Τραγικότητα… ἐν Χριστῷ ἐλπίδες… Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου

Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου ἐφημέριου Ἱ.Ν. Κοιμήσεως ΘεοτόκουἈμαρουσίου

Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν χωρίς φόβο καί πάθος προσπαθεῖ νά διατυπώνει τήν ὀρθόδοξη θεανθρώπινη ἄποψη γιά τήν παροῦσα ζωή καί νά ὁριοθετεῖ τίς ἐν Χριστῷ ἐλπίδες της γιά τή Μέλλουσα.

Μέ ὁποιοδήποτε κόστος ἐπιθυμεῖ νά καταθέτει στόν πονεμένο καί τραυματισμένο λαό μας τήν ἀλήθεια καί μόνο τήν Ἀλήθεια, τό Χριστό, πού εἶναι ἡ πρώτη προϋπόθεση γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας. «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀλήθεια» λέγει ὁ Χριστός.  «Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν. η΄ 32),

Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, θεοφώτιστος καί ἔμπειρος ἐπόπτης τῶν οὐρανίων καί τῶν ἐπιγείων ἀξιῶν, ὑποστηρίζει ὅτι ὄντως ἐλεύθερος, πραγματικά ἐλεύθερος, εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού θέλει νά ὑποτάσσει τό εὐτελές καί γεῶδες θέλημά του στό θέλημα τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ.  Ἡ πλήρης ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου βρίσκεται στήν πλήρη ἀποδοχή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. 

Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός στήν Κυριακή προσευχή Του, πού μᾶς δίδαξε καί θέλει μέσῳ αὐτῆς νά Τοῦ ἀπευθυνόμαστε, λέγει μεταξύ ἄλλων «γενηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς» (Ματθ. ς΄ 10).  Θεωρεῖ δηλαδή ἱερή ὑπο­χρέωση τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ νά ταυτίζει τό δικό του ἀνθρώπινο θέλημα μέ τό ὁσημέραι σταδιακῶς ἀποκαλυπτόμενο θέλημα τοῦ Θεοῦ Πατρός.  Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ὡς ἀγαπητός Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ γίνεται παράδειγμα ἀρχοντικῆς προσφορᾶς τοῦ θελήματός Του πρός τό θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρός Του.   
Μολονότι ἦταν στήν προαιώνια βουλή τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ προαποφασισμένη ἡ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τό ἅγιο μαρτύριό Του, ἡ Σταύρωσή Του, ὁ θάνατός Του, ἡ εἰς ᾍδου κάθοδός Του καθώς καί ἡ Ἀνάστασή Του, ὅμως στήν Ἀρχιερατική Του προσευχή μιλάει καί ὡς ἄνθρωπος ἐλεύθερα πρός τόν Θεό Πατέρα Του.  Τοῦ διατυπώνει τήν παράκληση «εἰ δυνατόν παρελθέτω τό ποτήριον τοῦτο ἀπ’ ἐμοῦ» (Ματθ. κς΄ 39).   
Ὅμως ἀμέσως τό καλό ἀνθρώπινο θέλημα τοῦ Κυρίου ἁρμονικά συνεργαζόμενο μέ τό θεϊκό Του θέλημα, προσφέρεται ἑκούσια στό θέλημα τοῦ Θεοῦ Πατρός μέ τίς βαρυσήμαντες φράσεις: «… οὐχ ὡς ἐγώ θέλω, ἀλλ’ ὡς Σύ» (Ματθ. κς΄ 40).  Δέν μποροῦμε νά ξεχωρίσουμε βέβαια τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας ἄλλοτε σέ ἀνθρώπινο καί ἄλλοτε σέ Θεῖο.   
Ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας θέλησε νά ἐκφρασθεῖ ὡς ἄνθρωπος γιά νά καταλάβουμε, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ὅτι τό μαρτύριό Του δέν ἦταν εἰκονικό, ἐλαφρύ, ἀλλά ἀσύλληπτο μαρτύριο ὑπέρ ὅλου τοῦ κόσμου, ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί τῶν πρό καί τῶν μετ᾿ Αὐτόν δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων.  Μέ τή θυσία τοῦ Θεανθρώπου καθόλου δέν κατεστράφη τό αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου, ἡ εἰδοποιός διαφορά του, ἀπό ὁλόκληρη τήν ὑπόλοιπη δημιουργία, ἡ ἐλευθερία του.  Ἔτσι συντελέσθηκε καί συντελεῖται τό σωτήριο ἔργο τῆς παγκοσμίου συναναστάσεως μαζί μέ τόν Ἀναστάντα Κύριο ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους πού Τόν ἀποδέχθηκε καί ὅσων ἐξακολουθοῦν νά Τόν ἀποδέχονται ὡς Λυτρωτή.

Ζούσαμε μέχρι πρό τριετίας σέ μιά ἐλεύθερη «δημοκρατική χώρα».  Οἱ διακηρύξεις τῶν πολιτικῶν μας περί δημοκρατίας καί ἐλευθερίας μᾶς εἶχαν δημιουργήσει τήν ἐπισφαλῆ (ὄχι ἀσφαλῆ) βεβαιότητα ὅτι εἴμαστε προνομιοῦχο κράτος, γιατί ἔχουμε τήν ἐλευθερία μας.

Νά ὅμως πού μέ συνοπτικές διαδικασίες ὁ πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος, μαζί μέ τόν ὑπουργό Οἰκονομικῶν, ὑπέγραψαν τό Μάρτιο τοῦ 2010 τήν πρώτη Δανειακή Σύμβαση σέ ἕνα δικηγορικό γραφεῖο τοῦ Λονδίνου.   
Ξεπούλησαν ἀμετάκλητα στούς δανειστές τήν πατρίδα μας, ἔδαφος, ὑπέδαφος, ἐναέριο χῶρο, θαλάσσιο, δημόσια, ἰδιωτική, πολιτιστική περιουσία.  Συνεχίζουν ἅπαντες οἱ μετέπειτα κυβερνῆτες νά ξεπουλᾶνε τά πάντα, ὅλο τό βιός τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Γιά νά μήν ὑπάρξει καμιά ἀνατροπή τῆς Δανειακῆς Σύμβασης καί τῶν ἑπομένων σκληρῶν Μνημονίων, καταργήθηκαν αὐθαίρετα καί τό Σύνταγμα καί ὅλοι οἱ θεσμοί τῆς χώρας.   
 Ἁλυσοδένονται ὅλοι οἱ πολῖτες μέ ρῆτρες σκληρές, ἀνήκουστες, ἀναπάντεχες, ἀπίστευτες.  Ὅλα τά αὐτονόητα δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν καταπατοῦνται καί ἀκυρώνονται.  Ὅσες νόμιμες προσφυγές γίνο­νται στά δικαστήρια δέν δικαιώνουν τόν πολίτη ἀλλά τό ληστρικό πλέον «κράτος».   
Οἱ φορολογίες καί τά χαράτσια καθώς καί οἱ ἀναδρομικοί νέοι φόροι ἀκίνητης περιουσίας εἶναι τόσον ὑπέρογκοι, πού κανένας πολίτης πλέον δέν θά μπορέσει νά τούς πληρώσει, μέ ἀποτέλεσμα νά πεταχθοῦν ὅλοι στούς δρόμους, στά χωράφια, στίς σπηλιές, ἄν ὑπάρχουν καί ὅπου ὑπάρχουν.   
Τά νοσοκομεῖα, τά σχολεῖα, τά φαρμακεῖα, οἱ ἀσφαλιστικοί φορεῖς, τά μικρά καταστήματα καί τελευταῖα, ὅπως φαίνεται, καί τά μεγάλαsuper market θά διαλυθοῦν καθώς καί ὅλες οἱ δημόσιες ὑπηρεσίες.  

 Ἀπηνής διωγμός, πρωτοφανής στήν ἱστορία τῆς πολιτι­σμένης Εὐρώπης καί τοῦ ἐλεύθερου κόσμου.  Ἡ πολιτισμένη Γερμανία ἐκδικεῖται τήν Ἑλλάδα, ὑπό τά ὄμματα καί τά χαμόγελα ὅλων τῶν Εὐρωπαίων ὑπουργῶν, ἐκτός σπανίων ἐξαιρέσεων.  Μετά τά κρεματόρια πού ἔστησαν κατά τῶν Ἑβραίων πολιτῶν, μετά τά στρατόπεδα Ἄουσβιτς καί Νταχάου πού σ’ αὐτά ἐκτοπίσθηκαν καί ἔλυωσαν χιλιάδες ἄνθρωποι μεταξύ αὐτῶν καί Ἕλληνες αἰχμάλωτοι, ἐφευρίσκο­νται νέοι τρόποι μαρτυρίου τῶν Ἑλλήνων.   
Θά ἐνταθοῦν τά μαρτύρια γιά νά ξεπουληθοῦμε καί νά μᾶς ἀποσπάσουν κάθε ἀνθρωπιστικό καί θρησκευτικό ἀγαθό πού φυλάσσουμε μέσα στήν καρδιά μας.  Οἱ πιέσεις πού ἔχουν ἐξασκήσει μέχρι σήμερα, ἀπο­σκοποῦν στό νά ἀπογοητευθοῦμε πλήρως καί νά τούς τά δώσουμε ὅλα μόνοι μας, «ἐλεύθερα», «δημοκρατικά», μέ τή συμφωνία ὅλων τῶν κομμάτων καί τήν ὑπογραφή τοῦ ἀξιότιμου καί γηραιοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας.   
Τί ἄλλο θά σκεφτοῦν;  Ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά σκεφτοῦμε.  Ἐφόσον ἡ ἐξουσία εἶναι πάντοτε ὑπό τήν κυριαρχία τοῦ ἄρχοντος τοῦ κόσμου τούτου, θά ἐπαληθεύεται ἀκατάπαυστα ὁ λόγος τοῦ Διαβόλου πρός τόν Κύριο: θά σοῦ χαρίσω τήν ἐξουσία ὅλου τοῦ κόσμου, «ἐάν πεσών προσκυνήσῃς μοι» (Ματθ. δ΄, 9).

Γιαυτό καί ὁ θεοφώτιστος καί χριστοδιακριτικότατος ἐθναπόστολος καί ἱερομάρτυρας ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἔλεγε στούς σκλάβους προγόνους μας: «Ὅλα μποροῦν νά σᾶς τά πάρουν.  Μόνο τό Χριστό καί τήν ψυχή σας δέν μποροῦν, ἐκτός καί ἄν σεῖς μόνοι σας τούς τά δώσετε», προφανῶς κάτω ἀπό τήν ἀσφυκτική μαρτυρική πίεση πού ἐξασκεῖ τό τωρινό «δημοκρατικό» καθεστώς στόν Ἕλληνα πολίτη.   
Γιαυτό καί ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς μέ τούς λόγους του, μέ τό ἱερό Εὐχέλαιο πού τελοῦσε σ’ ἕνα τεράστιο πιθάρι σέ κάθε χωριό πού περιόδευε, μέ τίς ἄλλες ἁγιαστικές πράξεις, προσπαθοῦσε νά ἀφυπνίσει τήν ὀρθόδοξη πίστη καί συνείδηση τῶν σκλάβων.   
Τούς βοήθησε νά ἀποτινάξουν ἀτομικά καί συνολικά ἁμαρτίες μικρές καί μεγάλες, προλήψεις καί προκαταλήψεις, μαγεῖες, μίση, αἱρετικές δοξασίες, ὥστε ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία νά ἀνθίσει καί νά πάλλεται μέσα στίς ψυχές τους.

Ἄν δέν εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, δέν θά μπο­ροῦσαν νά ξεσηκωθοῦν μέ τά ὅπλα καί μέ τόν ἀγῶνα τοῦ 1821 οἱ ἔνδοξοι ἀγωνιστές.

 Ὡστόσο ὁ ἅγιος Κοσμᾶς δέ γλύτωσε τό μαρτύριο.  Ἑβραῖοι καί μουσουλμᾶνοι συνεργάστηκαν καί τόν ἀπηγχόνισαν, γιατί διαισθάνονταν οἱ παμπόνηροι, ὑποκινούμενοι ἀπό τόν ἀρχέκακο ὄφι, τό Διάβολο, ὅτι αὐτός ὁ καλογερόπαπας ἦταν πιό δυναμικός ἀπό τούς ἑκάστοτε ἐπαναστάτες, ἀφοῦ κατάφερνε νά ἐλευθερώνει πνευματικά τά ἀνά τήν ἐπικράτεια πνευματικά του τέκνα καί νά τά καθιστᾶ φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, ἀτρόμητα καί ἀνα­γεννημένα μέ τήν πανσθενουργό δύναμη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Μετά ἀπό ὅλα ὅσα ἔχουν σκαρώσει οἱ ἐχθροί ἐναντίον μας, οὐδαμῶς ἀντιδρώντων τῶν «κυβερνητῶν μας» ἀλλά γενναιοδώρως συμφωνούντων, μέ τούς δανειστές καί τό ΔΝΤ, διακριτικά φερόμενος ὁ λαός μας ἀποφεύγει πρός τό παρόν τήν αἱματοχυσία, ὅσο καί ἄν τά πουλημένα ΜΜΕ τήν προπαγανδίζουν καθημερινά.

