των ειδωλολατρών, πληθύνθηκαν και ενδυναμωθήκαν οι εσωτερικοί εχθροί της Εκκλησίας. Εμφανίσθηκαν οι ποικίλες αιρέσεις, οι όποιες επεχείρησαν να ανατρέψουν και να νοθεύσουν την παραδοθείσα πίστη, ώστε οι πιστοί να πάθουν σύγχυση και να ατονήσει η μπιστοσύνη τους στην ευαγγελική αλήθεια και στα παραδεδομένα. Ό Μέγας Βασίλειος σκιαγραφώντας την εκκλησιαστική κατάσταση που δημιούργησε η επί σαράντα έτη κυριαρχήσασα, και διοικητικά, αίρεση του Αρείου λέγει: «Καταπεφρόνηται τά τών Πατέρων δόγματα, άποστολικαί παραδόσεις έξουθένηνται, νεωτέρων ανθρώπων έφευρέματα ταις Εκκλησίας έμπολιτεύεται· τεχνολογούσι λοιπόν, ου θεολογούσιν οί άνθρωποι· ή του κόσμου σοφία τά πρωτεία φέρεται παρωσαμένη τό καύχημα τού Σταυρού. Ποιμένες απελαύνονται, άντεισάγονται δε λύκοι βαρείς διασπώντες τό ποίμνιον του Χριστού»⁷.
       Ότι έγινε με τους εξωτερικούς εχθρούς, τις θρησκείες, συνέβη και με τους εσωτερικούς, τις αιρέσεις. Η Εκκλησία δια μεγάλων και φωτισμένων Άγιων Πατέρων οριοθέτη­σε και περιχαράκωσε την Ορθόδοξη πίστη με αποφάσεις Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων για συγκεκριμένες αμφισβητούμενες διδασκαλίες, αλλά και με την συμφωνία των Πατέρων (consensus Patrum) για το σύνολο τών θεμά­των της πίστεως. Είμαστε πλέον ασφαλείς, όταν ακολου­θούμε τους Άγιους Πατέρες και δεν μετακινούμε τα όρια που εκείνοι έθεσαν. Το «Επόμενοι τοις 'Αγίοις Πατράσι» και το «Μή μεταίρειν όρια α εθέντο οί Πατέρες ημών» απο­τελούν σταθερή γραμμή πορείας και ασφαλιστική δικλεί­δα της Ορθοδόξου πίστεως και ζωής. Κατά συνέπειαν οι βασικές θέσεις της Ομολογίας μας είναι οί εξής:

Μερικές διευκρινήσεις περί της «Ομολογίας Πίστεως»

 

Μερικές διευκρινήσεις περί της «Ομολογίας Πίστεως»

Ιούλιος 2009

       Το κείμενο της «Ομολογία Πίστεως κατά τον Οικουμενισμού» συντάχθηκε από άτυπη «Σύναξη Ορθοδόξων κληρικών και μοναχών», ως έκφραση της καλής ανησυχίας και αγωνίας τους για όσα συμβαίνουν στον χώρο του Οικουμενισμού, ο όποιος ορθώς χαρακτη­ρίσθηκε ως παναίρεση, ως η χειρότερη αίρεση όλων των εποχών. Δεν έχει πολεμικό χαρακτήρα και σχισματικές τά­σεις. Όσοι την συνέταξαν και την υπογράφουν, αρχιερείς, λοιποί κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί είναι μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, υπαγόμενοι σε κανονικές εκκλη­σιαστικές δικαιοδοσίες. Επιδιώκουν με νηφάλιο και θε­τικό θεολογικό λόγο να επισημάνουν τους κινδύνους από την επί δεκαετίες σταδιακή εξάπλωση και τωρινή εμπέ­δωση της συγκρητιστικής και καταστροφικής αυτής διδασκαλίας, η όποια αναιρεί το δόγμα της μοναδικής εν τω κόσμω σωτηριώδους αποκαλύψεως και οικονομίας του ενανθρωπήσαντος Υιού και Λόγου του Θεού, ως και της εν συνεχεία συνεχίσεως και πραγματώσεως του σωτηριώδους αυτού έργου από την Μία και μοναδική, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, δια του ενεργούντος εν αυτή Αγίου Πνεύματος, και όχι από τις ποικίλες αιρέσεις και πλάνες, τις όποιες διαχρονικά κατεδίκασε η Εκκλησία δια συνόδων και δια της συμφωνίας των Αγίων Πατέρων, με­ταξύ αυτών δε τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό.