Ἔχει ἀφομοιώσει ὁ ὀρθόδοξος λαός μας τήν ἀληθῆ ὀρθόδοξη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί τήν πίστη σ’ Αὐτόν.

Γνωρίζει καλά, ἔστω καί ἄν δέν εἶναι τακτικός στίς ἱερές ἀκολουθίες καί στίς πλουσιώτατες λατρευτικές λοιπές εὐκαιρίες, ὅτι ὁ Κύριός μας ποτέ δέν ἔκανε μιά θαυμαστή παλληκαριά, ἕνα καταπληκτικό σόου.  Ὅ,τι ἔκανε καί ὅ,τι εἶπε, ἦταν γιά τό αἰώνιο συμφέρον, γιά τήν αἰώνια ζωή, χωρίς νά καταπιέσει οὔτε νά πειθαναγκάσει κανένα.

Θά μποροῦσε νά κατέβει ἀπό τόν οὐρανό ὡς παντοδύναμος πανύψηλος ἄνδρας μέ πανίσχυρους φύλακες καί νά ἐπιβάλει θεοαυταρχικά τήν οὐράνια Βασιλεία Του.  Ὅμως δέν τό ἔκανε!  Γεννήθηκε ὡς βρέφος ἐν τῇ φάτνῃ μέσα σέ ἕνα σπήλαιο.  Θά μποροῦσε νά προλάβει τήν κακία τοῦ Ἡρώδη καί νά μή θανατωθοῦν ἐξ αἰτίας του βρέφη.  Δέν τό ἔκανε!  Ἤθελε ὡς πρω­το­μάρτυρες ἀθῷα βρέφη στή Βασιλεία Του.   
Θά μποροῦσε νά ἀποφύγει τήν προδοσία τοῦ Ἰούδα, νά φροντίσει πρώιμα νά τόν ἀποπέμψει ἀπό τή συνοδεία Του.  Δέν τό ἔκανε!  Τοῦ ἔδινε μέχρι τελευταία στιγμή εὐκαιρίες ἀλλαγῆς, μετανοίας, ἀνόρθωσης.  Θά μποροῦσε νά μήν ἐναντιώνεται στούς γραμματεῖς καί φαρισαίους.  Θά μποροῦσε νά ἦταν περισσότερο διαλλακτικός, ἐπικοινωνιακός.  Δέν θά μποροῦσε νά τά βρεῖ μαζί τους;  Δέν τό ἔκανε!   
Δέν ἤθελε νά «κουκουλώσει» τό κακό, τό ψεῦδος, τήν ὑποκρισία, ἀλλά μέ τήν ξεκάθαρη ἁγία διδασκαλία Του, εἰ δυνατόν, νά τούς συνετίσει.  Δέν θά μποροῦσε νά ἀποφύγει τήν ὑποκρισία τοῦ νοσηροῦ θρησκευτι­κοῦ κατεστημένου, τόν Ἄννα καί τόν Καϊάφα;  Ὅμως δέν τό ἔκανε!   
Δέν θά μποροῦσε νά μή φωνάξει ἐκεῖνα τά «οὐαί» ὁ μόνος ἀληθι­νός, δίκαιος, ἀναμάρτητος;  Πάσχιζε μήπως καί ξυπνή­σουν ἀπό τό βαρύ λήθαργο τῆς κακίας οἱ Ἀρχιερεῖς τοῦ νόμου, τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. 

Δέν θά μποροῦσε μέ ἕνα τρόπο νά ἀποφύγει τά ὀδυνηρά βασανιστήρια, τίς μαστιγώσεις, τούς προπηλακισμούς, τό ἀκάνθινο στεφάνι; Δέν θά μποροῦσε νά ξεράνει τά χέρια τῶν βασανιστῶν Του;  Δέν θά μποροῦσε νά ἀποστομώσει τόν Πιλᾶτο μέ ἄπειρα, τρανταχτά νομικά, ἠθικά, κοινωνικά, ἀνθρωπιστικά, θεολογικά ἐπιχειρήματα;   Δέν διέθετε ἱκανότητα χιλίων ἀξίων δικηγόρων;  «Ὁ δέ Ἰησοῦς ἐσιώπα»! (Ματθ. κς΄, 63).   

Ἤξερε, ὅτι δέν ἦταν ὁ καλύτερος τρόπος γιά τή σωτηρία ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους νά ἀποστομώσει τόν Πιλᾶτο.  Θά κατέστρεφε τό πολυτιμότερο δῶρο πού ἔκανε στόν ἄνθρωπο, ὅταν ἀρχῆθεν τόν πρωτοδημιουργοῦσε μαζί μέ τόν Πατέρα Του καί τόν Παράκλητο, τό Ἅγιο Πνεῦμα!   
Θά καταργοῦσε τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι καί ἡ εἰδοποιός διαφορά του ἀπ’ ὅλη τή λοιπή δημιουργία.  «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν, καί καθ’ ὁμοίωσιν», δέν εἶπε ὁ ἐν Τριάδι Θεός;  Δέν θά μποροῦσε καί τίς τελευταῖες στιγμές τῆς ἐπιγείου ζωῆς Του, πάνω στό Σταυρό κάτι νά κάνει;  Τόν εἰρωνεύονταν.  Τοῦ ἔλεγαν:  Ἄν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ, κατέβα νά σέ πιστέψουμε καί μεῖς!   Ὅμως ὁ Κύριος δέν τό ἔκανε!   Ἤξερε τούς διαλογισμούς, τίς προθέσεις, τήν πώρωση, τήν ὑποκρισία καί ὅλο τό πλέγμα τῶν παθῶν καί δέν ἤθελε νά φορτώ­σει περισσότερο, νά καταπιέσει, νά σπάσει τήν προσωπικότητά τους.   Δέν ἄντεχαν τά ἀγαπημένα του παιδιά οὔτε μιά τρίχα βάρος πάνω τους.  «Μή στήσῃς Κύριε αὐτοῖς τήν ἀνομίαν ταύτην», «Ἄφες αὐτοῖς! οὐ γάρ οἴδασι, τί ποιοῦσι» (Λουκ κγ΄, 34), ἔλεγε μέ ἀσήκωτο πόνο, ὁ Κύριος Θεάνθρωπος στό Θεό Πατέρα Του, αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κό­σμου, ὅλων τῶν γενεῶν πού προηγήθηκαν καί ὅλων ὅσων θά γεννηθοῦν μέχρι τῆς συντελείας, πού ὁ Ἴδιος, ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς ἔχει ὁρίσει μαζί μέ τόν Πατέρα Του καί τόν Παράκλητο πρό καταβολῆς κόσμου.

Ὁ Ἑλληνικός λαός ὡς βαπτισμένος καί μυρωμένος μέ τό ἀληθινό βάπτισμα καί τροφοδοτούμενος μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί δή τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἔχει ἀντιληφθεῖ τόν πρῶτο τρόπο ἀντίστασης στούς ὕπουλους ἐχθρούς του.  Οἱ μύτες ὅλων μας ἔχουν πέσει, τά περιθώρια δανείων καί σπατά­λης εἶναι πιά ἀνύπαρκτα.  Ἐκ τῶν πραγμάτων εἴμαστε ὑποχρεωμέ­νοι νά μάθουμε, ὅπως ἄλλωστε μᾶς διδάσκει καί ἡ Ἐκκλησία μας, τό καλό κουμάντο, τήν καλή διαχείριση καί τήν εἰς ἀλλήλους ἀγάπη, τήν ἀλληλοβοήθεια.

Μέσα στίς ἐνορίες μας καί στίς ἱερές μονές τῆς πατρίδας μας ἑδραιώνεται καί ἀναπτύσσεται ἕνα ἀδελφικότερο κλῖμα συνεργα­σίας καί ὁμόνοιας, ἄμυνες καί ἀρετές πού πάντοτε στούς δύσκολους καιρούς ἀνέπτυσσε ὁ Ἕλληνας.

Οἱ περιστάσεις ὅμως οἱ σημερινές εἶναι δυσκολότερες καί ἐπικινδυνότερες ἄλλων ἐποχῶν.  Στά τετρακόσια χρόνια δουλείας δέν ὑπῆρχε ἡ αἰσχρή τηλεόραση καί τό πορνοinternet.  Δέν ὑπῆρχαν οἱ ἀργυρώνητοι δημοσιογράφοι πού τροφοδοτοῦ­νται μέ ἀσύλ­λη­πτες παροχές ἀπό τή Νέα Ἐποχή, γιά νά σπέρνουν τήν παρα­πληροφόρηση καί τήν πλύση ἐγκεφάλου, ψυχῆς, καρδιᾶς, σώματος, κοινωνίας.   
Δέν ἦσαν ποτέ ἄλλοτε, τόσο συνεργάσιμοι οἱ κυβερνῆ­τες μας μέ τούς δανειστές ὅσο σήμερα.  Κάποιοι τολμοῦσαν νά ποῦν ἕνα ΟΧΙ.  Σήμερα ἀπό κανένα κυβερνητικό στέλεχος δέν ὑπάρχει ἀντίσταση.  Ἐπί τῆς ἐποχῆς τῶν περσικῶν πολέμων ἕνας ἦταν ὁ Ἐφιάλτης. Σήμερα εἶναι ἀμέτρητοι. 

Τί θά μποροῦσε νά γίνει σήμερα; 

Ὅλοι οἱ προγενέστεροι ἀγῶνες εὐοδώθηκαν, ἐπειδή ἄρχι­σαν.  Βλέποντας ὁ Καλός Θεός ὅτι ἄρχισαν οἱ δίκαιοι κατά τῶν ἐχθρῶν κατακτητῶν ἀγῶνες, ἄρχισε καί ὁ Ὕψιστος νά βοηθάει, νά ἐμπνέει, νά στερεώνει, νά παρέχει νίκες κατά τῶν ἐχθρῶν.

Τί μπορεῖ καί τί πρέπει νά γίνει σήμερα, ἄμεσα, ὥστε νά ἀρχίσει, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, ἄμυνα, ἀντίσταση, ἀγώνας; 

1.       Ὁ ἅγιος γέροντας ἀπό τήν Ἀριζόνα, π. Ἐφραίμ μᾶς τόνισε στήν τελευταία μας ἐπικοινωνία τήν καθαρή ἐξομολόγηση. Πρώτη καί ἄμεση ἐν Χριστῷ πνευματική κίνηση γιά τήν κάθαρσή μας ἀπό τά πάθη καί ἀπόκτηση θείου φωτισμοῦ, ἄς εἶναι ἡ εἰλικρινής καί προσεκτική ἐξομολόγηση, γιά νά ἀναγνωρίσουμε τό μερίδιο τῆς ἐνοχῆς μας στή δημιουργία τῆς «κρίσης» καί νά καταξιω­θοῦμε νά σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ δοξασμένου Χριστοῦ στή μέλλουσα Κρίση.

2.      Ἴσως θά πρέπει οἱ Ἱεράρχες μας νά γίνουν ἁπλούστεροι, διδα­κτικότεροι, λαϊκότεροι σάν τόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό. Πρόσφατα στήν ξενάγηση στούς Ἁγίους Τόπους, στό Ναό τῆς Ἀναστάσεως, μᾶς ἔδειξαν ἀπό τήν ἁγία Αὐλή μιά Εἴσοδο πού τώρα εἶναι κλειστή, κτισμένη.   
      Ὅταν τόν 7^ο αἰῶνα ὁ αὐτοκράτορας Ἡράκλειος μετέφερε τόν Τίμιο Σταυρό πού πῆρε ἀπό τούς Πέρσες, προσπαθοῦσε νά εἰσέλθει ἀπό αὐτή τήν πύλη κρατῶντας τόν Τίμιο Σταυρό, ἀλλά δέν μποροῦσε.  Κάτι τόν ἐμπόδιζε.  Μόνο ὅταν κατάλαβε, ὅτι ἔπρεπε νά βγάλει τό αὐτοκρατορικό στέμμα, μόνο τότε κατάφερε νά εἰσέλθει καί νά τοποθετήσει τόν Τίμιο Σταυρό.   
      Ἀπό τότε ἑορτάζεται κάθε χρόνο στίς 14 Σεπτεμβρίου ἡ Παγκόσμιος Ὕψωση τοῦ Σταυροῦ.  Ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἅπαντες οἱ Ἱεράρχες δέν φοροῦν Μίτρα ὅταν λειτουργοῦν στόν Ἱερό Ναό τοῦ Γολγοθᾶ.  Μποροῦν καί σήμερα κάπως ἔτσι νά κινηθοῦν καί οἱ δικοί μας Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς;  Ἐννοεῖται ὅτι εἶμαι ὁ τελευταῖος τῶν ἱερέων πού θά τολμοῦσα νά κάνω ὑποδείξεις στούς Ἁγίους Ἀρχιερεῖς μας.  Τούς θέλουμε ὅμως πιό κοντά μας, πιό μάχιμους σέ καιρούς «οὐ μενετούς».