       Η σύνταξη «Ομολογιών Πίστεως» είναι παραδεδομένη και καθιερωμένη πρακτική στην ζωή της Εκκλησίας. Όταν εμφανίζεται νέα αίρεση, που δημιουργεί σύγχυση εις τα της πίστεως, οι ποιμένες κάθε εποχής, επιβεβαιούντες όσα κατά την χειροτονία τους υποσχέθηκαν, προβαίνουν στην σύνταξη ομολογιών, για να περιχαρακώσουν και οριοθετήσουν την δική τους πίστη, ώστε να διακρίνεται από τη πλάνη των αιρετικών, και με τον τρόπο αυτό να προφυλάξουν τούς πιστούς από την λύμη της κακοδοξίας. Η κατ' εξοχήν «Ομολογία Πίστεως», το γνωστό «Πιστεύω», συντάχθηκε για να αντιμετωπίσει τις αιρέσεις των Αρειανών και των Πνευματομάχων. Μολονότι δε πανηγυρικά απαγγέλλεται από τον βαπτιζόμενο δια του αναδόχου κατά την τέλεση του μυστηρίου του Βαπτίσματος, εν τούτοις επαναλαμβάνεται πάλιν και πολλάκις κατά την διάρκεια των ιερών ακολουθιών του νυχθημέρου.

Ομολογία πίστεως κατά του Οικουμενισμού

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
Κατά του Οικουμενισμού

 Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών
Απρίλιος 2009

       Όσοι με τη Χάρη του Θεού ανατραφήκαμε με ευσεβή δόγματα και ακολουθούμε σε όλα την Μία, Αγία, Καθολική, και Αποστολική Εκκλη­σία πιστεύουμε ότι:

Ή μοναδική οδός σωτηρίας των ανθρώπων¹ είναι ή πί­στη στην Αγία Τριάδα, στο έργο και στη διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου, τα συνεχιζόμενα εις το σώμα Αυτού, την Αγία Εκκλησία. Ο Χριστός είναι το μόνο αλη­θινό φως² δεν υπάρχουν άλλα φώτα για να μας φωτίσουν, ούτε άλλα ονόματα που μπορούν να μας σώσουν «Ουκ εστίν εν άλλω ούδενί ή σωτηρία^. ουδέ γάρ όνομα εστίν έτε­ρον υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις, εν ω  δει σωθήναι ημάς»³. Όλα τα άλλα πιστεύματα, όλες οι θρη­σκείες, που αγνοούν και δεν ομολογούν τον Χριστό «εν σαρκί έληλυθότα»⁴ είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και έργα του Διαβόλου⁵, δεν οδηγούν στην αληθινή θεογνω­σία και στην δια του θείου βαπτίσματος αναγέννηση, αλλά πλανούν τους ανθρώπους και τους οδηγούν στην απώλεια. Οι Χριστιανοί πιστεύοντες εις την Άγια Τριάδα, δεν έχου­με τον ίδιο Θεό με καμία άλλη θρησκεία· ούτε με τις λεγό­μενες μονοθεϊστικές θρησκείες, τον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό, οι όποιες δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα... η συνέχεια εδώ

 

Τα ονόματα των κληρικών, μοναχών, μοναζουσών, και λαϊκών που υπέγραψαν το κείμενο Ομολογίας μπορείτε να τα δείτε στην παρακάτω υποσελίδα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: "Όσοι εκ των κληρικών, μοναχών, μοναζουσών και λαϊκών επιθυμούν να συμμετάσχουν στην μικρή αυτή κατάθεση ορθοδόξου ομολογίας ημπορούν να το δηλώσουν γράφοντας: «Συμφωνώ με την Ομολογία Πίστεως κατά τού Οικουμενισμού καί προσυπογράφω». Νά α­ποστείλουν δέ τήν δήλωση με το όνομα τους και την κληρική, μοναστική ή επαγγελματική τους ιδιότητα στη διεύθυνση Περιοδικό «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ» Τ.Θ. 1602, 541 24 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. fax:2310.276590 και e-mail: palimpce@otenet.gr

Το πρόσωπο του Αγίου Πνεύματος

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ TOY ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Το γεγονός της Πεντηκοστής -Η γλωσσολαλία- Ιδιαίτερο πρόσωπο- Ομοούσιο και Ομόθρονο- Κύριος και Θεός- Οι μειωτικές εκφράσεις- Το έργο του Αγίου Πνεύματος- Πνεύμα υιοθεσίας- Πνευματική αναγέννηση- Άκτιστη χάρη- Οι αρνητές του Αγίου Πνεύματος

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Με την ανάληψή Του ο Χριστός ανέβασε την ανθρώ­πινη φύση μέχρι το θρόνο της δόξης του Θεού και την πρόσφερε ως εκλεκτό δώρο για λογαριασμό μας. Έτσι η συμφιλίωση που πραγματοποιήθηκε με τη θυσία του Χρι­στού ολοκληρώθηκε και ο Θεός, σαν επισφράγιση αυτής της συμφιλίωσης, αποστέλλει το Άγιο Πνεύμα, πολύτι­μο δώρο στους ανθρώπους (πρθλ. Ιω. ζ' 37-39, ιστ' 7).

α) Το γεγονός της Πεντηκοστής

Ο Χριστός υποσχέθηκε στους μαθητές Του άλλον Παράκλητον (Ιω. ιδ' 16), ο οποίος θα απεκάλυπτε σ' αυτούς ολόκληρη την αλήθεια για το πρόσωπό Του (Ιω. ιδ' 26, ιε' 26, ιστ' 7-14), την οποία εκείνοι δεν μπορούσαν ακόμη να βαστάσουν (Ιω. ιστ' 12).

Βέβαια και πριν από τον Χριστό υπήρχε το Άγιο Πνεύμα, αλλά οι προφήτες και οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης δεν μπορούσαν να μεταδώσουν σε άλλους αυτή τη χάρη· τούτο όμως έγινε μετά την πεντηκοστή (πρθλ. π.χ. Πράξ. ιθ' 1-6. Ιω. ζ' 37-39).

Τι ακριβώς συνέβη την ημέρα της πεντηκοστής;

Το σπίτι που ήσαν συναθροισμένοι οι μαθητές εγέμισε με βίαιη πνοή και πάνω στους μαθητές διαμοιράσθηκαν πύρινες γλώσσες, γλώσσες που έμοιαζαν με φωτιά (Πράξ. θ' 2-3). Τότε επλήσθησαν άπαντες Πνεύ­ματος Αγίου και άρχισαν το κήρυγμα της σωτηρίας (Πράξ. 6' 3-4).

ΟΙ γλώσσες αποτελούν συμβολικό σημείο του ότι οι μαθητές έπρεπε να πορευθούν σ' όλο τον κόσμο και να κηρύξουν σ' όλες τις γλώσσες το ευαγγέλιο. Το μήνυμα της σωτηρίας δεν απευθύνετο πλέον σε ένα λαό, αλλά στην ανθρωπότητα (Ματθ. κη' 18-19. Λουκ. κδ' 45-48. Πράξ. α' 8).

Αλλά το γεγονός αυτό αποτελεί και σημείο άλλης, νέας πραγματικότητας: της επιστροφής στην ενότητα της ανθρωπότητας, που είχε ολοκληρωτικά διασπασθεί με τη σύγχυση των γλωσσών (Γέν. ια' 1 -9).