3.      Ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς νά εἴμαστε πρῶτοι στή διακονία τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν καί τῆς, εἰ δυνατόν, καθημερινῆς τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας.  Κατεβάζουμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό ἐπί τῆς γῆς καί ὁ Ἴδιος συγκαταβαίνει σ’ αὐτήν τήν κάθοδο καί τρέφει ἅπαντας, κλῆρο καί λαό μέ τό Τίμιο Σῶμα Του καί τό Ἄχραντο Αἷμά Του.  Ὑπάρχει ἀνώτερο, τρανότερο, μεγαλύτερο θαῦμα ἐπί τῆς γῆς;  Καί μόνο αὐτό τό Μυστήριο μπορεῖ νά φέρει τήν πολυπόθητη ἐλευθερία ἀπό τούς νοητούς ἀλλά καί ὑπαρκτούς ἐχθρούς μας.  Ἡ ἀλάνθαστη ὅμως βουλή τοῦ Κυρίου ἔχει τόν πρῶτο λόγο.  Ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε καί ὑπακούουμε.  Ἀρκεῖ ὄντως νά Τόν ὑπακούουμε.

4.      Κλῆρος καί λαός ἑνωμένοι ἐν Χριστῷ δέν πρέπει νά ἀφήνουμε τό χρόνο μας νά χάνεται.  «Ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν» (Ἐφεσ. ε΄,16) προτρέπει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.  Καί ἀλλοῦ λέγει: «ὁ καιρός συνεσταλμένος ἐστι» (Α΄ Κορ. ζ΄,29).  Μέ ἁπλᾶ λόγια δέν ἔχουμε καιρό γιά χάσιμο.  Πρέπει νά τόν ἀξιοποιήσουμε παντοιοτρόπως.  Πρῶτα στή λατρεία τοῦ Θεοῦ καί ἔπειτα στή διακονία τῶν ἀδελφῶν.  Ὄρθρους, Ἑσπερινούς, Ἀπόδειπνα, Χαιρετισμούς, Μεσο­νυ­κτικά, Θεῖες Λειτουργίες.   
     Ὅλες αὐτές οἱ θεόπνευ­στες ἱερές ἀκολουθίες μέ κορυφαία τή Θεία Λειτουργία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου ἤ τοῦ Μ. Βασιλείου, ὅποτε ἐπιτρέπε­ται νά τελεῖται, μᾶς ἁγιάζουν, ἀποτελοῦν πνευματικά ἀλεξικέ­ραυνα κατά τῆς δικαίας ἀπειλῆς τοῦ Θεοῦ καί προκαλοῦν τό Θεό Πατέρα μας νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τήν τυραννία τῆς Νέας Ἐποχῆς καί νά μᾶς χαρίσει τό τεράστιο πνευμα­τικό καί χρηματικό χρέος.

5.      Μετανοη­μένοι καί ταπεινωμένοι νά φροντί­ζουμε γιά τά ἔργα τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰς ἀλλήλους διακονίας.  Προσφορά χρημάτων καί ἄλλων ἀναγκαίων εἰδῶν, γιά δαπάνη χρόνου, στήριξη ψυχολογική καί πρακτική τῶν ἀδυνάτων ἀδελφῶν, ἐλεημοσύνη μέ τόν ἐγκάρδιο καλό λόγο μας, διάθεση κοινῆς συνεργασίας γιά τή σίτιση καί περίθαλψη πάντων.  Ἡ συμπόνια, ἡ φιλοστοργία καί ἡ ἀληθινή ἐν Χριστῷ ἀγάπη θά καλύπτουν τίς ἀδυσώπητες ἀνάγκες πού καθημερινά ἀνακύπτουν.

6.      Ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου «Ὑπεραγία Θεοτόκε βοήθει μοι», θά πρέπει μυστικά καί ἀθόρυβα, ταπεινά καί μέ ἁπλότητα νά ἐναλλάσσονται μέσα μας.  Ὅταν δουλεύουμε, ὅταν ὁδηγοῦμε, ὅταν μαγειρεύουμε, ὅταν περπατᾶμε, ὅταν πλένουμε ἤ ὅταν πλενόμαστε.  Τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χρι­στοῦ καί τῆς Παναγίας εἶναι θησαυροί ἀνέκλειπτοι, κρυμ­μένοι στά βάθη τῆς βαπτισμένης καί μυρωμένης ψυχῆς μας καί δυναμίτες πνευματικοί, σαρωτικοί κάθε κακοῦ καί δημιουργικοί ἀνθέων εὐωδιαστῶν, χριστοαρετῶν. 

Μακάρι ὅλη ἡ Ἑλλάδα μας νά γίνει Χριστοκράτος, Παναγιοκράτος, Χριστοέθνος, Παναγιοέθνος μέσῳ τῶν κρυφῶν μυστικῶν εὐχῶν. Ὅλες οἱ ἄκρες τῆς Ἑλληνικῆς γῆς μποροῦν νά γίνουν Χριστοάκρες.  Μπορεῖ νά πληρωθεῖ πᾶσα ἡ Ἑλληνική γῆ τῆς εὐωδίας τῆς εὐχῆς.   Ἔτσι ἐλεύθεροι ἐν Χριστῷ πνευματικά, μποροῦ­με νά ἐλευθερωθοῦμε καί ὑλικά, βιωτικά, κοσμικά.   

Ὁ Ἑλληνικός λαός ἔχει ἐν Χριστῷ ζωντανές ἐμπει­ρίες, πού μπορεῖ νά τίς μεταδώσει εὐρύτερα. Ὅσο καί ἄν πολεμούμαστε ἀπό τούς δικτάτορες τῆς Νέας Ἐποχῆς, ὄχι μόνο θά ἐπιβιώνουμε ἀλλά καί θά ἁπλώνουμε τά δίχτυα  καί τά ἄγκιστρα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, γιά νά βαπτίζονται, νά φωτίζονται, νά ἀνδρώνονται, στήν ἐν Χριστῷ ζωή καί οἱ πιό μακρινοί Εὐρωπαῖοι καί μή ἀδελφοί.

Ἴσως αὐτά προορατικά ἔβλεπε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὅταν σέ μιά ἐπίσης δύσκολη περίοδο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, μέ ἐν Χριστῷ πνευματικό ἐνθουσιασμό ἔλεγε:

«Ἡ φιλοσοφία εἶναι ἀληθῶς ἀναφαίρετον κτῆμα τοῦ Ἕλληνος· διαδιδομένη ἀνά τά ἔθνη προσηλυτίζει αὐτά καί καθιστᾶ αὐτά ἑλληνικά, οὐδέποτε δέ παύεται οὖσα Ἑλληνική· οἱ ὁπαδοί αὐτῆς, οἱ ὁμιληταί αὐτῆς ἀποβάλοντες τό ξένον καί βάρβαρον περι­βάλλονται τό ἑλληνικόν καί τήν εὐγένειαν· ἡ Ἑλληνική φιλοσοφία προώρισται ἵνα καταστήσῃ τούς πάντας Ἕλληνας· ἐγεννήθη ὑπέρ τοῦ χριστιανισμοῦ καί συνεταυτίσθη μετ’  αὐτοῦ, ὅπως ἐργασθῇ πρός σωτηρίαν τῆς ἀνθρωπότητος. Ἕλλην καί φιλοσοφία εἰσί δυό τινά ἀναπόσπαστα· μαρτυρεῖ δέ καί ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος λέγων: Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν. Ὁ Ἕλλην ἀληθῶς ἐγεννήθη, ἵνα φιλοσοφῇ· διότι ἐγεννήθη διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπό­τητος. Ἀλλ’  ἐάν ἡ φιλοσοφία ἐγένετο παιδαγωγός εἰς Χριστόν, ἕπεται ὅτι ὁ Ἕλλην πλασθείς φιλόσοφος ἐπλάσθη χριστιανός, ἐπλάσθη ἵνα γνωρίσῃ τήν ἀλήθειαν καί διαδῶ αὐτήν τοῖς ἔθνεσιν.

Ναί ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά θείαν πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος· τοῦτο τό ἔργον ἐκληρώθη αὐτῶ· αὕτη ἦν ἡ ἀποστολή αὐτοῦ· αὕτη ἡ κλῆσις αὐτοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσιν· μαρτύριον ἡ ἐθνική αὐτοῦ ἱστορία· μαρτύριον ἡ φιλοσοφία αὐτοῦ· μαρτύριον ἡ κλίσις αὐτοῦ· μαρτύριον αἱ εὐγενεῖς αὐτοῦ διαθέσεις· μαρτύριον ἡ παγκόσμιος ἱστορία· μαρτύριον ἡ μακροβιότης αὐτοῦ, ἐξ ἧς δυνάμεθα ἀδιστάκτως νά συμπεράνωμεν καί τήν αἰωνιότητα αὐτοῦ, διά τό αἰώνιον ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ μεθ’  οὗ συνεδέθη ὁ Ἑλληνισμός· διότι ἐνῷ ὅλα τά ἔθνη τά ἐμφανισθέντα ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς ἦλθον καί παρῆλθον, μόνον τό Ἑλληνικόν ἔμεινε ὡς πρόσωπον δρῶν ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς καθ’  ὅλους τους αἰώνας· καί τοῦτο, διότι ἡ ἀνθρωπότης δεῖται αἰωνίων διδασκάλων· μαρτύριον τέλος ἡ ἐκλογή αὐτοῦ μεταξύ τῶν ἐθνῶν ὑπό τῆς θείας προνοίας, ὅπως ἐμπιστευθῇ αὐτῷ, τήν ἱεράν παρακα­ταθήκην τήν ἁγίαν πίστιν, τήν θρησκείαν τῆς ἀποκαλύψεως καί τό θεῖον ἔργον τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς, τό αἰώνιον ἔργον τῆς σωτηρίας διά τῆς διαπλάσεως ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος κατά τάς ἀρχάς τῆς ἀποκαλυφθείσης θρησκείας. Τό ἔργον τοῦτο ἀληθῶς ἀνετέθη τῇ Ἑλληνικῇ φυλῇ· τοῦτο μαρτυρεῖται ὑπό τῆς ἱστορίας· ἕν μόνον βλέμμα ῥιπτόμενον εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ χριστιανισμοῦ ἐπαρκεῖ ὅπως πιστώσῃ τήν ἀλήθειαν ταύτην. Ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ χριστιανι­σμοῦ ἀπό τῆς πρώτης σελίδος αὐτῆς ἀναφαίνεται ἡ τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς ἐν τῷ χριστιανισμῶ δρᾶσις, καί ἡ κλῆσις αὐτῆς, ἵνα ἀναλάβῃ τό μέγα τῆς ἀποστολῆς τοῦ χριστιανισμοῦ ἔργον. Οἱ θεῖοι τοῦ Σωτῆρος λόγοι «νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου», ὅτε ἀνηγγέλθη αὐτῷ, ὅτι Ἕλληνες ἤθελον ἰδεῖν αὐτόν, ἐνεῖχον βαθεῖαν ἔννοιαν· ἡ ρῆσις ἦν προφητεία, πρόρρησις τῶν μελλόντων· οἱ ἐκεῖ ἐμφανισθέντες Ἕλληνες ἦσαν οἱ ἀντιπρόσωποι ὅλου τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους· ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτῶν διεῖδεν ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς τό ἔθνος ἐκεῖνο, εἰς ὅ ἔμελλε νά παραδώσῃ τήν ἱεράν παρακαταθήκην, ἵνα διαφυλαχθῇ τῇ ἀνθρωπότητι. Ἐν τῇ ἐπιζητήσει αὐτῶν διέγνω τήν προθυμίαν τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἑαυτοῦ διδασκαλίας, διεῖδε τήν ἑαυτοῦ δόξαν, τήν ἐκ τῆς πίστεως τῶν ἐθνῶν καί ἀνεγνώρισε τό ἔθνος, ὅπερ πρός τόν σκοπόν τοῦτον προώριστο ἀπό καταβολῆς κόσμου.

Τό Ἑλληνικόν ἔθνος ἀληθῶς πρός τόν σκοπόν τοῦτον ἐκλήθη ἀπό καταβολῆς κόσμου καί πρός τοῦτον μαρτυρεῖται διαπεπλα­σμένον· ὁ Θεός ἐν τῇ θείᾳ αὐτοῦ προνοία διέπλασεν αὐτό ὀφθαλμόν τοῦ σώματος τοῦ συγκροτουμένου ὑφ’  ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος· ὡς ὄργανον τοιοῦτον ἐν τῷ σώματι τῆς ἀνθρωπότητος ὁ Ἕλλην ἐκλήθη ἵνα ἐργασθῇ καί ἐν τῷ ἔργῳ τῆς ἀναγεννήσεως». 
 Γένοιτο! Γένοιτο!