β) Η γλωσσολαλία

Οι απόστολοι μιλούσαν την ημέρα της Πεντηκοστής σε ξένες γλώσσες. Πρόκειται πράγματι για μεγάλο θαύμα. Ποια ήταν ακριβώς η έννοια του; Η γλωσσολαλία των πρώτων χριστιανικών χρόνων αποτελούσε χωρίς αμφιβολία σημείον, αλλά σημείον για τους απίστους και όχι δια τους πιστούς, για να αποτε­λέσει κατήγορο των απίστων (Γρηγ. Θεολ.)· με ανθρώ­πους ετερογλώσσους και με χείλη ξένα θα μιλήσω εις τον λαόν τούτον, άλλ' ούτε κατ' αυτόν τον τρόπον θα με α­κούσουν, λέγει Κύριος (Α' Κορ. ιδ' 21. Ησ. κη' 11).

Ἡ Ἐμπειρική Δογματική: μιά καινούρια προοπτική στήν θεολογική προσέγγιση

Ἡ Ἐμπειρική Δογματική: μιά καινούρια

προοπτική στήν θεολογική προσέγγιση

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου
Συνέντευξη στό ρουμανικό περιοδικό «Familia Orthodoxa» (Μάρτιος 2017)

1. Ἐρώτηση: Εἶναι γιά πρώτη φορά πού κυκλοφορεῖ μιά Δογματική τέτοιου εἴδους, μιά Ἐμπειρική Δογματική. Τί σημαίνει Ἐμπειρική Δογματική καί σέ τί συνίσταται ἡ πρωτοτυπία της σέ σύγκριση μέ τίς ἄλλες Δογματικές;

Ἀπάντηση: Νομίζω ὅτι ἡ διαπίστωσή σας εἶναι ἀληθινή. Μέχρι τώρα ἔχουν δημοσιευθῆ πολλές Δογματικές μέ τίτλο «Ἡ Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» ἤ μέ παρόμοιους τίτλους, καί πρώτη φορά δημοσιεύεται Δογματική μέ τίτλο «Ἐμπειρική Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας» καί ὑπότιτλο «κατά τίς προφορικές παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη». Τόσο ὁ τίτλος ὅσο καί τό περιεχόμενο τοῦ βιβλίου διαφέρει ἀπό ἄλλες Δογματικές.

Ὁ τίτλος μᾶς προετοιμάζει νά διαβάσουμε μιά Δογματική πού συνδέεται μέ τήν ἐμπειρία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων. Ἡ ἐμπειρία εἶναι ἡ βάση τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας. Καί ὅταν κάνουμε λόγο γιά ἐμπειρία, ἐννοοῦμε τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στούς φίλους Του, στούς θεουμένους, ὄχι ἁπλῶς μιά συναισθηματική καί ἠθική ἤ θρησκευτική ἐμπειρία.

Αὐτόν τόν συνδυασμό μεταξύ τῶν Δογμάτων καί τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως ἐπιχειρεῖ αὐτό τό βιβλίο, γι' αὐτό νομίζω ὅτι εἶναι μοναδικό στό εἶδος του.

Τό περιεχόμενο τῆς «Ἐμπειρικῆς Δογματικῆς» εἶναι καί αὐτό πρωτότυπο, γιατί ἑνώνει τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως κωδικοποιήθηκαν ἀπό τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Δαμασκηνό στό πρῶτο Δογματικό ἔργο μέ τίτλο «Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως» μέ τήν ἐμπειρική καί ἡσυχαστική παράδοση τοῦ ἁγίου Συμεών τοῦ Νέου Θεολόγου, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τῶν Φιλοκαλικῶν Πατέρων. Αὐτόν τόν συνδυασμό μεταξύ τῶν Δογμάτων καί τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως ἐπιχειρεῖ αὐτό τό βιβλίο, γι' αὐτό νομίζω ὅτι εἶναι μοναδικό στό εἶδος του.

Ἐπίσης, τό σημαντικό εἶναι ὅτι προέρχεται ἀπό τίς προφορικές παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, Καθηγητή τῆς Δογματικῆς στήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, ὁ ὁποῖος γνώριζε ἄριστα τήν δυτική θεολογία, ἀφοῦ ἔζησε καί σπούδασε στά κυριώτερα θεολογικά κέντρα τῆς ἐποχῆς του, ἀλλά καί θέλχθηκε ἀπό τούς ἡσυχαστές Πατέρες.