Ἀναβάσεις 

24 Σεπτεμβρίου 2013

http://anavaseis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_7462.html

Αναρτήθηκε από Ang P. στις 2:45 μ.μ.

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Απελπισία και Ορθόδοξο ήθος

Βυθισμένος πλήρως στο μυστήριο της κατά Χριστόν ζωής, ο Άγιος Σιλουανός o Aθωνίτης συνέπασχε με όλους και με όλα: με τους ανθρώπους πού δεν γνωρίζουν τον Θεό, πού υποφέρουν λόγω της υπερηφάνειάς τους και στερούνται της Χάριτος, με τους λαούς πού στενάζουν από τον πόνο, την πείνα και τον πόλεμο.

Η αγάπη όμως πρέπει να συμβαδίζει με την ταπείνωση. Αυτό φαίνεται από ένα εξαίρετο γεγονός που συνέβη στην διάρκεια του πνευματικού αγώνα. 

Μια νύχτα που βρισκόταν στο κελί του, εμφανίστηκαν οι δαίμονες, οι οποίοι τον περικύκλωσαν, όπου δεν μπορούσε ούτε να γονατίσει μπροστά στις εικόνες, για να προσευχηθεί.

Στην ικεσία του προς τον Θεό ο Άγιος Σιλουανός αναφερόταν για την απαλλαγή των δαιμόνων: «Κύριε βλέπεις ότι θέλω να προσευχηθώ μετά καθαρού νου, αλλ’ οι δαίμονες δεν με αφήνουν. Δίδαξόν με τί πρέπει να πράττω δια να μη με ενοχλούν;» Και ήκουσεν εν τη ψυχή την απάντησιν: «Οι υπερήφανοι πάντοτε ούτως υποφέρουν εκ των δαιμόνων». «Κύριε δίδαξόν με τί πρέπει να πράττω, ίνα ταπεινωθή η ψυχή μου», λέγει ο Σιλουανός. Και εκ νέου ήλθεν απάντησις εκ του Θεού εν τη καρδία: «Κράτει τον νουν σου εις τον άδην, και μη απελπίζου». 

Η αναφορά «Κράτει τον νουν σου εις τον άδην» σύμφωνα με τον Γέροντα Σωφρόνιο είναι ότι επιτρέπει ο Θεός σε μεγάλες ασκητικές μορφές στον παρόντα βίο να γευθούν την πραγματική κατάσταση των βασάνων του άδου. 

Σε αυτήν εμπερικλείεται η μετάνοια στην αρνητική της μορφή, στην μορφή της καταδίκης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στο βάθος της ψυχοσωματικής υπόστασης του ασκητού, που οδηγεί στην ριζική και συνεχόμενη ανανέωση της ψυχής τους. 
Για τον Άγιο Σιλουανό αυτό σημαίνει ότι ασκητές που φθάνουν σε αυτήν την κατάσταση δια την καθάρσεως των παθών, έρχονται σε σημείο απελπισίας και δεν μπορούν να προχωρήσουν στον ασκητικό τους αγώνα. 

Η γνώση ότι ο Κύριος αγαπά «απείρως», όμως διώχνει την απελπισία και την απόγνωση, που παρά ότι γεύεται τον βασάνων του άδου δεν εγκαταλείπει τον αγώνα. Ιδιαίτερη σημασία είναι η συνέχεια του λόγου του Χριστού «Και μη απελπίζου». 

Είναι η θετική πλευρά της μετάνοιας η οποία βιώνεται ως δωρεά και ελευθερία. Η προτροπή αυτή δεν αφήνει τον άνθρωπο στον άδη, τον μεταφέρει και στην Βασιλεία του Θεού. Είναι μια κατάσταση της εμπειρίας της αγάπης και της ενέργειας της Ακτίστου χάριτος. 

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί στον άνθρωπο εκείνες τις προϋποθέσεις, όπου αλλάζουν ριζικά όλες οι σχέσεις προς τους ανθρώπους και στην κτίση. 

Ό Άγιος Σιλουανός επαναλαμβάνει συνεχώς: ή ψυχή πού διακατέχεται από το Άγιο Πνεύμα θλίβεται όταν βλέπει τον άλλο να υποφέρει, ποθεί και γι' αυτόν και για όλον τον κόσμο την ίδια χάρη πού κι αυτή έλαβε. 

Επιθυμεί όλοι οι άνθρωποι να γνωρίσουν την ίδια ομορφιά, να μετανοήσουν, να δουν την δόξα του θεού, να ανακαλύψουν την ευσπλαχνία Του και να σωθούν. 

Ο σκοπός είναι το κακό να εκδιωχθεί από την γη και να βασιλεύσει η ειρήνη. Ή αγάπη, η αληθινή αγάπη, δεν ανέχεται την απώλεια ούτε μιας ψυχής: «Ό αδελφός μας είναι ή ζωή μας. Θα δοξαστούν αυτοί πού, επειδή ήταν πλήρεις από την αγάπη του θεού, υπέμειναν τον πόνο όλου του κόσμου». 

Από κει και ή διακαής προσευχή πού αναγράφεται και στην εικόνα του αγίου: «Δέομαι Σου έλεήμον Κύριε, ίνα γνωρίσωσι σε εν Πνεύματι άγίω πάντες οι λαοί της γης».

Στα νέα οικονομικά δεδομένα της καθημερινότητας μπορούσε κανείς μέχρι ένα σημείο να αντιμετωπίσει τα πράγματα μέσω μιας καταναλωτικής μανίας. Σήμερα όμως που στένεψαν τα οικονομικά, όσο ποτέ άλλοτε, ερχόμαστε να αντιμετωπίσουμε και τον εσωτερικό μας εαυτό. Ένα κενό από πνευματικά εφόδια που δύσκολα το αναγνωρίζουμε.

Η βοήθεια των Αγίων αφ’ ενός μας θεραπεύει με την υπομονή, γιατί είναι αλήθεια ότι η απελπισία, η απομόνωση μας φέρνουν σε μια αυτοεξέταση. Αφ’ ετέρου το «μη απελπίζου» του Αγίου Σιλουανού μας οδηγεί στην αναδιάταξη των προτεραιοτήτων μας. 

Να γεμίζουμε με την ελπίδα της ανόρθωσης σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Και είναι αλήθεια ότι αυτή η τραγικότητα της απελπισίας, μόνο άνθρωποι που βιώνουν τον πόνο, την δυστυχία του άλλου μπορούν να προσφέρουν λύσεις…..


http://dogma.gr/default.php?pname=Article&art_id=3810&catid=20

Αναρτήθηκε από Ang P. στις 12:38 μ.μ.

Ανατροπή

Στο ευαγγελικό  ανάγνωσμα αύριο  ο Κύριος προσπαθεί  να κάνει μια ανατροπή. Ολοι  γνώριζαν  πως θα ζήσουν καλά  και θα συνυπάρξουν  αρμονικά  με τον περίγυρό τους. Δάνειζαν  σ’ όποιον  θα  τα  ελάμβαναν πίσω τα δανεικά (έντοκα μάλιστα),  αγαπούσαν  όποιους τους αγαπούσαν και κυλούσε η ζωή φυσιολογικά. Ο Χριστός με τον λόγο Του ανατρέπει την κατάσταση,  όσο και αν αυτή ήταν λογική.

  Όσα  τονίζει ο Ιησούς  στο Ευαγγέλιο  ακουμπούν  το υπέρλογο για όσους σκέπτονται  πνευματικά και το παράλογο για όσους ενεργούν συμφεροντολογικά.  Η συνήθεια έλεγε τ΄ αντίθετα απ’ όσα ο Χριστός  προτρέπει  να γίνουν.  Δύσκολη,  όχι  όμως ακατόρθωτη  η αλλαγή στάση ζωής.

  Ό,τι συμβαίνει  στο κράτος μας  με δανεισμούς επί δανεισμών,  με δυσβάστακτους όρους,  είναι βλασφήμια  κατά της θέλησης του Χριστού.  Κάποιοι έκαναν σκάνδαλα,  χρέωσαν τον τόπο  και  υποθήκευσαν  το μέλλον του.  Ήρθαν οι δανειστές,  εκμεταλλεύτηκαν καταστάσεις  και το ένα μέτρο  διαδέχεται  το άλλο  και όλα χαρακτηρίζονται  ανάλγητα  και σκληρά. Άρα  δεν  υπάρχει αγάπη και  κατανόηση.  Μας  δάνεισαν  χρήματα  και μας βλέπουν ως νούμερα,  ως δείκτες  πληθωρισμού και ως Α.Ε.Π.

  Η χριστιανική – κατά  τ’  άλλα – Ευρώπη δεν στάθηκε  στην κατάλληλη θέση.  Τα συμφέρονται  των λίγων  υπεράνω  της αξίας των πολλών. Μας δάνεισαν  γιατί περιμένουν  να τα λάβουν πίσω και με το παραπάνω.  Έδειξαν  δήθεν κατανόηση  για την κατάσταση  αυτή, χωρίς όμως να είναι  έμπρακτη, παρά μόνο καιροσκοπική.

  Ο Ιησούς  έρχεται  να μας δώσει το μέτρο για να περνάμε καλά.  Να μην μένουμε σε όσα μας διαιρούν, αλλά να βρούμε εκείνα που μας ενώνουν.  Ν’ αγαπάμε  όχι μόνο αυτούς που μας  αγαπούν,  θα ήταν σχιζοφρένεια  αν δε το κάναμε άλλωστε. Η πρόκληση βρίσκεται  στον αντίλογο,  πως  απαντάμε  σ’ αυτόν.  

  Τα λόγια του Κυρίου έρχονται σε τέλεια αντίθεση με την παλαιοδια-θηκική απαίτηση  για  ανταπόδοση  των ίσων.  Με την διδαχή Του δίνει αξία στις σχέσεις  των ανθρώπων  όταν μάλιστα αυτές κλονίζονται, όταν απουσιάζει η αγάπη  ή δοκιμάζονται  από άλλες αιτίες, όπως τα οικονομικά προβλήματα. Ήθελε ο Χριστός  να  καθαρίσει το χωράφι του Νόμου από τα αγκάθια  που υπήρχαν  και αποδεικνύεται  ότι  Εκείνος είναι ο μόνος  κατάλληλος  γεωργός.

  Επιτυχία  έρχεται όταν έχουμε  ανθρώπους ενωμένους και όχι άτομα  αντίπαλα. Στα προβλήματά μας θα δούμε τον άλλο, θα δοκιμάσουμε  την συναντίληψη και την αληθινή συμπαράσταση.  Δεν είμαστε μονάδες, έχουμε σύνολα.  Δεν υπάρχουμε αυτόνομα,  είμαστε  Εκκλησία.  Τα πάντα  μπορεί να παραμεριστούν  για το κοινό καλό.  Οι  εκτός  του χριστιανικού σώματος  την  λένε καλή συμπεριφορά,  οι εκκλησιολογικά σκεπτόμενοι  το  ονομάζουνε συν-αδελφική αλληλεγγύη. 

  Ανατροπή είναι  σήμερα  η αγάπη για τους εχθρούς. Έτσι μπορεί και να τους κάνουμε φίλους.  Η  συμπεριφορά  μας ίσως τους προβληματίσει  και να τους συνετίσει, με τέλος την συγνώμη και την αλλαγή ορατή.  Χωρίς αυτό  να δηλώνει  δουλοπρέπεια και  έλλειψη αξιοπρέπειας. Αντίθετα, πνευματική ανωτερότητα θα δείξουμε  όταν αγαπάμε  εχθρούς και δεν  ανταποδίδουμε τα όμοια.

  Για να μην μείνουν  τα λόγια  του Κυρίου χωρίς ανταπόκριση, (αυτά  που  κάποιοι  τ’ άκουσαν  και άλλοι τα διαβάζουν),  ας αποφασίσουμε την συμμετοχή μας στην ανατροπή  που επιχειρεί ο Ιησούς.  Δεν είναι απλά  και μόνο κανόνας καλής συμπεριφοράς τα όσα θ’ ακούσουμε  αύριο, είναι τρόπος και δρόμος  για να ζήσουμε ήρεμα  και αρμονικά.  Όσοι  μας δανείζουν αγάπη,  να τους  χαρίζουμε ευχαριστώ και όσοι δεν μας το προσφέρουν,  ας τους κατανοήσουμε, διότι  μέχρι εκεί  πάει η  αντίληψή τους. Η δική μας  σκέψη ας τρέξει  παραπέρα  ανατρέποντας  τα όσα ξέρουμε,  για να γνωρίσουμε και  τα καλύτερα.