Περί των δύο αντιφερόμενων πνευματικών Οσίου Νείλου του Αγιορείτου Για να προσέχουμε ποιους επιλέγουμε ως Πνευματικούς μας.

Εις τα μέρη της Κρήτης ήσαν διάφορα Μοναστήρια ως και μία Σκήτη, ένθα ευρίσκοντο Πατέρες ασκούμενοι. Ούτοι είχον δύο Πνευματικούς, οίτινες αντεφέροντο αναμεταξύ των. Και ο μεν ένας εδίδασκε τους κατά πνεύμα υιούς του, ότι η νηστεία δεν ωφελεί τίποτε, παρά μόνον τα πάθη τους πολεμούσι και τους βλάπτουσιν, ο δε άλλος, ότι η πολυφαγία φέρει πάθη. Και ο πρώτος πάλιν έλεγεν, ότι από την γνώμη του ανθρώπου κινούνται τα πάθη, και όχι από τα φαγητά, ο δε δεύτερος έλεγεν, ότι καθώς ο καρπός βλαστάνει από το δένδρον, το οποίον, όσον περισσότερο ποτίζεται, τοσούτον και δυναμώνει, ούτω και ο άνθρωπος όσον τρώγει και πίνει, τοσούτον και τα πάθη του δυναμώνονται και κινούνται. Και ούτως εφιλονείκουν, ονομάζοντες ο πρώτος τον δεύτερον ανθρωπαρέσκον, και ότι ο Θεός ώρισε να φυλάττωμεν νηστείαν εις τας διατεταγμένας ημέρας, Δευτέραν, Τετάρτην, Παρασκευήν και Τεσσαρακοστάς, τας δε λοιπάς ημέρας να καταλύωμεν. Προσέτι δε ότι, όστις νηστεύει το Σάββατον και την Κυριακήν είναι αιρετικός και αναθεματισμένος.

Ταύτα ακούοντα τα πνευματικά τέκνα του ως άνω Πνευματικού του μη αποδεχομένου την νηστείαν, έτρωγον και έπινον κατά κόρον. Ως εκ τούτου επανύχθη ο νους αυτών και περιέπεσον εις αναισθησίαν περί του προορισμού των, και ουδόλως ενδιεφέροντο διά τα ψυχικά, όντες δεδουλωμένοι εις τα σαρκικά, εν αντιθέσει του Μοναχικού πολιτεύματος. Έχοντες δε αισχρούς λογισμούς αναμεταξύ των, μετελάμβανον των Αχράντων Μυστηρίων. Μετά καιρόν λοιπόν απέθανεν ο πνευματικός ο καταλύων την νηστεία και τον ενεταφίασαν εντός του Ναού ως άγιον, πλησίον και αριστερά του Δεσποτικού θρόνου.

Μίαν δε νύκτα ερχόμενος ο εκκλησιαστικός να ανάψει τας κανδήλας, βλέπει το Δεσποτικόν στασίδιον και εκαίετο. Ευθύς λοιπόν ήλθεν εις τον ηγούμενον και του ανήγγειλε το γεγονός, όστις πάραυτα έσπευσεν εις την Εκκλησίαν και βλέπει, ότι όντως εκαίετο από άϋλο πυρ, χωρίς να χωνεύη. Έμβλεψας δε και προς το Άγιον Βήμα, ιδού και βλέπει ένα Αρχιερέα ενδεδυμένον την Αρχιερατική στολήν, και πλησίον αυτού δύο λευκοφόρους Αγγέλους. Εννοήσας λοιπόν, ότι πρόκειται περί θεϊκής τινος οπτασίας, έκλεισε την θύραν του Ναού και παρηκολούθει την σκηνήν. Βλέπει λοιπόν, ότι οι δύο λευκοφόροι κατηυθύνθησαν από το Άγιο Βήμα εις το μνημείο του Πνευματικού, ούτινος το σώμα έβγαλαν έξω και το εσήκωσαν με πολλήν τιμήν και ευλάβειαν και το έφεραν έμπροσθεν του Θυσιαστηρίου, εις τα βημόθυρα.