του Αρχιμ. Χρυσόστομου Χρυσόπουλου, για το ΑΜΕΝ.GR

http://www.amen.gr/article15445 

Αναρτήθηκε από Ang P. στις 12:57 μ.μ.

Οι δικηγόροι της Σαηεντόλοτζυ

ΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΤΗΣ ΣΑΗΕΝΤΟΛΟΤΖΥ

του Αντώνη Μποσνακούδη*

         

Πως θα χαρακτηρίζατε τους δικηγόρους, οι οποίοι θα παρείχαν νομικές υπηρεσίες και ιδιαίτερα αν υπεράσπιζαν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου μιας εταιρίας, οργάνωσης και γενικά φορέα, για τον οποίον η Ελληνική Δικαιοσύνη εξέδωσε ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΗ απόφαση (10493/1997 του Εφετείου Αθηνών), τμήμα της οποίας περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

«. . . απεδείχθη με πληρότητα, ότι το καθού και εκκαλούν είναι μία οργάνωση με ολοκληρωτικές δομές και τάσεις, που στην ουσία περιφρονεί τον άνθρωπο, ενώ ενεργεί ελεύθερα και μόνον κατ' επίφαση προκειμένου και αποκλειστικά να προσελκύσει μέλη, τα οποία στη συνέχεια υφίστανται, με όλες τις προαναφερθείσες διαδικασίες και θεωρίες, πλύση εγκεφάλου, με ανώτερο σκοπό τη δημιουργία κατευθυνόμενου τρόπου σκέψης, αλλά και την ελαχιστοποίηση των αντιρρήσεων (βασικές θέσεις των θεωριών του ιδρυτή), έτσι ώστε να βρισκόμαστε πλέον ενώπιον άβουλων όντων, τα οποία έχουν χάσει τη δυνατότητα λήψεως αποφάσεων ως καταστάλαγμα της ελεύθερης βούλησης τους, εφόσον έχουν ήδη περάσει από όλα τα στάδια των διδασκαλιών της και με την κατάλληλη περαιτέρω επεξεργασία γίνονται πλέον δεκτικά στις «αλήθειες», που εφαρμόζει, χωρίς όμως, να έχουν τα κίνητρα για να τις εξετάσουν και αξιολογήσουν. Ενόψει αυτών, το εκκαλούν σε καμμία περίπτωση δεν νομιμοποιείται να επικαλείται παραβίαση των δικαιωμάτων τόσο της θρησκευτικής ελευθερίας. . . ».

Το προηγούμενο κείμενο αναφέρεται στο Σαηεντολογικό κέντρο ΚΕΦΕ (Κέντρο Εφηρμοσμένης Φιλοσοφίας Ελλάδας), το οποίο έκλεισε με δικαστική απόφαση. Ας δούμε όμως ποιοί υπερασπίστηκαν μια τέτοια οργάνωση.

     Ο πρώην Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Ανδρέας Λοβέρδος ήταν συνήγορος υπεράσπισης της Σαηεντόλοτζυ στη δίκη Σαηεντολόγων για «φακελώματα» πολιτικών, κληρικών, δημοσιογράφων, κλπ.. και χαρακτήρισε τη δίκη ως «σύγκρουση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την Εκκλησία της Σαηεντολογίας». Υπογράμμισε επίσης ότι η συμμετοχή και υποστήριξη των Συνεδρίων (που οργάνωσε ο σύμμαχος της Σαηεντόλοτζυ και αυτοχαρακτηριζόμενος «δερβίσης του τάγματος των Μεβλεβί και Μπεχτασί» κ. Τάκης Αλεξίου (Πρόεδρος της ΠΑΝΙΦΕ Πανελλήνια Ιστορική και Φιλοσοφική Εταιρία ενάντια στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό) από πρόσωπα όπως οι κ. κ. Παπανδρέου, Μαρκάτος, κ.λ.π. δείχνει ότι σε αυτά συντελέστηκε θετικό έργο.

Ο Υπουργός Παιδείας κ. Πέτρος Ευθυμίου είναι εξ αγχιστείας συγγενής με κορυφαία στελέχη της Σαηεντόλοτζυ και ήταν μάρτυρας υπεράσπισης της Σαηεντόλοτζυ σε αυτή τη δίκη. Ο κ. Ευθυμίου δήλωσε ότι αν καταδικαστούν οι Σαηεντολόγοι, θα ειναι ιδεολογική η καταδίκη τους. Στην ίδια δίκη ήταν συνήγορος υπεράσπισης και ο μακαρίτης δικηγόρος της Σαηεντόλοτζυ κ. Γεώργιος Μαύρος, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα δικηγόρος της Σαηεντόλοτζυ, των Μορμόνων, αλλά είχε υποθέσεις και της Εκκλησίας.

Ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου είχε κληθεί ως μάρτυρας στην εν λόγω δίκη (και σε άλλες δίκες με τον κ. Μαύρο) και άκουσε ο ίδιος τα προαναφερθέντα. . . και πολλά άλλα.

Ο κ. Γεώργιος Μαύρος ήταν επίσης ο δικηγόρος των ανθρώπων του εκκλησιαστικού χώρου, οι οποίοι κατέθεσαν προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας εναντίον των ολοκληρωτικών και αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων σχετικά με τις ταυτότητες.

Δεν είναι επίσης σύμπτωση ότι άλλος δικηγόρος της Scientology (είδατε ότι έχουν πολλούς;), ο κ. Αθανάσιος Θεοδώρου, εyχε τοποθετηθείr προσωπικός σύμβουλος (ακούστηκε ότι ήταν και διευθυντής) στο γραφείο του Υπουργού Δικαιοσύνης κ. Α. Παπαληγούρα (με τη νέα κυβέρνηση). Κανένας κομματικός χώρος δεν έχει ανοσία, εκτός και αν χάθηκαν όλοι οι δικηγόροι.

Ήταν επίσης νομικός σύμβουλος και εκδοτών που πρόσκεινται ισχυρά στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας (Ελεύθερο Τύπο, Αδέσμευτο του κ. Μήτση, Βραδυνή, πιθανότατα και στη Χώρα). Κανένας κομματικός χώρος δεν έχει μείνει αλώβητος.

Λίστα Ελέγχου Πρόσληψης Δικηγόρων

     Θα ήταν εκτός πραγματικότητας να θεωρήσουμε αυτά τα γεγονότα ως επαγγελματική σύμπτωση ή και ως φυσικό γεγονός! Η επιλογή των δικηγόρων της Σαηεντόλοτζυ δεν έχει τίποτα το τυχαίο. Οι δικηγόροι περνούν από σαράντα κύματα. . . ή ακριβέστερα από λίστα ελέγχου (Lawyer Hiring Checklist) σαράντα σημείων!

Στις 13 Φεβρουαρίου 1994 και στις 10. 19 μ. μ. ο Διευθυντής Ειδικών Υποθέσεων του ΚΕΦΕ Ηλίας Γρατσίας έλαβε από τον αξιωματούχο Marlis του Ευρωπαϊκού Γραφείου Ειδικών Υποθέσεων, ένα έγγραφο (με κωδικό αποστολής 140-2005 OSAEU), στο οποίο υπήρχαν αναλυτικές οδηγίες για την πρόσληψη δικηγόρων. Ο ξένος αξιωματούχος [ονομαζόταν Marlis και ήταν από το ευρωπαϊκό Τμήμα Επιχειρήσεων (OPS) της Σαηεντόλοτζυ στην Δανία: A/OPSAIDE OSA EU] επεσήμανε ότι «Είναι στάνταρ ενέργεια να γίνεται μία λίστα έλεγχου πρόσληψης».

Μερικά από τα αξιοπρόσεκτα σημεία του εγγράφου είναι τα εξής:

Εξετάζεται αν ο δικηγόρος θα είναι ικανός να αναπαράγει και υιοθετήσει τις επιθετικές στρατηγικές μας. Αν είναι χαμηλά στην κλίμακα των τόνων θα έχουμε διακοπές και κακή αναπαραγωγή στις γραμμές μας».

Εξετάζεται επίσης αν ο δικηγόρος «έχει χειριστεί κυβερνητικές υποθέσεις», αν έχει «επαφές με κυβερνητικές Υπηρεσίες» και αν «συνδέεται με κάποιον γνωστό ανταγωνιστή της Σαηεντολογίας».

Αξιοσημείωτο είναι ότι εξετάζεται αν έχει «οποιεσδήποτε επαφές με τον Τύπο» και «αν συμφωνεί με τη σημασία του να φέρουμε τον Τύπο με το μέρος μας».

Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί το σημείο που εξετάζεται αν ο δικηγόρος «Γνωρίζει τον δικαστή ή για τον δικαστή».

Με βάση αυτό το έγγραφο, θα μπορούσε κάποιος να βγάλει, με ασφάλεια, το συμπέρασμα ότι η Σαηεντόλοτζυ προτιμάει δικηγόρους που έχουν επαφές με κυβερνητικούς χώρους, τον Τύπο, έχουν πληροφορίες για δικαστές που χειρίζονται υποθέσεις της και αν έχουν άκρες μέσα σε όσους πολεμούν τη Σαηεντόλοτζυ, τόσο το καλύτερο.

Ο κ. Λοβέρδος είναι γνωστό ότι τοποθετήθηκε στη θέση του στο Υπουργείο Εξωτερικών μετά από την παραίτηση/απομάκρυνση του προκατόχου του στη γνωστή υπόθεση, όπου ο προκάτοχός του δεν συμβιβαζόταν με τις επιθυμίες του Υπουργού Εξωτερικών, κ. Γιώργου Παπανδρέου, σχετικά με τη διάθεση κονδυλίων σε διάφορες αμαρτωλές «Μη κυβερνητικές οργανώσεις». Πως είναι δυνατόν να είναι μη κυβερνητικές και να χρηματοδοτούνται με κυβερνητικά κονδύλια;

Και για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν σε συμπτώσεις, ας εξηγήσουν αυτά (τα σχετικά αποδεικτικά έγγραφα υπάρχουν στο βιβλίο τόσο στα αγγλικά, όσο και μεταφρασμένα στα ελληνικά):

1) Στα Συνέδρια που οργάνωσε ο κ. Αλεξίου και χρηματοδότησε και η Σαηεντόλοτζυ εκτελέστηκε ψυχολογική ζύμωση συμμετεχόντων από πολλούς πολιτικούς, κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους, σε συγκεκριμένα θέματα (θρησκευτική ελευθερία, «πολυπολιτισμικότητα», κ. λ. π. ) που σήμερα αποτελούν την κύρια δέσμη αξόνων της «εκσυγχρονιστικής» επίθεσης από τη Νέα Τάξη εναντίον της ελληνικής κοινωνίας.

2) Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ως Υπουργός Παιδείας είχε αυτά τα Συνέδρια (τα οποία κατά κανόνα διεξήχθησαν στο Πολυτεχνείο) υπό την αιγίδα του, ενώ είχε απευθύνει μέχρι και χαιρετισμούς στους διοργανωτές και συμμετέχοντες.

3) Ο τ. Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Σταθόπουλος έπαιξε συντονιστικό ρόλο τουλάχιστον σε ένα από αυτά τα Συνέδρια. Η συμπεριφορά του στο θέμα των ταυτοτήτων, συνδυαζόμενη με αυτό το γεγονός, την μέχρι τότε δραστηριότητα του και τις κυβερνητικές αντιδράσεις αμέσως μετά την συνέντευξη του στο ΕΘΝΟΣ, αποτελούν τουλάχιστον ισχυρότατες ενδείξεις ότι με τη συνέντευξή του ανακοίνωσε στην κυβέρνηση ποια θα είναι η κυβερνητική πολιτική στον τομέα θεμάτων που περιλαμβάνει και τις ταυτότητες. Ο χώρος τον οποίο εξέφρασε ο κ. Σταθόπουλος έχει μεγαλύτερη ισχύ και επιβλήθηκε στον κομματικό χώρο της κυβέρνησης. Το Κόμμα. . . χτύπησε προσοχή.

4) Το αυτοχαρακτηριζόμενο «Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι», αποτέλεσε τον μοναδικό μάρτυρα υπεράσπισης της Σαηεντόλοτζυ στις δίκες για τη διάλυση του ΚΕΦΕ. Στη Γερμανία, Γαλλία, Βέλγιο και γενικότερα στην Ευρώπη το «Παρατηρητήριο», στο οποίο το παράρτημα που λειτουργεί στην Ελλάδα είναι η παρέα του κ. Παναγιώτη Δημητρά, περιγράφεται σε κυβερνητικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους ως «στρατηγικός βραχίονας του State Department». Και όμως η ομάδα αυτή τυγχάνει ιδιαίτερης εκτίμησης σε μερικούς ελληνικούς κύκλους.

* Ο κ. Αντώνης Μποσνακούδης είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ. Η δράση των εξτρεμιστικών παραθρησκειών και της Scientology» (Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ). Πολλά από τα ανωτέρω αναφέρονται στο βιβλίο του, το οποίο ετοιμάζεται για την τρίτη έκδοσή του.   “Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον”

aktines.blogspot.de

Αναρτήθηκε από Katanixis3 στις 6/11/2014 01:50:00 μ.μ.

π. Παύλος Δημητρακόπουλος, Ο έλεγχος της αιρέσεως και ο έλεγχος του εαυτού μας. images.jpeg

Ο έλεγχος της αιρέσεως και ο έλεγχος του εαυτού μας.

Εν Πειραιεί τη 5η Ιουνίου 2014

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου.

Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς.

Η μόλις προ ολίγων ημερών εορτή των αγίων και θεοφόρων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, έφερε και πάλι στη μνήμη μας μεγάλα πατερικά αναστήματα, όπως τον μέγα Αθανάσιο, τον άγιο Σπυρίδωνα, τον άγιο Νικόλαο κ.λ.π., που συμμετείχαν στην εν λόγω Σύνοδο, τους πολλούς και μεγάλους αγώνες των, το ομολογιακό τους φρόνημα, τους διωγμούς και τις εξορίες, τις οποίες υπέμειναν, για να μας παραδώσουν τον θησαυρό της πίστεως ανόθευτο και απαραχάρακτο από την πλάνη της αιρέσεως. Δεν είναι δε τυχαίο το γεγονός, ότι παρόμοιες εορτές έχει καθιερώσει η Εκκλησία εκτός από την παρούσα και άλλες τρείς φορές κατά την διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, την δευτέρα Κυριακή του Ιουλίου και την δευτέρα Κυριακή του Οκτωβρίου. Με τις εορτές αυτές επιδιώκει να προβάλλει τους αγώνες των, να προτρέψει τον κλήρο και τον πιστό λαό του Θεού στην κατά δύναμη μίμηση της αγίας ζωής των, αλλά και του ομολογιακού και αγωνιστικού των φρονήματος. Παράλληλα δε να επιστήσει την προσοχή προ του κινδύνου της αιρέσεως, η οποία από μόνη της έχει την δύναμη να οδηγήσει τον άνθρωπο στην απώλεια.

Ωστόσο σήμερα στην εποχή μας, εποχή γενικής αποστασίας και θρησκευτικού συγκρητισμού, οι αντιαιρετικοί αγώνες των αγίων Πατέρων μας κατανοούνται και ερμηνεύονται δυστυχώς με ένα τρόπο διαφορετικό, μ’ ένα τρόπο  ξένο προς την παράδοση της Εκκλησίας μας. Καλλιεργείται σήμερα, ιδίως από κάποιους μοναστικούς και οργανωσιακούς κύκλους, ακόμη και από επισκόπους, η ιδέα και η αντίληψη, ότι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αγωνίστηκαν εναντίον των αιρετικών επειδή ακριβώς ήταν άγιοι. Είχαν φθάσει σε μεγάλα μέτρα αρετής και αγιότητος και είχαν βιώσει τα δόγματα της πίστεως και ως εκ τούτου αυτοί και μόνοι ήταν άξιοι και ικανοί να διεξάγουν αντιαιρετικούς αγώνες. Εμείς σήμερα, ως αμαρτωλοί και εμπαθείς, μη έχοντες τα μέτρα της αγιότητος των αγίων, δεν είμαστε οι αρμόδιοι να ασκήσουμε έλεγχο προς την αίρεση και τους αιρετικούς, αλλά οφείλουμε να στρέψουμε τον έλεγχο προς τους εαυτούς μας και να μετανοήσουμε για το έλλειμμα της βιωμένης πίστεως και μαρτυρίας μας. Έτσι ο έλεγχος της αιρέσεως και των αιρετικών θεωρείται ως υβριστική συμπεριφορά και φανατισμός, ως έλλειψις αγάπης, ως ένα είδος κατακρίσεως. Και επομένως όσοι ελέγχουν τους αιρετικούς πέφτουν στο αμάρτημα της κατακρίσεως, το οποίο επισημαίνει ο Κύριος με τους λόγους «μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε» (Ματθ.7,1). Οφείλουν δε, προκειμένου να θεραπεύσουν το πάθος αυτό, να παύσουν τον έλεγχο της αιρέσεως και των αιρετικών και να ασκήσουν την αυτομεμψία και την αυτοκατάκριση. Λέγουν επίσης, ότι είναι υπεραρκετή για την καταπολέμηση της αιρέσεως η έργω και λόγω προβολή της Ορθοδοξίας, ώστε να είναι περιττή η ανατροπή της αιρέσεως με μαρτυρίες από την αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρες. Έχουν όμως έτσι τα πράγματα;  

Κατ’ αρχήν εάν ο έλεγχος της αιρέσεως και των αιρετικών αποτελούσε αμαρτία και κατάκριση, τότε οι πρώτοι που επιμελώς θα απέφευγαν αυτό το είδος της αμαρτίας, θα ήταν οι άγιοι Πατέρες μας, αυτοί δηλαδή που κατ’ εξοχήν καταπολέμησαν τις αιρέσεις και τους αιρετικούς. Αυτοί που σε Τοπικές και Οικουμενικές Συνόδους όχι μόνον ανέτρεψαν τις πλάνες των, αλλά και τους απέκοψαν από την Εκκλησία και τους αναθεμάτισαν, επειδή έβλεπαν την πεισματώδη επιμονή τους στην πλάνη. Ο έλεγχος της αιρέσεως, όχι μόνον αμαρτία και κατάκριση δεν είναι, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Είναι καθήκον επιβεβλημένο, ομολογία πίστεως, εντολή του Κυρίου, σύμφωνα με τον λόγον του: «Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς…» (Ματθ.10,32). Συνήθως όταν ακούμε τον λόγο αυτό του Κυρίου, ο νούς μας συνειρμικά ανατρέχει στους αγίους μάρτυρες της Εκκλησίας, οι οποίοι στους τρείς πρώτους αιώνες των διωγμών ήλεγξαν την πλάνη της ειδωλολατρείας και αυτούς που την εκπροσωπούσαν και αφού έδωσαν την καλήν ομολογία της πίστεως, αξιώθηκαν του μαρτυρικού στεφάνου. Ο λόγος όμως αυτός του Κυρίου δεν εφαρμόζεται μόνον στην περίπτωση των αγίων μαρτύρων και στην πλάνη των ειδώλων της εποχής των διωγμών, αλλά και στην πλάνη της αιρέσεως, διότι και η αίρεση δεν είναι στην ουσία τίποτε άλλο, παρά ένα είδος αθεΐας και ειδωλολατρείας. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στην προς Διονύσιον επιστολή του ονομάζει την αίρεση δεύτερο γένος αθεΐας: «Δεύτερον δε γένος αθεΐας εστίν η πολυσχιδής και πολύμορφος απάτη των αιρετικών, ών οι μεν πατέρα λέγουσι άπαιδα τον Θεόν…οι δε κτιστού Υιού και Πνεύματος  άκτιστον Πατέρα…Πάντες δε ούτοι και οι τοιούτοι ουδέν των αθέων διενηνόχασιν… (Όλοι αυτοί και οι όμοιοι μ’ αυτούς σε τίποτε δεν διαφέρουν από τους αθέους)».^[1] Την ίδια αλήθεια επισημαίνει και ο Μέγας Αθανάσιος στην επιστολή του προς Σεραπίωνα: «Ούτως ο διαιρών τον Υιόν από του Πατρός, ή το Πνεύμα κατάγων εις τα κτίσματα (=ο αιρετικός), ούτε τον Υιόν έχει ούτε τον Πατέρα, αλλ’ έστιν άθεος και απίστου χείρων, και πάντα μάλλον, ή χριστιανός»^[2]. Όπως λοιπόν ο άγιοι μάρτυρες έλαβαν το στεφάνι της ομολογίας, έτσι και εκείνοι που ξεσκεπάζουν και ελέγχουν την αίρεση και τους αιρετικούς, θα λάβουν παρόμοιο στεφάνι ομολογίας και αθλήσεως εν Χριστώ. Και όπως εκείνοι υπέμειναν φρικτά μαρτύρια, έτσι και αυτοί αξιώνονται για την αγάπη του Χριστού να υπομένουν διωγμούς και θλίψεις, όπως οι παρά πάνω αναφερθέντες άγιοι, εκ των οποίων ο μεν πρώτος αξιώθηκε να υβρισθή, να συκοφαντηθή και να φυλακισθή επί τετραετία από τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη Καλέκα, ο δε δεύτερος να εξορισθή πέντε φορές, να καταδιωχθή μέχρι θανάτου από τους αρειανούς και να καθαιρεθή από αρειανικές Συνόδους. Αντιθέτως, όπως εκείνοι που αρνήθηκαν τον Χριστό στα χρόνια των διωγμών για να σώσουν την ζωή τους, θα τους αρνηθή και ο Χριστός σύμφωνα με τον φρικτό λόγο του «Όστις δ’ αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ.10,33), έτσι και  εκείνοι που αντί να ελέγξουν, κουκουλώνουν και σκεπάζουν την αίρεση και συμπορεύονται με τους αιρετικούς, από φόβο και δειλία μήπως χάσουν ηγουμενικούς και μητροπολιτικούς θρόνους, ή υποστούν άλλους διωγμούς, ουσιαστικά αρνούνται τον Χριστό. Οπότε θα τους αρνηθή και αυτούς ο Χριστός εν ημέρα κρίσεως. Μάλιστα ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, στην ίδια ως άνω αναφερθείσα επιστολή του ονομάζει τρίτο είδος αθεΐας «το παραιτείσθαι τι λέγειν των δεδογμένων περί Θεού»^[3]. Δηλαδή το να σιωπά κανείς και να παραιτείται από φόβο και δειλία, να αναφέρει τις δογματικές αλήθειες της πίστεως, αντιδιαστέλλοντας αυτές προφανώς από τις κακοδοξίες και πλάνες των αιρετικών. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης καταδικάζει την σιωπή απέναντι στην αίρεση: «Εντολή γάρ Κυρίου μή σιωπάν εν καιρώ κινδυνευούσης Πίστεως. Ώστε ότε περί Πίστεως ο λόγος, ουκ έστιν ειπείν, εγώ τις ειμί; Ιερεύς; αλλ' ουδαμού. Άρχων; και ου δ’ ούτως. Στρατιώτης; καί που; Γεωργός; και ου δ' αυτό τούτο. Πένης, μόνον την εφήμερον τροφήν ποριζόμενος, ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά, οι λίθοι κράξουσι, και συ σιωπηλός καί άφροντις;».^[4] Κατά τον άγιο κανένας δεν δικαιούται να σιωπά εν καιρώ κινδυνευούσης πίστεως, όπως συμβαίνει στην εποχή μας, που η αίρεση του Οικουμενισμού έχει σαρώσει τα πάντα, έστω και αν είναι ο πιο άσημος λαϊκός π.χ. Γεωργός. Οι πάντες λοιπόν, κληρικοί και λαϊκοί, (αυτό σημαίνει το «Πας ουν όστις…»), καλούνται να τηρήσουν την παρά πάνω εντολή του Κυρίου, είτε είναι άγιοι, είτε δεν είναι, αλλά αγωνίζονται να φθάσουν την αγιότητα. Είτε έχουν πολλή αυτομεμψία, είτε δεν έχουν, όσο θα έπρεπε να έχουν. Είτε εβίωσαν τα δόγματα της πίστεως, είτε δεν τα εβίωσαν ακόμη, όσο θα έπρεπε να τα βιώσουν.

Πρέπει ακόμη να επισημανθή η μέθοδος και ο τρόπος με τον οποίον αγωνίσθηκαν οι άγιοι Πατέρες κατά των αιρετικών. Στον αγώνα τους δεν περιορίζοντο μόνον να αναπτύξουν τα Ορθόδοξα δόγματα, αλλά επί πλέον να ανατρέψουν και τα κακόδοξα και να ελέγξουν ονομαστικά τους αιρετικούς, όχι από κάποια εμπάθεια απέναντί τους, αλλά για να προφυλάξουν τον πιστό λαό του Θεού από την φθοροποιό και καταστρεπτική δράση τους. Και δεν σταματούσαν μέχρις εδώ, αλλά προχωρούσαν ακόμη περισσότερο. Συνοδικώς τους απέκοπταν και αναθεμάτιζαν, όταν έβλεπαν ότι επιμένουν πεισματικά στις πλάνες των.  Η τακτική τους αυτή θεωρείται σήμερα από πολλούς Οικουμενιστές τελείως απαράδεκτη. Και τούτο διότι τα αναθέματα σήμερα θεωρούνται ως ένα είδος κατάρας, ως καρπός ελλείψεως αγάπης και επομένως δεν μπορεί να έχουν θέση στην σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή. Σήμερα έχουν θέση μόνον η συγχώρηση και η συμφιλίωση με τους αιρετικούς, έστω και αν αυτοί επιμένουν στις πλάνες των. Άραγε οι άγιοι Πατέρες μας εστερούντο αγάπης, όταν αναθεμάτιζαν τους αιρετικούς; Δεν νομίζω. Ή μήπως εμείς οι εμπαθείς και αμαρτωλοί, που πόρω απέχουμε από τα μέτρα της αγιότητος εκείνων, έχουμε περισσότερη αγάπη από εκείνους; Ασφαλώς όχι βέβαια. Άρα λοιπόν εμείς βρισκόμαστε σε λάθος δρόμο και όχι εκείνοι, εάν καλλιεργούμε αλλότριο φρόνημα απ’ ότι εκείνοι σε σχέση με τα αναθέματα. Ισχυρίζονται μερικοί, ότι σε τίποτε δεν θα βοηθούσε να συντηρούνται τα αναθέματα του 1054, αναθέματα μιάς περίπου χιλιετίας, που στέρησαν την κοινωνία από το ιερό σώμα της Εκκλησίας εκατομμύρια πιστούς από τον παπικό και τον προτεσταντικό κόσμο. Ωστόσο δεν μας εξηγούν, πώς θα ήταν δυνατόν αυτά τα εκατομμύρια, (απαλλαγμένοι βέβαια από τα αναθέματα), να γίνουν μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, κρατώντας και συντηρώντας τις παπικές πλάνες. Εάν καλώς ήρθησαν τα αναθέματα του 1054 επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, (χωρίς βέβαια οι παπικοί να έχουν αποβάλει τις πλάνες των), τότε αυτό σημαίνει, ότι κακώς συντηρήθηκαν επί δέκα περίπου αιώνες από μιά πλειάδα Ορθοδόξων Συνόδων, που όλες τους καταδίκαζαν την αίρεση του Παπισμού και έτσι ανανέωναν τα αναθέματα του 1054. Αναφέρω τις εν Κωνσταντινουπόλει γενόμενες Οικουμενικές Συνόδους του 1170, του 1450, του 1722, του 1838, του 1848, του 1895,  όπως επίσης και τις Τοπικές Ορθόδοξες Συνόδους του 1089, του 1233, του 1273, του 1274, του 1282, του 1285, του 1341, του 1351, του 1441, του 1443, του 1484, του 1642, του 1672, του 1727, του 1755 κ.α.  Εάν καλώς ήρθησαν τα αναθέματα εναντίον των Παπικών, τότε γιατί να μην αρθούν και τα αναθέματα εναντίον των Μονοφυσιτών, των Μονοθελητών, των Αρειανών, των Εικονομάχων; Στην περίπτωση αυτή μάλιστα θα έπρεπε να παύσουμε να τιμούμε και να εορτάζουμε τις μνήμες των αγίων Πατέρων, οι οποίοι κακώς αναθεμάτισαν τους παρά πάνω αιρετικούς, τους οποίους εμείς, ως έχοντες περισσότερη αγάπη αυτούς, καλώς τους απαλάξαμε από τα αναθέματα! Γιατί επίσης να μην αρθούν και τα αναθέματα του αποστόλου Παύλου, ο οποίος αναθεμάτισε τους ιουδαΐζοντες ψευδαποστόλους που εκήρυττον την περιτομή ως αναγκαία για την σωτηρία;: «Αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ’ ό ευηγγελισάμεθα υμίν ανάθεμα έστω» (Γαλ.1,8), «ει τις ου φιλεί τον Κύριον Ιησούν, ήτω ανάθεμα» (Α΄Κορ.16,22). Είναι λοιπόν φανερό, ότι ο παρά πάνω ισχυρισμός σχετικά με τα αναθέματα δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική, αλλά μαρτυρεί άγνοια, ή διαστρέβλωση της Κανονικής και Πατερικής Παραδόσεως  της Εκκλησίας μας.

Αλήθεια σκεφθήκαμε ποτέ τον λόγο του Κυρίου «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν» (Ιω.15,20) και τι σημαίνει αυτός ο λόγος για την χριστιανική μας ζωή; Ο λόγος αυτός σημαίνει, ότι εκείνοι που θέλουν πραγματικά να βιώσουν την  εν Χριστώ ζωή, θα υποστούν οπωσδήποτε διωγμούς και θλίψεις. Ο λόγος αυτός είναι νόμος πνευματικός, από τον οποίον κανένας δεν εξαιρείται. Όλοι θα περάσουν υποχρεωτικά μέσα από το καμίνι των διωγμών, είτε αυτοί προέρχονται από τους ειδωλολάτρες, όπως στα ένδοξα χρόνια των αγίων μαρτύρων, είτε από αιρετικούς και αθέους. Ο διωγμός αυτός σημαίνει στην ουσία άρση του σταυρού, τον οποίο καλούμεθα να σηκώσουμε. Η δε άρση του σταυρού φέρνει μαζί της και την βίωση του μυστηρίου της πίστεως. Και όσο περισσότερο αίρει κανείς τον σταυρό του με υπομονή, τόσο καθαρώτερα βιώνει την Χάρη του Θεού μέσα του. Τόσο περισσότερο νοιώθει να έρχεται μέσα του η ζωή του Χριστού και να γίνεται δική του ζωή. Και αντιθέτως όσο περισσότερο αποφεύγει κανείς τον διωγμό, που συνεπάγεται ο έλεγχος της αιρέσεως και των αιρετικών, τόσο λιγότερο βιώνει το μυστήριο της πίστεως, τόσο λιγότερο αισθάνεται την Χάρη του Θεού μέσα του, τόσο περισσότερο είναι το έλλειμμα της πίστεώς του. Επομένως θα πρέπει ο καθένας μας να καθίσει και να κάνει έναν αυτοέλεγχο και να σκεφθεί κατά πόσον ο παρά πάνω λόγος του Κυρίου βρίσκει εφαρμογή στη ζωή του. Κατά πόσον δηλαδή υφίσταται διωγμούς και θλίψεις από αιρετικούς και αθέους. Και αν αυτό δεν συμβαίνει, τότε κάτι δεν πάει καλά στην πνευματική του ζωή. Εάν δηλαδή, ενώ βλέπει σήμερα να οργιάζει η αίρεση του Οικουμενισμού, αυτός από φόβο και δειλία σιωπά, επικαλούμενος δήθεν έλλειμμα βιωμένης πίστεως, τότε βρίσκεται σε λάθος δρόμο και πρέπει να αναθεωρήσει την όλη πορεία του. Ιδιαίτερα αυτό πρέπει να το προσέξουν οι επίσκοποί μας, οι οποίοι είναι οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι για την διαφύλαξη της πίστεως και την καταπολέμηση των αιρέσεων, σύμφωνα με τους φρικτούς όρκους, που έδωσαν κατά την  ώρα της χειροτονίας των, να κρατήσουν ανόθευτη την πίστη.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι το έλλειμμα βιωμένης πίστεως οφείλεται στο έλλειμμα βιωμένης ομολογίας, στο έλλειμμα ελέγχου της αιρέσεως και των αιρετικών, στο έλλειμμα διωγμών και θλίψεων, που συνεπάγεται αυτός ο έλεγχος, όπως αποδείξαμε με όσα αναφέραμε παρά πάνω.

---

[1] Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Προς τον ευλαβέστατον εν μοναχοίς κυρ Διονύσιον, Ε.Π.Ε. τομ. 4, σελ. 408.

[2] Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου, Επιστολή προς Σεραπίωνα Θμουέως επίσκοπον, 30, PG 26, 597 C.

[3] Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Προς τον ευλαβέστατον…ο.π. σελ.410.

[4] PG. 99,1321B

Αναρτήθηκε από Κατάνυξις Ιστολόγιο στις 6/05/2014 11:38:00 π.μ.

Ι.Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ, Ο «ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ ΔΙΑΣ» ΚΑΙ Ο ΣΩΤΗΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ The_Chariot_of_Zeus_-_Project_Gutenberg_eText_14994.png

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 5η Ιουνίου 2014.

Ο «ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ ΔΙΑΣ» ΚΑΙ Ο ΣΩΤΗΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

Έχουμε αναφερθεί επανειλημμένα στην προσπάθεια κάποιων «κύκλων» να «εναρμονίσουν» την αρχαιοελληνική παράδοση με τη χριστιανική. Αυτό γίνεται κυρίως από «αρχαιολάτρες», οι οποίοι ενώ θέλουν κάποιοι από αυτούς να είναι χριστιανοί και μη μπορώντας να αποκολληθούν από μια ανεξήγητη λατρεία προς την αρχαία Ελλάδα, φτάνουν σε απίστευτες υπερβολές και αυθαίρετα συμπεράσματα, τα οποία συχνά έρχονται σε σύγκρουση με την επιστημονική έρευνα.

Στην ημερήσια εφημερίδα των Αθηνών «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» (7-5-2014) δημοσιεύτηκε άρθρο του κ. Ησαΐα Κωνσταντινίδη με θέμα: «ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΝΟΣ [ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ] ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ Ο ΖΕΥΣ». Ο τίτλος του άρθρου είναι παρμένος από την «Θεογονία» του Ησιόδου και προσπαθεί να συνδέσει την αρχαιοελληνική θρησκευτική παράδοση με τη χριστιανική και μάλιστα να αποδείξει ότι ο «έλλην λόγος» τροφοδότησε την χριστιανική μονοθεϊστική πίστη, ακόμα και με προφητείες των αρχαίων σοφών προγόνων μας.

   Αρχίζει το άρθρο του ο συγγραφέας με τη θέση ότι:«Η χριστιανική μας παράδοση, και μάλιστα η ελληνορθόδοξη, δέχεται τη συνέχεια του ελληνισμού: από τα βάθη της προϊστορίας έως και σήμερα έχουμε μια πορεία δοκιμασίας της ανθρωπότητας, που κορυφώνεται με την έλευση του θεανθρώπου στη Γη και αναμένεται το τέλος της ιστορίας με τη Δευτέρα Παρουσία Του … Αυτή η συνέχεια είναι αναμφίβολο γεγονός και δείχνει τη σύνδεση του σημερινού χριστιανικού μας πολιτισμού με τη δόξα των αρχαίων προγόνων μας». Στη συνέχεια αναφέρει τη χριστιανική θέση ότι υπάρχουν και στον «αρχαιοελληνικό Λόγο σε μορφή σπερματική όλες εκείνες οι αντιλήψεις που ενσωματώθηκαν στον μετέπειτα μονοθεϊσμό … Αλλά υπάρχουν επίσης στον Λόγο των σοφών Ελλήνων της αρχαιότητας προφητικές ρήσεις, όπως π.χ. στον Όμηρο, αλλά και στον Αισχύλο, όπου στο έργο του “Προμηθεύς Δεσμώτης” προφητεύεται ο ερχομός του Ιησού Χριστού στη Γη». Ακολούθως ανατρέχει στον Ησίοδο, όπου παραθέτει απόσπασμα από τη «Θεογονία» του,όπου ο αρχαίος ποιητής κάνει λόγο για «γένη» της ανθρώπινης ιστορίας. Στέκεται στο «πέμπτο γένος», το οποίο, κατά τον συγγραφέα, ταυτίζεται με τη δική μας γενιά. «Βλέπει» στη σύγχρονη πραγματικότητα της ανηθικότητας και της έκπτωσης των αξιών το παρεφθαρμένο ανθρώπινο γένος. Βλέπει επίσης ότι δεν υπάρχει περίπτωση βελτίωσης των ανθρώπων και της κοινωνίας:«Τότε μόνο το κακό θα υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους. Και θα είναι πια αργά γιατί δεν θα υπάρχει γιατρειά. Και αυτό το γένος θα καταστρέψει ο Ζεύς… Τάδε έφη Ησίοδος πριν από τόσες χιλιάδες χρόνια! Περιγράφει επακριβώς την εποχή μας, μια εποχή αναμφίβολα απίστευτης παρακμής, στην οποία μοιραία επέρχεται ο κορεσμός και το τέλος».Και συμπεραίνει:«Είναι σαφές ότι ζούμε καιρούς ‘πονηρούς’ και ίσως ‘εσχατολογικούς’».

Ο κ. Η. Κωνσταντινίδης, γνωστός για τις «αρχαιολατρικές» του απόψεις, ανήκει στην κατηγορία εκείνων, που θέλουν να βλέπουν, ότι ο Χριστιανισμός είναι η συνέχεια της αρχαιοελληνικής θρησκευτικής παράδοσης. Δεν ανήκει βεβαίως σ’ εκείνους που υβρίζουν τον Χριστιανισμό και του καταλογίζουν «κλοπές» και «παραχαράξεις» της αρχαίας θρησκείας, ούτε σ’ εκείνους που κάνουν λόγο για «αγεφύρωτα χάσματα μεταξύ Ελληνισμού και Χριστιανισμού» και για «ανείπωτα εγκλήματα του Χριστιανισμού κατά του Ελληνισμού». Προσπαθεί με ήρεμο λόγο να εναρμονίσει τις δύο παραδόσεις και να αποδείξει τη διαχρονική πορεία του Ελληνισμού αδιάσπαστη. Μόνο που δε μπορεί να αποκολληθεί από την πίστη του στην δήθεν«ανωτερότητα του Ελληνισμού».Ότι δήθεν ο Χριστιανισμός θα ήταν αδύνατον να εμφανιστεί, να αναπτυχθεί και να εδραιωθεί χωρίς τον Ελληνισμό. Ότι τα δόγματά του είναι δόγματα της αρχαιοελληνικής θρησκευτικής παράδοσης. Ακόμα και στα βιβλικά ονόματα «βλέπει» ελληνικές επιρροές και γι’ αυτό πασχίζει να τα «αναλύσει» νοηματικά και γραμματικά.

Επ’ αυτών έχουμε να παρατηρήσουμε  τα εξής: Ο Ίδιος ο Κύριος ομίλησε προφητικά για τον σημαντικότατο ρόλο, που επρόκειτο να παίξει ο Ελληνισμός στην διάδοση του ευαγγελίου και την εδραίωση του Χριστιανισμού, όταν κάποιοι έλληνες ζήτησαν να τον δούν: «ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου» (Ιωάν.12,23). Πράγματι, η παγκόσμια εξάπλωση της ελληνικής γλώσσης και του ελληνικού πολιτισμού κατά τους ελληνιστικούς χρόνους δημιούργησε τις κατάλληλες εκείνες προϋποθέσεις, που ήταν απαραίτητες για την εν συνεχεία παγκόσμια εξάπλωση του Χριστιανισμού. Η ελληνική γλώσσα με τον λεκτικό της πλούτο και την λεπτότητα των νοημάτων της, που υπερέβαινε κατά πολύ τις άλλες αρχαίες γλώσσες της εποχής εκείνης, υπήρξε το καταλληλότερο γλωσσικό όργανο, που διέθετε τότε η ανθρωπότητα, για την συγγραφή των βιβλίων της Καινής Διαθήκης, αλλά και για την διατύπωση, στη συνέχεια, των δογμάτων της πίστεως από τους έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας. Πέραν αυτού, όπως γνωρίζουμε, οι έλληνες ήταν αυτοί, που περισσότερο από κάθε άλλο λαό της αρχαιότητος εγκολπώθηκαν τον Χριστιανισμό, τα δε μέλη της αρχαίας Εκκλησίας των αποστολικών χρόνων ήταν στη μεγάλη τους πλειοψηφία έλληνες εθνικοί (εξ’εθνών Χριστιανοί).

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, με πρωτοπόρο τον άγιο Ιουστίνο το Φιλόσοφο και Μάρτυρα (+165) και τον σπουδαίο εκκλησιαστικό συγγραφέα της αρχαίας Εκκλησίας Κλήμη τον Αλεξανδρέα (+235) ομιλούν για τον λεγόμενο «Σπερματικό Λόγο». Πρόκειται για μια κραυγή φρικτού πόνου και βαθειάς οδύνης των λαών, για μια αγωνιώδη προσδοκία ενός Λυτρωτού και Σωτήρος της ανθρωπότητος, που βρήκε την προφητική έκφρασή του σε διάφορους αρχαίους συγγραφείς και ιδίως στον Αισχύλο και τον Πλάτωνα. Εκείνο όμως, το οποίο θολά και αόριστα έλεγαν οι χρησμοί και οι προρρήσεις των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων, το εκήρυτταν καθαρά και συγκεκριμένα οι προφητείες των Ιουδαίων. Ο προφήτης και Πατριάρχης Ιακώβ, περίπου 2000 χρόνια π. Χ. ομιλεί περί του Μεσσίου και περί της προσδοκίας του από τα έθνη: «Ουκ εκλείψει άρχων εξ’ Ιούδα και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού, έως αν έλθη ώ απόκειται, και αυτός προσδοκία εθνών» (Γεν. 49,10).

  Ωστόσο σχετικά με τις προρρήσεις των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων πρέπει να τονιστεί,ότι αυτές έγιναν ερήμην της αρχαιοελληνικής ειδωλολατρικής θρησκείας, διότι οι σκοταδιστές ιερείς της ασκούσαν απίστευτες μορφές διώξεων, όσων ζητούσαν να αποκολληθούν από τους δικούς της πρωτογονισμούς και τις δεισιδαίμονες πρακτικές της. Φρόντιζαν συν τοις άλλοις να καλλιεργούν στις αμαθείς μάζες το φόβο προς τους «θεούς». Έτσι οι αρχαίοι πρόγονοί μας ζούσαν σε ένα μόνιμο άγχος, μήπως οι «θεοί» «θυμώσουν» και δεχτούν την απάνθρωπη «θειική» τους μήνη! Τόσο η μυθολογία, όσο και η ιστορία είναι γεμάτη από «ιστορίες» καταστροφών από τους αεί θυμωμένους «θεούς». Αναφέρουμε ως παράδειγμα την απίστευτη κατάσταση πανικού που εδημιουργείτο στις πολυπληθείς μάζες από τις λεγόμενες «διοσημίες», δηλαδή τις φυσικές καταστροφές, τις οποίες, τα παράσιτα της αρχαιοελληνικής θρησκείας, (ιερείς, μάντεις, μητραγύρτες, ορφεοτελεστές, εξορκιστές, καθαρτές μιασμάτων, κλπ), παρουσίαζαν ως δήθεν μήνη των «θεών», (εξ’ και η λέξη θεομηνία), και ιδιαίτερα του πλέον μισάνθρωπου και μισέλληνα Δία! Εξαιτίας αυτού προέβαιναν οι άτυχοι λάτρεις τους σε απίστευτες μορφές πρωτογόνων μορφών λατρείας, με αποκορύφωμα τις χιλιάδες καταγεγραμμένες από τη μυθολογία και την ιστορία φρικτές περιπτώσεις ανθρωποθυσιών!

Ουδέποτε σκέφτηκαν οι αρχαίοι σοφοί πρόγονοί μας να προσαρμόσουν το ανθρώπινο δίκαιο με την «πολιτεία» των «θεών» της αρχαίας θρησκείας, διότι η ανθρώπινη κοινωνία θα γινόταν χειρότερη και από τη ζούγκλα, αφού οι «θεοί» «διέπρατταν» τις πλέον ασύλληπτες για το ανθρώπινο μυαλό κακουργίες (δολοφονίες, πατροκτονίες, μοιχείες, βιασμούς, παιδεραστίες, αρπαγές ανηλίκων, ομοφυλοφιλίες, αιμομιξίες, γενοκτονίες, κλπ), οι οποίοι αν δικάζονταν από ανθρώπινα δικαστήρια θα καταδικάζονταν με τις έσχατες των ποινών! Δεν είναι τυχαίο πως οι ιμπεριαλιστές «δημοκράτες» Αθηναίοι, όταν διέπραξαν την πρωτοφανή στον αρχαίο κόσμο γενοκτονία των Μηλίων, δικαιολόγησαν την πράξη τους, ότι και οι «θεοί» τα ίδια κάνουν! (βλ. Θουκυδίδου Ιστ. Βιβλίο 5ο). Γι’ αυτό το λόγο οι αρχαίοι σοφοί πρόγονοί μας προσπάθησαν και πέτυχαν εν πολλοίς να αποδεσμευτούν από την επιρροή της αρχαιοελληνικής θρησκείας και του ιερατείου. Έχοντας πια τους πνευματικούς τους ορίζοντες ανοιχτούς, μπόρεσαν να γίνουν οι αέναοι αναζητητές της αλήθειας και καλλιέργησαν τον προαιώνιο ανθρώπινο πόθο για λύτρωση και σωτηρία. Αυτή υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες προσφορές του Ελληνισμού στην ανθρωπότητα, συμβάλλοντας στην προετοιμασία της για την εν Χριστώ απολύτρωση.  

Όσο και αν προσπαθούν οι «αρχαιολάτρες» να υπερασπίσουν την αρχαία θρησκεία και να την παρουσιάσουν ως δήθεν «γενεσιουργό παράγοντα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού», σκοντάφτουν στο αυταπόδεικτο γεγονός, ότι αυτή συμπαρέσυρε τον Ελληνισμό στον τάφο της στους ύστερους της αρχαιότητας χρόνους!  Δε μπορούν να δικαιολογήσουν τον φρικτό ρόλο των παγανιστών ιερέων, οι οποίοι κρατούσαν τους αρχαίους προγόνους μας σε απίστευτη κατάσταση δεισιδαιμονίας, σκοταδισμού και ανελευθερίας, με σκοπό να τους εκμεταλλεύονται ποικιλότροπα. Φτάνει να αναφέρουμε τις φρικτές δίκες και καταδίκες «για αθεΐα» στην αρχαία Αθήνα, όπου ο διαβόητος αρχιερέας Διοπείθης, με το πολυπληθές αργόσχολο ιερατείο του, κατέδιδε τους επιστήμονες και σοφούς στις αρχές να δικαστούν με τους νόμους, που εκείνοι είχαν επιβάλλει στην Πολιτεία! Φτάνει επίσης να αναφέρουμε την πάντοτε ανθελληνική στάση του ιερατείου και ιδιαίτερα του δελφικού «ιερού», το οποίο είχε συνταχτεί με τους Πέρσες κατά τους περσικούς πολέμους και έδινε χαλκευμένους χρησμούς για την παράδοση της Ελλάδος στους ασιάτες βαρβάρους εισβολείς, ως δήθεν «θέλημα των θεών»! Αναφέρουμε τέλος την απίστευτη ανηθικότητα που καλλιεργούσαν τα ιερατεία στις μάζες, αφού είχαν αναγάγει την επαίσχυντη πορνεία σε «ιερή λατρεία» και θησαύριζαν εκπορνεύοντας τις γυναίκες και τις κόρες των Ελλήνων!

Ο κ. Η. Κωνσταντινίδης δυστυχώς,όπως φαίνεται από το άρθρο του, πιστεύει στην «αξία» της αρχαιοελληνικής θρησκείας και στην ύπαρξη των «θεών» της και γι’ αυτό προαναγγέλλει την καταστροφή του κόσμου από τον Δία, τον οποίο, πασχίζει να τον ταυτίσει με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό! Προφανώς του διαφεύγει η λεπτομέρεια, ότι ο Δίας και οι άλλες αρχαιοελληνικές «θεότητες», (στην ουσία τα δαιμόνια που λατρεύονταν μέσω της αρχαιοελληνικής θρησκείας), κατέστρεψαν τον προχριστιανικό Ελληνισμό, διότι τον οδήγησαν σε εσχάτη ηθική και πνευματική παρακμή. Αφ’ ότου όμως οι υπέροχοι φωτεινοί πρόγονοί μας συνάντησαν τον αληθινό Τριαδικό Θεό, διέγραψαν τον μισάνθρωπο και ανθέλληνα ολύμπιο «θεό» για να μη μπορεί πλέον να τους βλάψει και να τους καταστρέψει και τον έστειλαν στην αιώνια λήθη.

  Εμείς οι Χριστιανοί δεν περιμένουμε καμιά θεϊκή καταστροφή από κάποιον καταστροφέα «θεό» τύπου Δία, αλλά βιώνουμε την εν Χριστώ απολύτρωση, χαιρόμαστε την αγάπη Του, πανηγυρίζουμε ακατάπαυστα το θάνατο του θανάτου μας και προσμένουμε την αναδημιουργία του κόσμου, την οποία θα συντελέσει ο φιλάνθρωπος αληθινός Θεός της αγάπης «εις οικονομίαν του πληρώματος των καιρών, ανακεφαλαιώσασθαι τα πάντα εν τω Χριστώ, τα επί τοις ουρανοίς και τα επί γης, εν αυτώ» (Εφ.1,10). Ζούμε το γεγονός της αισιοδοξίας σε κάθε στιγμή της ζωής μας, διότι λάβαμε την υιοθεσία του Θεού (Εφ.1,5) και αναμένουμε με αδημονία να γίνουμε «κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού» (Ρωμ.8,17). Αφήνουμε, λοιπόν, το «προνόμιο» της απελπισίας, την οσμή του θανάτου, τον αναμενόμενο όλεθρο και την φρικώδη προσμονή της καταστροφής του ανθρώπου και του κόσμου, στους οπαδούς των θρησκειών του κόσμου και ιδιαιτέρως στους όψιμους λάτρεις των αρχαίων ανύπαρκτων παγανιστικών «θεών»!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Ο υπεύθυνος

Αρχιμ. Παύλος Δημητρακόπουλος

Ο Γραμματέας

Λάμπρος Σκόντζος Θεολόγος

Αναρτήθηκε από Κατάνυξις Ιστολόγιο στις 6/05/2014 12:13:00 μ.μ.